30-09-10

Sportdames!

Het viel mij op dat enkele oudere sportvrouwen afgelopen week verrassende sportprestaties hebben neergezet.

In maart 1989 werd de Japanse tennisspeelster Kimiko Date profspeelster en was tijdens haar eerste carrière actief tot 1996. In die periode heeft zij nog gespeeld tegen speelsters als Steffi Graf, Monica Seles, Arantxa Sánchez, Lindsay Davenport, Gabriela Sabatini, Mary Joe Fernandez, Amy Frazier, Jana Novotná en onze Sabine Appelmans.

 Kimiko Date.jpg
Kimiko Date

In 2008 maakte Date op 37-jarige leeftijd een comeback.
Op 25 mei van dit jaar klopte ze in de eerste ronde van het tennistoernooi van Roland Garros het negende reekshoofd, ex-nummer 1 en de finaliste van de twee voorafgaande jaren, Dinara Safina. Ze was toen 39. Ze verloor de eerste set en kwam in de tweede set 4-2 achter. Uiteindelijk won Date die set nog met 4-6. In de derde set stond ze zelfs 4-1 achter om toch nog de set én de wedstrijd te winnen met 7-5. In de tweede ronde werd ze uitgeschakeld door de Australische Jarmila Groth.
In Wimbledon werd ze in de eerste ronde uitgeschakeld door de Roemeense Alexandra Dulgheru.
Voor de US Open werd ze nummer 50 op de WTA-ranglijst, de oudste speelster in de Top 50 sinds Billie Jean King in 1984. 

Op het toernooi zelf werd ze alweer in de eerste ronde uitgeschakeld door de Russische Svetlana Kuznetsova, in 2004 nog de winnares van de US Open.
In Seoel, waar ze vorig jaar won, verloor ze in de kwartfinales van de Hongaarse Agnes Szavay.

Afgelopen maandag dan klopte Kimiko Date op het toernooi van Tokio in de eerste ronde de winnares van vorig jaar, Maria Sharapova. Op dinsdag 28 september, de dag waarop Kimiko Date 40 jaar werd, klopte ze in de tweede ronde van het toernooi van Tokio de Slovaakse Daniela Hantuchová. Gisteren werd ze in de derde ronde uitgeschakeld door de Italiaanse Francesca Schiavone.

Wat Kimiko Date voor mij extra interessant maakt, is dat ze sinds 1 december 2001 getrouwd is met de Duitse autopiloot Michael Krumm die tussen 1992 en 1994 actief was in de Formule 3. Later schakelde hij over naar de GT-racerij. In 2002 werd hij derde in de 24 uren van Le Mans. Afgelopen jaar nam hij in een Nissan GT-R GT1 van het Brits-Japanse team Sumo Power deel aan het FIA GT1 Wereldkampioenschap. Met nog drie races te gaan staat hij samen met zijn ploegmaat Peter Dumbreck gedeeld zevende in de stand.
michael krumm.jpg
Michael Krumm


Een tweede sportvrouw die al sinds 1979 -31 jaar geleden- aan de top presteert is de nu 51-jarige Française Jeannie Longo. Gisteren werd zij op het wereldkampioenschap tijdrijden in Australië vijfde nadat ze een hele tijd de snelste chrono achter haar naam had staan. Ze behaalde de wereldtitel tijdrijden al vier maal (in 1995, 1996, 1997 en 2001).

 Jeannie Longo.jpg
Jeannie Longo

De erelijst van Longo is indrukwekkend. Zo werd ze ook 5x wereldkampioen op de weg (in 1985, 1986, 1987, 1989 en 1995) en niet minder dan 15x kampioen van Frankrijk (van 1979 tot 1989 en in 1992, 1995, 2006 en 2008). Ook het Frans kampioenschap tijdrijden schreef ze 9x op haar naam (in 1995, 1999, 2001, 2002, 2003, 2006, 2008, 2009 en 2010).
Longo heeft sinds 1984 aan alle Olympische Spelen meegedaan. Haar totale aantal deelnames aan de Spelen staat hiermee op zeven. Ze haalde zilver op de Olympische wegrit in 1992 in Barcelona en werd Olympisch kampioen in 1996 in Atlanta waar ze ook zilver behaalde in de Olympische tijrit. In die discipline haalde ze in 2000 in Sydney nog brons. Bij de Olympische Spelen van 2008 in Peking werd ze op 49-jarige leeftijd nog vierde op de wegtijdrit en miste daarbij op twee seconden het brons.
Longo won 3x de Tour Cycliste Feminin –de Ronde van Frankrijk voor vrouwen-, namelijk in 1987, 1988 en 1989.
In november 2000 zette ze in Mexico City het werelduurrecord op haar naam (45.094 km/h). Drie jaar later werd het gebroken door de huidige Nederlandse werelduurrecordhoudster Leontien Zijlaard-Van Moorsel.
Verder behaalde Longo ook titels op de baan en in het mountain biken!
Longo boekte meer dan 900 zeges en met haar 13 wereldtitels heeft ze bovendien meer gepresteerd dan welke (ook mannelijke) profwielrenner ook.

Jeannie Longo is getrouwd met haar trainer Patrice Ciprelli, met wie ze een vrouwenwielerploeg uitbouwt.

Ze speelt ook piano en nam ooit deel aan het internationaal piano festival van Besançon.

Longo heeft ook een academische graad in de wiskunde en een doctoraat sport management.

11:47 Gepost door dutje in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tennis, wielrennen |  Facebook |

19-05-10

Woensdag 19 mei 2010: Jan Janssen wordt 70 jaar

Vandaag, woensdag 19 mei 2010, wordt de op 19 mei 1940 in het Nederlandse Nootdorp geboren voormalige Nederlandse beroepswielrenner Jan Janssen 70 jaar! Hij was van 1962 tot 1972 actief in de wielersport.

Jan Janssen
Jan Janssen

Alhoewel Jan Janssen in 1964 al wereldkampioen werd in Sallanches en in 1967 Parijs-Roubaix en als eerste Nederlander de Ronde van Spanje won, bleef hij bij ons vooral bekend om de manier waarop hij in 1968 op de valreep als eerste Nederlander de Ronde van Frankrijk won.

Herman Van Springel
Herman Van Springel

Onze landgenoot Herman Van Springel had in de 19e en vierdelaatste etappe -waarin tussen Grenoble en Sallanches drie kleinere cols moesten beklommen worden- de gele trui overgenomen van de Spanjaard Gregorio San Miguel.
Op 21 juli 1968 begon onze landgenoot Herman Van Springel als leider in het algemeen klassement met 12” voorsprong op San Miguel en 16” op Jan Janssen, aan de laatste etappe, een individuele tijdrit. Aangezien Janssen noch San Miguel nog nooit een belangrijke tijdrit had gewonnen gaven weinigen hen een kans om over de afstand van 55,2km tussen Melun en Parijs tegen de tijdritspecialist uit de Belgische Kempen hun achterstand goed te maken. Het draaide echter anders uit. Janssen reed de race van zijn leven, legde de rit af in 1u20’09” aan een gemiddelde snelheid van meer dan 41km/u en won de etappe met 54” voorsprong op Van Springel, genoeg om de leiding over te nemen in het eindklassement met uiteindelijk 38” voorsprong op de Belg, tot dan het kleinste verschil waarmee iemand ooit de Tour had gewonnen. Die andere Belgische tijdritspecialist, Ferdinand Bracke, snoepte uiteindelijk nog de derde plaats af van Gregorio San Miguel. Na Jean Robic in 1947 werd Jan Janssen daardoor de tweede Tourwinnaar die pas op de laatste dag de gele trui pakte en daarmee de eindoverwinning wist te grijpen.

Greg Lemond Laurent Fignon
Greg Lemond en Laurent Fignon

Een vergelijkbare situatie deed zich voor in 1989. Laurent Fignon –eerder al winnaar van de Ronde in 1983 en 1984-vertrok met een voorsprong van 50” op de Amerikaan Greg LeMond –die de Tour in 1986 al had gewonnen- aan de laatste etappe, opnieuw een tijdrit, maar deze maal van Versailles naar de Champs-Élysées wat een afstand is van “slechts” 24,5 kilometer. Dit betekende dat LeMond per kilometer ruim twee seconden moest goedmaken op Fignon. Met een zogenaamd triatlonstuur ging de Amerikaan voortvarend van start. Na vijf kilometer had hij zes seconden voorsprong op Fignon, na tien kilometer 18 seconden, na 16 kilometer 29 seconden en na 23 kilometer, bij het opdraaien van de Champs-Élysées, was het verschil 49 seconden. Door de tijdrit met 58 seconden voorsprong en aan een gemiddelde snelheid van 54.5km/u te winnen, boog Lemond de achterstand om in een voorsprong van acht seconden en dit na meer dan drie weken en 3285km fietsen! Later dat jaar zou Lemond ook nog wereldkampioen worden en het jaar daarop won hij de Ronde voor de derde maal.

Finish Fignon
Laurent Fignon stormt naar de finish maar komt 8” tekort…

Tot op heden is dit nog steeds het kleinste verschil tussen de winnaar en de tweede in de Ronde van Frankrijk.

Jan Janssen van zijn kant begon na zijn actieve wielercarrière een fietsenfabriek waar (race)fietsen onder de naam “Jan Janssen” worden geproduceerd. Eddy Merckx zou enkele jaren later hetzelfde doen.

17:57 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen, ronde van frankrijk |  Facebook |

02-01-10

zaterdag 2 januari 2010: 50 jaar geleden overleed Fausto Coppi

Vandaag, zaterdag 2 januari 2010, is het precies 50 jaar geleden dat op 2 januari 1960 in het Italiaanse Tortona de op 15 september 1919 in Castellania geboren Italiaans wielrenner Fausto Coppi op 40-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van malaria.

Fausto Coppi
Fausto Coppi

Coppi – die tweemaal de Ronde van Frankrijk en vijf maal de Ronde van Italië won (waarvan tweemaal in hetzelfde jaar) en in 1953 wereldkampioen werd – vocht tijdens zijn carrière constant duels uit met zijn landgenoot Gino Bartali. Die rivaliteit verdeelde het naoorlogse Italië in twee kampen waartussen je niet neutraal kon blijven. Zo had je vooral katholieken die Bartali steunden en Coppi verfoeiden omwille van zijn affaire met Giulia Locatelli.
Coppi was ongelukkig getrouwd met Bruna Ciampolini met wie hij een dochtertje Marina had. In 1951 leerde hij - toen hij opgenomen werd in het ziekenhuis na een val in de Giro - Giulia Occhini kennen, de vrouw van dokter Locatelli. Door haar hervond zijn lust in leven én wielrennen. Omdat zij altijd in witte kleding heimelijk bij de finish stond opgesteld, werd ze La Dama Bianca ofte wel "de Witte Dame" genoemd.
Dokter Locatelli laat de carabinieri binnenvallen in de villa van Coppi om de twee te betrappen op overspel. Beiden werden voor de rechter gedaagd wegens overspel. Ze werden veroordeeld en Giulia heeft daarvoor zelfs een aantal dagen in de gevangenis gezeten.

Giulia Locatelli
Fausto Coppi en La Dama Bianca, Giulia Locatelli

Coppi heeft altijd beweerd dat zijn wereldtitel op de weg in 1953 in Lugano het resultaat is geweest van zijn gevoelens voor Giulia die hem had toegezegd bij de finish op hem te zullen staan wachten, deze keer in zwarte kleren. Beroemd is dan ook de foto waarop de kersverse wereldkampioen van zijn geliefde de bloemen krijgt overreikt. Deze foto heeft destijds in Italië een grote schok teweeg bracht omdat toen pas echt duidelijk werd wat deze twee gehuwden voor elkaar voelden.

Faustino Coppi
Giulia en Fausto met Faustino Coppi

In 1955 schonk zij hem de liefdesbaby Angelo “Faustino” Coppi dat in Buenos Aires ter wereld kwam vanwege al de heisa die hun "verboden liefde" in Italië met zich had meebracht.
In december 1959 trok Coppi met een groep voornamelijk Franse wielrenners onder wie Anquetil, Geminiani en Rivière, voor een tournee naar Opper Volta, het huidige Burkina Faso, in West-Afrika. Hij keerde op 16 december terug naar Italië. Tijdens de kerstdagen van 1959 werd Fausto ziek. Hij kreeg hoge koorts en werd op 30 december overgebracht naar het ziekenhuis van Tortona. De dokters in Italië herkenden zijn ziekteverschijnselen in eerste instantie niet en gaven hem medicijnen ter bestrijding van een longontsteking. De toegediende medicatie versnelde echter zijn ziekteproces. In de ochtenduren van 2 januari 1960 overleed hij, pas 40 jaar oud.
Bij zijn begrafenis waren maar liefst 10000 mensen aanwezig.

Graf Fausto Coppi
Het graf van Fausto Coppi

Fausto Coppi werd begraven in Castellania vlakbij het graf van zijn broer Serse die in 1949 ex-aequo winnaar werd van Parijs–Roubaix en in 1951 om het leven kwam tengevolge een val in de Ronde van Piëmont.
Het graf is intussen een pelgrimsoord voor wielerfans geworden.
Giulia Occhini raakte in 1993 dicht bij de villa Coppi in Novi Ligure betrokken bij een ernstig verkeersongeval. Ze bezweek aan haar verwondingen op 70-jarige leeftijd.
Faustino woont nu alleen in de villa van zijn vader. Hij is architect.
Gino Bartali overleed 10 jaar geleden.

00:38 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: wielrennen |  Facebook |

24-04-09

Zullen we het eens over wielrenners hebben?

Zo wordt vandaag, vrijdag 24 april 2009, de op 24 april 1929 in Narosse in zuid-west Frankrijk geboren Franse oud-wielrenner André Darrigade 80 jaar. Gelukkige Verjaardag! 

André Darrigade
André Darrigade

De blonde André “Dédé “ Darrigade is waarschijnlijk een van de beste sprinters geweest in de geschiedenis van het Franse wielrennen. “Le Basque Bondissant” (“De Vliegende Bask”) won tijdens zijn carrière – die liep van 1951 tot 1966 - maar liefst 22 etappes in de Tour de France. Daarnaast werd hij in 1959 in het Nederlandse Zandvoort wereldkampioen voor de Italiaan Michele Gismondi (niet te verwarren met Felice Gimondi) en onze landgenoot Noel Fore. Het jaar daarop slaagde hij er net niet in zijn titel te verlengen. Op de Duitse Sachsenring werd hij tweede achter Rik Van Looy.
In 1955 was hij kampioen van Frankrijk geworden voor Louis Bobet en in 1956 won hij de Ronde van Lombardije voor de Italianen Fausto Coppi en Fiorenzo Magni.
In 1957 en 1958 won hij ook Zesdaagse van Parijs, telkens met Jacques Anquetil en Ferdinando Terruzzi.
Darrigade woonde lange tijd in Dax, dat in 2006 als etappeplaats fungeerde om Darrigade te eren. Men noemde hem soms ook “l'homme avec les cent maillots” (“de man met de honderd truien”) omdat hij in de Tour vaak de Gele én de Groene trui – die hij in 1959 en 1961 overigens won - droeg.
Zijn zes jaar jongere broer Roger reed van 1960 tot 1963 ook rond in het profpeloton.
Voor de Fransen was hij ongelooflijk populair en dat wou hij graag demonstreren in de wedstrijden. Wat de manier van koersen betreft was Laurent Jalabert ongetwijfeld de renner die heel veel op Darrigade geleek.

Tien jaar na de geboorte van Darrigade en vandaag, vrijdag 24 april 2009, precies 70 jaar geleden overleed op 24 april 1939 in Parijs de op 29 juni 1881 in Levallois-Perret nabij Parijs geboren Franse oud-wielrenner Louis Trousselier.

Louis Trousselier
Louis Trousselier

Trousselier was wielrenner van 1901 tot 1914, waarvan het eerste jaar als amateur en daarna als professioneel wielrenner. In 1905 won hij Parijs-Roubaix maar hij is het meest bekend geworden om zijn overwinning in de Ronde van Frankrijk van dat jaar waarin hij ook vijf etappes won. Om aan die Ronde van Frankrijk deel te kunnen nemen, had hij bij de commandant van het 101e regiment in Saint-Cloud verlof gevraagd. De commandant gaf aan Trousselier toestemming zich maximaal 24 uuur uit de kazerne te verwijderen. Nadat hij de eerste etappe had gewonnen, werd het verlof voor de rest van de Tour verlengd. Hij had echter een passie voor gokken. Volgens getuigen heeft Trousselier in één nacht op een massagetafel in de Parijse wielerbaan Buffalo tijdens een gokspel met drie anderen het totale prijzengeld dat hij aan de Tourzege overhield, verspeeld. Na zijn eindzege in 1905 startte Trousselier nog acht keer in de Tour. Hij klom in de Tour van 1906 nog naar een derde plaats, maar hij bereikte in de daaropvolgende jaren geen goede resultaten meer.
Trousselier behaalde nog verschillende ereplaatsen in Bordeaux-Parijs, Parijs-Roubaix, Parijs-Tours, het Kampioenschap van Frankrijk, Milaan-San Remo, Parijs-Brussel en de Ronde van Lombardije.
Trousselier was een Parijzenaar in hart en nieren en werd na zijn overwinning in de Tour als een held in Parijs binnengehaald. Hij stond bekend als een vrolijk en sympathiek iemand, vol met kwinkslagen en een vrolijk en innemend gezicht met een prachtige hangsnor. Om deze redenen had hij de bijnaam Trou-Trou.
Hij stamde uit een familie die meerdere sporthelden heeft voortgebracht. Zijn broers André en Leopold waren eveneens wielrenner. André Trousselier won onder meer Luik-Bastenaken-Luik in 1908 en was bovendien doelman van Racing Club de France.
Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog beëindigde hij zijn wielercarrière. Ondanks zijn goklust hield hij nog zoveel geld over dat hij aan de boulevard Haussmann een mooie bloemenzaak kon openen. Dit werd een der drukst bezochte winkels van de stad.
'Trou-Trou' de bloemist werd 57 jaar oud.

En ook vandaag, vrijdag 24 april 2009, is het precies vijf jaar gelden dat op 24 april 2004 in Tours de op 29 november 1920 in Bry-sur-Marne geboren Franse oud-wielrenner André Danguillaume overleed.

Andre Danguillaume
Andre Danguillaume

Tussen 1943 en 1954 was hij zonder veel succes actief als wielrenner. Hij had ook vier broers die koersten:
Camille (won in 1949 Luik-Bastenaken-Luik maar overleed het jaar daarop aan de gevolgen van een zware val tijdens het Frans wegkampioenschap), Marcel en Roland en Jean, de enige van de broers die nog in leven zijn. Roland wordt in augustus 84 jaar en Jean is 76 jaar.
André Danguillaume was de vader van Jean-Pierre en Jean-Louis Danguillaume.
Jean-Pierre was samen met zijn oom Camille de succesvolste renner van de familie. Tussen 1968 en 1978 won hij o.a. de Vredeskoers, de Midi Libre, de GP Ouest France in Plouay, het Critérium International en Paris-Bourges. Hij won ook zeven ritten in de Ronde van Frankrijk. In 1975 werd hij in Yvoir 3e in Wereldkampioenschap nadat hij in het voorjaar zevende was geworden in Luik-Bastenaken-Luik. Het jaar daarop werd hij vierde  in Luik-Bastenaken-Luik. Na zijn wielercarrière werd hij koersdirecteur van Mercier-BP.

21:29 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

20-04-09

maandag 20 april 2009: Roger Decock wordt 82 jaar

Roger Decock
Roger Decock

Vandaag, maandag 20 april 2009, wordt de op 20 april 1927 in Izegem geboren oud-wielrenner Roger Decock 82 jaar.
Roger Decock was prof van 1949 tot 1961. In 1952 behaalde hij met de Ronde van Vlaanderen de grootste overwinning uit zijn carrière. In 1948 had hij al de Ronde van Vlaanderen voor amateurs gewonnen.
Decock leek voorbestemd voor de voetbalsport. Hij speelde bij S.C. Menen waar zijn vader carrière maakte. Hij kwam tot de wielersport door toedoen van oud-renner Lucien Vlaemynck.
Voor de rest behaalde Roger Decock alleen overwinningen in minder grote wedstrijden zoals de het Kampioenschap van Vlaanderen in Koolskamp en Paris-Nice in 1951, de Scheldeprijs in 1954 en de Nationale Sluitingsprijs in 1957.
In de Ronde van Frankrijk van 1951 haalde hij in de tijdrit tussen Aix-les-Bains en Genève, ei zo na Fausto Coppi bij die drie minuten voor hem was gestart. In die rit werd hij nochtans slechts tweede, op 4’50” van Hugo Koblet.
Roger Decock is niet de oudst nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen. Dat is de nu 88-jarige Fiorenzo Magni die de Ronde van Vlaanderen won in 1949, 1950 en 1951. Hij is zelfs niet de oudst nog levende Belgische winnaar van de Ronde van Vlaanderen want dat is de nu 83-jarige Raymond Impanis die in 1954 won. Maar er is wel geen enkele Belgische winnaar meer in leven die vóór 1952 de Ronde van Vlaanderen won. Enkele andere van de oudst nog levende winnaars van “Vlaanderens Mooiste” zijn Jean Forestier (78 jaar), winnaar in 1956, Rik Van Looy (75 jaar), winnaar in 1959 en 1962 en Arthur Decabooter (72 jaar), winnaar in 1960.
In 2002 werd Aarsele bij Tielt, de woonplaats van Roger Decock, uitgeroepen als dorp van de Ronde ter ere van de vijftigste verjaardag van zijn overwinning. Heel wat activiteiten vonden er plaats tussen een massa volk. Er werd zelfs een toneelstuk opgevoerd met als titel: "Cockske wint een brokske". Decock had nog een andere bijnaam, Petje Decock, omdat hij het gezicht was van de petten van het sportmerk Derby Sport.
Zijn kleindochter Veronique Coene werd in 1993 kampioen van België bij de Nieuwelingen en in 1994 vicekampioen van België bij de junioren. In 2007 werd ze op 30-jarige leeftijd in Erwetegem kampioen van België bij de militairen.

19:17 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

07-04-09

Dinsdag 7 april 2009: Jean-Marie Wampers wordt 50 jaar

Jean-Marie Wampers
Jean-Marie Wampers

Aanstaande zondag wordt de 107e Parijs-Roubaix gereden. Een goede gelegenheid om de 50e verjaardag van een oud-winnaar in herinnering te brengen.
Vandaag, dinsdag 7 april 2009, wordt de op 7 april 1959 in Ukkel geboren Jean-Marie Wampers 50 jaar.
Wampers won Parijs-Roubaix in 1989 voor Dirk De Wolf en Edwig Van Hooydonck, een volledig Belgisch podium! Dat is sindsdien nooit meer voor gekomen!
Een volledig Belgisch podium was er ook in:
1922 (Albert Dejonghe, Jean Rossius, Emile Masson Sr.)
1926 (Julien Delbecque, Gustaaf Van Slembrouck, Gaston Rebry)
1934 (Gaston Rebry, Jean Wauters, Frans Bonduel)
1938 (Lucien Storme, Louis Hardiquest, Marcel Van Houtte)
1954 (Raymond Impanis, Stan Ockers, Marcel Rijckaert)
1957 (Fred De Bruyne, Rik Van Steenbergen, Leon Van Daele)
1959 (Noel Fore, Gilbert Desmet, Marcel Janssens)
1961 (Rik Van Looy, Marcel Janssens, Rene Vanderveken)
1962 (Rik Van Looy, Emile Daems, Frans Schoubben)
1965 (Rik Van Looy, Ward Sels, Willy Vannitsen)
1968 (Eddy Merckx, Herman Vanspringel, Walter Godefroot)
1969 (Walter Godefroot, Eddy Merckx, Willy Vekemans)
1970 (Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Eric Leman)
1973 (Eddy Merckx, Walter Godefroot, Roger Rosiers)
1975 (Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx, Andre Dierickx)
1977 (Roger De Vlaeminck, Willy Teirlinck, Freddy Maertens)
1987 (Eric Vanderaerden, Patrick Versluys, Rudy Dhaenens)

Jean-Marie Wampers was in 1989 ook de derde in een rij van vier opeenvolgende Belgische overwinningen in de Helleklassieker. Eric Vanderaerden had gewonnen in 1987, Dirk Demol in 1988 en Eddy Planckaert zou in 1990 winnen. Sindsdien hebben alleen Johan Museeuw in 2002 en Peter Van Petegem in 2003 nog gezorgd voor slechts twee opeenvolgende Belgische overwinningen.
Vier opeenvolgende Belgische zeges waren er ook tussen 1924 en 1927 (Jules Van Hevel, Felix Sellier, Julien Delbecque en Georges Ronsse) en tussen 1938 en 1944 (Lucien Storme, Emile Masson Jr. – die dit jaar trouwens 94 jaar wordt en daarmee de oudst nog levende winnaar van Parijs-Roubaix is -, Marcel Kint en Maurice Desimpelaere).
Maar tussen 1930 en 1935 won zes maal na elkaar een Belg (Julien Vervaecke, Gaston Rebry, Romain Gijssels, Sylvere Maes, Gaston Rebry en nogmaals Gaston Rebry) en tussen 1968 en 1977 won zelfs tien maal op rij een Belg met daartussen een volledig Belgisch podium in 1968, 1969 en 1970 en nogmaals in 1973, 1975 en 1977. Die tien winnaars waren Eddy Merckx, Walter Godefroot, Eddy Merckx, Roger Rosiers, Roger De Vlaeminck, Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck, Roger De Vlaeminck, Marc Demeyer en voor de vierde keer Roger De Vlaeminck waarmee hij alleen recordhouder werd. 

Jean-Marie Wampers won in 1989 ook de Scheldeprijs en Rund um den Henninger-Turm, een wedstrijd die hij het jaar daarvoor ook al had gewonnen. Eerder in zijn carrière won hij de Druivenkoers in Overijse (1984) en de Nationale Sluitingsprijs (1985).

11:09 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: wielrennen |  Facebook |

17-02-09

Dinsdag 17 februari 2009: 100 jaar geleden werd Jef “Poeske” Scherens geboren.

Jef Scherens
Jef Scherens

Vandaag, dinsdag 17 februari 2009, is het precies 100 jaar geleden dat op 17 februari 1909 in Werchter de Vlaamse baanwielrenner van eind jaren '20 tot begin jaren '50, Jef “Poeske” Scherens werd geboren.
Zijn bijnaam “Poeske” kreeg hij vanwege zijn snelle eindsprints waarmee hij vaak op het cruciale moment met een katachtige sprong uitviel.
Scherens werd zes keer onafgebroken wereldkampioen sprint op de baan van 1932 tot 1937. In 1932 reed hij in Rome het wereldkampioenschap tegen de Fransman Lucien Michard. Omdat hun strijd echter 20 minuten lang bleef duren besloot de jury te loten wie er aan de leiding moest vertrekken. Michard werd de uitverkorene en zo won Scherens met zijn befaamde katachtige sprong het wereldkampioenschap wielrennen op de baan. In Leuven, de stad waar hij sinds 1930 woonde, was er een groot feest. In 1933 werd hem ook de Nationale Trofee voor Sportverdienste toegekend. Het wereldkampioenschap van 1938 in Amsterdam verloor Scherens, die nog niet helemaal hersteld was van een val in Vincennes, van de Nederlander Arie van Vliet. Het jaar daarna, in Milaan kwamen hij en Van Vliet tijdens de finale samen ten val en werd besloten 's anderendaags de wedstrijd verder te zetten. De volgende ochtend brak echter de Tweede Wereldoorlog uit en werd de wedstrijd afgelast. In de oorlogsjaren werden er geen wereldkampioenschappen verreden, anders had hij er wellicht nog enkele wereldtitels bijgedaan.
De eerste wereldkampioenschappen wielrennen vonden in 1946 na zes jaar onderbreking vanwege de oorlog vonden plaats in Zürich, maar Scherens verloor van de Fransman Georges Senfft.
In 1947, op 38-jarige leeftijd, werd Scherens in Parijs een zevende en laatste keer wereldkampioen. Hij werd ook 16 keer Belgische kampioen. Op een bepaald moment bezat hij alle sprint- en ronderecords van alle grote wielerbanen in Europa.
Sinds 1963 wordt er in Leuven jaarlijks de GP Jef Scherens verreden.
Hij overleed op 9 augustus 1986 op 77-jarige leeftijd in Leuven.

08:19 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

16-12-08

dinsdag 16 december 2008: 125 jaar geleden werd Cyrille Van Hauwaert geboren

 Cyrille Van Hauwaert
Cyrille Van Hauwaert

Vandaag, dinsdag 16 december 2008, is het precies 125 jaar geleden dat op 16 december 1883 in Moorslede de Belgische wielrenner Cyrille Van Hauwaert werd geboren.
Van Hauwaert was de voorloper en grondlegger van het rijke Vlaamse Wielerleven, de eerste Belgische wielrenner van naam. Een eenvoudige volksjongen klom op tot een rijk industrieel. “Hij leerde zijn volk fietsen” want door zijn successen zijn veel Vlaamse armoezaaiers, die de schamele kost verdienden door met hun handen op het land in de aarde te wroeten, gaan inzien dat je je niet bij je lot hoeft neer te leggen omdat er manieren zijn om je uit dat uitzichtloze bestaan te verheffen, bijvoorbeeld met de koersfiets. Veel jonge Vlamingen scharrelden daarom een fiets bij elkaar en ze gingen wedstrijden rijden. Zo werden tal van Belgen in het begin van de vorige eeuw grote coureurs die klassiekers wonnen en de Tour op hun naam schreven. De Flandriens waren geboren!
Cyrille Van Hauwaert was prof van 1907 tot 1915. Hij was de eerste Belg die de klassiekers Bordeaux-Parijs (1907), Milaan-San Remo (in 1908, de tweede editie nadat de Fransman Lucien Petit-Breton in 1907 de eerste editie had gewonnen) en Parijs-Roubaix (in 1908, nadat hij het jaar daarvoor 2e was geworden achter de Fransman Georges Passerieu) won.
Nadat hij in 1908 2e was geworden achter Francois Verstraeten werd hij in 1909 ook kampioen van België. Datzelfde jaar was hij tevens de eerste Belg die een etappe in de Ronde van Frankrijk kon winnen (de eerste etappe met aankomst in Roubaix) plus twee etappes in de Ronde van België en voor de tweede keer Bordeaux-Parijs.
In 1910 mistte hij met een vierde plaats nipt het podium van de Ronde van Frankrijk. In Parijs-Roubaix werd hij wel opnieuw 2e en het jaar daarop 3e.
In 1913 eindigt hij nog eens als 2e in Bordeaux-Parijs en in 1914 als 3e.
In totaal staat hij ook drie maal op het podium van Parijs-Brussel (1908, 1910 en 1913).
Nadat hij in 1912 al 2e was geworden wint hij de Zesdaagse van Brussel in 1914 met John Stol en in 1915 met Jozef Van Bever.
In 1911 publiceert hij zijn autobiografie “Mijne Loopbaan”.
Van Hauwaert overleed op 15 februari 1974 in Zellik op 90-jarige leeftijd.

In 1991 verscheen het boek “Van Grote En Kleine Wielergoden – Moorslede Bakermat Van De Wielersport”. Daarin werd veel aandacht besteed aan het leven van Cyrille Van Hauwaert. En in 1999 verscheen het boek “Cyrille Van Hauwaert - Pionier Van De Belgische Wielersport” door Ferdy Callewaert.

09:08 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

18-10-08

Zaterdag 18 oktober 2008: voorbeschouwing op de Ronde van Lombardije

Vandaag, zaterdag 18 oktober 2008, wordt in Italië de Ronde van Lombardije, de laatste belangrijke wegwedstrijd van het seizoen, gereden.

De laatste zeven jaar won telkens een Italiaan: Danilo di Luca (2001), Michele Bartoli (2002 en 2003), Damiano Cunego (2004 en 2007) en Paolo Bettini (2005 en 2006).

De laatste niet-Italiaanse winnaar was de Litouwer Raimondas Rumsas in 2000.

De laatste Belgische winnaar was Fons De Wolf in… 1980! Hoog tijd voor een opvolger dus. Maar kijk, afgelopen zaterdag won de Luikenaar Philippe Gilbert nog Parijs–Tours, maar ja, dat was pas negen jaar na de vorige Belgische overwinning van Marc Wauters in 1999. Toen Fons De Wolf op 18 oktober 1980 de overwinning behaalde in de “wedstrijd van de vallende bladeren” had Daniel Willems drie weken ervoor op 28 september al Parijs-Tours – dat toen Blois-Chaville heette - gewonnen. En tussen Willems en Wauters zouden ook Jean-Luc Vandenbroucke (1982), Ludo Peeters (1983 en 1985), Johan Capiot (1991), Hendrik Redant (1992) en Johan Museeuw (1993) de Franse wedstrijd winnen.

In totaal werd de Ronde van Lombardije 64 keer gewonnen door een Italiaan (waarvan 5 keer Fausto Coppi van 1946 tot 1949 en in1954), 11 maal door een Fransman (waarvan driemaal Henri Pélissier in 1911, 1913 en 1920 en tweemaal Bernard Hinault in 1979 en 1984) en 10 maal door een Belg. Andere Belgische winaars waren Roger De Vlaeminck (1974 en 1976), Eddy Merckx (1971 en 1972), Jean-Pierre Monseré (1969), Herman Van Springel (1968), Emile Daems (1960), Rik Van Looy (1959) en lang daarvoor won Philippe Thys in 1917 de 13e uitgave van de Ronde van Lombardije.

De favorieten van dit jaar zijn de Italiaan Damiano Cunego (de winnaar van vorig jaar en in april nog winnaar van de Amstel Gold Race), de Spanjaard Samuel Sanchez (vorig jaar nog 3e, het jaar daarvoor 2e en in augustus winnaar van de gouden medaille bij de Olympische wegrit) en de Rus Alexander Kolobnev.

Outsiders zijn Filippo Pozzato, Robert Gesink, Andy  Schleck, Cadel  Evans, Joaquim  Rodriguez en kersvers wereldkampioen Alessandro Ballan.

Bij de Belgen kunnen we hopen op Jurgen Van Goolen, Johan Vansummeren, Wim Van Huffel,  Maxime Monfort, Staf  Scheirlinckx, Christophe Brandt, Jelle Vanendert, Kevin Hulsmans en Mario Aerts.

 

Afgelopen dinsdag 14 oktober won de Nederlander Hans Dekkers de 75ste editie van de Nationale Sluitingsprijs in Putte-Kapellen (1.1) voor Tom Boonen. Na Floris Goesinnen vorig jaar was het de tweede opeenvolgende Nederlandse zege in deze wedstrijd. Veertien dagen geleden was Dekkers nog 2e geworden in de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden achter de Gentenaar Wouter Weylandt.

De laatste Belgische winnaar van de Nationale Sluitingsprijs was Gorik Gardeyn in 2006. De Nationale Sluitingsprijs, die al van in 1929 wordt georganiseerd, kende alleen maar Belgische of Nederlandse winnaars! 15 maal ging de zege naar een Noorderbuur, 60 maal naar een landgenoot. Adrie van der Poel won driemaal (1983, 1986 en 1987), net als Frans Van Looy (1974, 1977 en 1979).

 

Het Belgische wegseizoen begint opnieuw op 28 februari 2009 met de Omloop Het Volk.

00:12 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen, ronde van lombardije |  Facebook |

07-10-08

Dinsdag 7 oktober 2008: Jean Forestier en Lucien Gillen zijn jarig

Jean Forestier
Jean Forestier

Vandaag, dinsdag 7 oktober 2008, wordt de op 7 oktober 1930 in Lyon geboren Franse wielrenner en winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1956, Jean Forestier, 78 jaar.
Forestier was beroepsrenner tussen 1953 en 1965. Zijn topjaren waren liepen van 1954 tot 1957.
In 1954 wint hij de Ronde van Romandië en de 16e etappe in de Ronde van Frankrijk.
Het jaar daarop, in 1955, wint hij Parijs-Roubaix en de 20e etappe in de Ronde van Frankrijk.
In 1956 wint hij de Ronde van Vlaanderen en de 16e etappe in de Ronde van Frankrijk. In Parijs-Roubaix wordt hij derde.
In 1957 wint hij voor de tweede keer de Ronde van Romandië. Hij wordt vierde in de Tour en wint er het puntenklassement. In het kampioenschap van Frankrijk wordt hij derde.
In 1958 wordt hij vijfde op zowel het Wereldkampioenschap, het Frans kampioenschap als Parijs – Roubaix.
Het jaar daarop, in 1959, wordt hij vicekampioen van Frankrijk achter Henri Anglade.
In 1960 wint hij de Omloop van de Vlaamse Gewesten, wordt vierde in Parijs – Roubaix, vijfde in de Waalse Pijl en achtste in Parijs – Tours.
In 1961 wint hij nog een etappe in de Ronde van Frankrijk, zijn vierde.
Hij wordt nog eens achtste in Parijs-Roubaix in 1962 en aan het eind van zijn carrière behaalt hij in 1964 nog ereplaatsen in Parijs-Nice (3e), Milaan-San Remo (9e) en Parijs-Brussel (10e).
Forestier is niet de oudste nog levende ex-winnaar van de Ronde van Vlaanderen. Fiorenzo Magni – winnaar in 1949, 1950 en 1951 – is 87 jaar, Raymond Impanis – winnaar in 1954 – wordt binnen 12 dagen 83 jaar en Roger Decock - winnaar in 1952 – is 81 jaar.
Jean Forestier was een droefgeestige man, met veel complexen en veel te bescheiden. Naar eigen zeggen was het niet zijn eigen klasse, maar zijn temperament van inwoner van Lyon, dat hem gedurende vier seizoenen liet uitblinken en een handvol overwinningen behalen in de zwaarste koersen waarvoor hij in de clinch ging met de allergrootste kampioenen.

Lucien Gillen
Lucien Gillen

Ook vandaag, dinsdag 7 oktober 2008, wordt de op 7 oktober 1928 in Luxemburg geboren Lucien “Lull” Gillen 80 jaar.
Gillen was tussen 1947 en 1966 baanwielrenner. Hij was een elegante atleet die in alle disciplines op de wielerbaan regelmatig kon wedijveren met de wereldtop. Gedurende 18 jaren was hij dan ook een graag geziene gast in de zesdaagsen.
Lucien Gillen studeerde ook financiële en economische wetenschappen. Hij belandde zo nog op een zeer hoge plaats in het Luxemburgse bankwezen.
In 1952 won hij samen met Kay Werner Nielsen de Zesdaagse van Kopenhagen.
Het jaar daarop, in 1953, deed hij die prestatie over maar nu met Ferdinando Terruzzi. Met Terruzzi zou hij in totaal vijf Zesdaagsen winnen. Datzelfde jaar won hij ook de Zesdaagse van Dortmund.
In 1954 won hij voor de derde maal de Zesdaagse van Kopenhagen.
Het jaar daarop, in 1955, won hij de Zesdaagse van Gent en de Zesdaagse van Berlijn.
In 1956 won hij met Gerrit Schulte voor de vierde maal de Zesdaagse van Kopenhagen.
In 1959 won hij met Peter Post de Zesdaagse van Münster.
Hij werd nog tweemaal 3e in de Zesdaagse van Kopenhagen (1955 en 1957) en behaalde ereplaatsen in o.a. Antwerpen, Berlijn, Brussel, Frankfurt, Dortmund, Hannover, München en Parijs.
In de eerste helft van de jaren ’60 was Gillen vooral actief in Canada en de Verenigde Staten. Zo won hij in 1964 samen met onze landgenoot Emile Severeyns – die vaak ploeg vormde met Rik Van Steenbergen - nog de Zesdaagse van Québec en behaalde hij ereplaatsen in New York, Montréal en Toronto.
Tussen 1947 en 1964 werd hij vele malen kampioen van Luxemburg in het baanwielrennen (achtervolging en sprint).
Lucien Gillen eindigde drie maal op het podium van het wereldkampioenschap achtervolging: in 1949 (2e), 1952 (3e) en 1954 (3e).