17-04-14

Vandaag wordt de Italiaanse gewezen Formule 1-coureur Riccardo Patrese 60 jaar. Proficiat!

Vandaag, donderdag 17 april 2014, wordt de op zaterdag 17 april 1954 in Padua geboren Italiaanse gewezen Formule 1-coureur Riccardo Patrese 60 jaar. Proficiat!

RiccardoPatrese.jpg


Riccardo Patrese was van 13 november 1988 tot 7 november 1993 recordhouder van het meest aantal gereden Formule 1-races. Tussen zijn debuut bij de Grote Prijs van Monaco van 22 mei 1977 en zijn afscheidsrace op 7 november 1993 in Australië nam hij tijdens een periode van meer dan 15 jaar de start van 256 Grote Prijzen. Het had er nog eentje meer kunnen zijn als hij in 1979 in Argentinië tijdens de eerste ronde niet tot opgave was gedwongen en de race op hetzelfde moment niet was afgevlagd wegens een massale aanrijding waardoor hij niet meer aan de start kon verschijnen van de re-start.

Nochtans zag het er aan het begin van zijn carrière niet naar uit dat hij zo lang zou meedraaien in de Formule 1. Hij werd namelijk door nogal wat van zijn collega’s verantwoordelijk gehouden voor het dodelijk ongeval van Ronnie Peterson in Monza op 10 september 1978.





De Grand Prix Driver's Association verbood hem zelfs om deel te nemen aan de daarop volgende Grote Prijs van de Verenigde Staten. In 1981 werd hij echter door een rechtbank vrij gepleit van alle schuld aan het ongeval.
Een jaar later won hij in Monaco, op het circuit waar hij vijf jaar eerder zijn debuut had gemaakt, na een turbulent slot zijn eerste Grote Prijs.




In 1983 won hij de Grote Prijs van Zuid-Afrika maar daarna zou hij zes en een half jaar moeten wachten op zijn volgende zege in San Marino in 1990. Geen enkele Formule 1-piloot heeft zoveel geduld moeten oefenen op een nieuwe zege!
Voor de laatste Grand Prix van 1987 verving hij bij Williams de tijdens de testritten van de GP van Japan gekwetste Nigel Mansell. Hij zou uiteindelijk vier jaar bij het Britse team blijven en er vier van zijn in totaal zes behaalde Grote Prijzen winnen.
Op 15 juli 1990 werd hij in Groot-Brittannië de eerste Formule 1-piloot ooit die 200 Grote Prijzen had gereden.
Tijdens de Grote Prijs van Portugal in 1992 kwam hij met de schrik vrij na een spectaculaire crash.


 

Hij beëindigde dat seizoen als tweede in de eindstand van het Wereldkampioenschap Formule 1 achter zijn ploegmaat Nigel Mansell.
Riccardo Patrese overbrugde tijdens zijn carrière de link met drie generaties Formule 1-piloten. Bij zijn debuut reed hij nog samen met rijders zoals Niki Lauda, Mario Andretti, Emerson Fittipaldi, James Hunt en zelfs Jacky Ickx. In de jaren 80 waren Nelson Piquet, Alain Prost, Nigel Mansell en Ayrton Senna zijn concurrenten. Tijdens zijn laatste seizoen was hij de ploegmaat van Michael Schumacher.

Patrese 1977-1993.jpg

Riccardo Patrese bij zijn debuut in 1977 (links) en zijn afscheidsrace in 1993 (rechts)


Het was precies de concurrentie met Schumacher die hem uiteindelijk deed besluiten de helm aan de haak te hangen. Na de dood van Senna enkele maanden later werd hij door Williams gevraagd de plaats van de Braziliaan in te nemen maar Patrese weigerde.
Op 25 mei 2008 evenaarde Rubens Barrichello in Monaco het record van Riccardo Patrese dat toen al 15 jaar overeind stond. De Braziliaan zou na een carrière van 19 jaar op 27 november 2011 zijn 322e en laatste Grote Prijs rijden.
Patrese was ondertussen ook de tweede plaats in de ranglijst van langst actieve Formule 1-piloten kwijtgeraakt. Bij zijn comeback in 2010 na drie jaar onderbreking evenaarde ook Michael Schumacher op 16 mei 2010 in… Monaco de reeks van Patrese. Schumacher klokte eind 2012 af op 308 Grote Prijzen.

19-09-08

Autosport: vrijdag 19 september 2008

Gisteren had ik het over Belgische Formule 1-rijders. Naast de 20 Belgen namen ooit deel aan minstens één Grote Prijs Formule 1 zijn er ook nog drie die dit wel geprobeerd hebben maar er niet in slaagden.
In 1959 kon Alain de Changy zich niet kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco. Niet abnormaal overigens gezien er maar 16 wagens aan de start mochten verschijnen. O.a. Ivor Bueb (winnaar van de dramatische 24 uur van Le Mans van 1955), Lucien Bianchi en Maria Teresa de Filippis (de eerste vrouw in de Formule 1) slaagden er ook niet in.
Bas Leinders was in 2004 derde piloot bij Minardi waardoor hij elk Grand Prix weekend aan de vrije trainingen op vrijdag kon deelnemen. Hij kreeg echter nooit de kans ook effectief te mogen starten in een Grote Prijs.

Bernard de Dryver
 Bernard de Dryver

In 1977 had Bernard de Dryver zich met een March-Ford ingeschreven voor de Grote Prijs van België die dat jaar op het circuit van Zolder doorging en die uw dienaar ter plaatse heeft mogen meemaken… in de regen…
Samen met Emilio de Villota, Alex Ribeiro, Conny Andersson en Hector Rebaque slaagde de Dryver er niet in zich voor de Grand Prix te kwalificeren.
Toch stond er een Belg aan de start. Patrick Neve reed er één van zijn tien Grote Prijzen en werd tiende.
Wel, die Bernard de Dryver, geboren in Brussel op 19 september 1952, wordt vandaag 56 jaar.
Nochtans heeft Bernard de Dryver uiteindelijk een mooie autosportcarrière uitgebouwd. In 1975 had hij al deelgenomen een het EK Formule 2 maar kon er door gebrek aan ervaring (hij werd gesponsord door het bedrijf van zijn vader) geen indruk maken. In 1979 reed hij het volledige Aurora UK Formula One Championship waarbij hij een aantal malen het podium haalde en vierde werd in de eindstand.
Tussen 1979 en 1992 nam hij tien maal deel aan de 24 uren van Le Mans. In 1987 eindigde hij er als tweede in de Primagaz Porsche 962C, samen met Jürgen Lässig en Pierre Yver.

Nigel Mansell in de CART PPG IndyCar World Series
 Nigel Mansell in de CART PPG IndyCar World Series

En vandaag is het precies 15 jaar geleden dat de Brit Nigel Mansell autosportgeschiedenis schreef. Op 19 september 1993 won hij op de Nazareth Speedway in Pennsylvania de Bosch Spark Plug Grand Prix, de15e en voorlaatste manche van de Amerikaanse CART PPG IndyCar World Series. Daarmee had hij in de stand om het kampioenschap 191 punten, genoeg om kampioen te worden.
Een week daarvoor had Damon Hill de Grote Prijs van Italië geworden. De leider in het wereldkampioenschap, Alain Prost, moest met zijn Williams-Renault op vijf ronden van het einde de strijd staken nadat hij de hele wedstrijd aan de leiding had gelegen. Daardoor bleef hij in de stand van het WK steken op 81 punten. Met Damon Hill op 23 punten en met nog 30 punten te verdienen was dit een voorsprong die niet voldoende was om wereldkampioen te  worden.
Omdat Nigel Mansell in 1992 wereldkampioen Formule 1 was geworden en hij een week na die Grote Prijs van Italië dus ook de Amerikaanse CART PPG IndyCar World Series titel op zak had, was de Brit één week lang kampioen in de twee belangrijkste autosportkampioenschappen! Niemand had hem dat ooit voorgedaan en tot nu toe heeft hij ook geen navolging gekend.
Op 26 september 1993 werd Alain Prost tweede in de Grote Prijs van Portugal wat hem genoeg punten opleverde om Mansell te onttronen en wereldkampioen te worden.

Nigel Mansell
 Nigel Mansell