23-03-13

Zaterdag 23 maart 1963: 50 jaar geleden werden de 12de 12 uren van Sebring verreden.

Vandaag, zaterdag 23 maart 2013, is het precies 50 jaar geleden dat op zaterdag 23 maart 1963 de 12de 12 uren van Sebring werden verreden.

_Sebring-1963-03-23.jpg

De wedstrijd ging van start onder een bewolkte en koude hemel.

Sebring start 1.jpg

Sebring start.jpg

#20 Jaguar E-type Jaguar van Bruce McLaren die 8e zou worden, #14 Shelby Cobra van stockcar rijder Fireball Roberts,  #24 Ferrari 250 GTO van Roger Penske die 4e zou worden en #18 van Pedro Rodriguez en Graham Hill die derde zou worden


Na 12 uren racen, waarin 1749km werden afgelegd, wonnen de Brit John Surtees en de Italiaan Ludovico Scarfiotti in een Ferrari 250P deze bekende uithoudingsrace voor hun ploeggenoten Willy Mairesse uit België en de Italianen Nino Vaccarella –die de wedstrijd in 1970 zou winnen- en Lorenzo Bandini.

winnende Ferrari Sebring.jpg

De winnende Ferrari

De Mexicaan Pedro Rodriguez en de Brit Graham Hill werden in een Ferrari 330 van het Amerikaanse N.A.R.T. team derde.

Krantenartikel Sebring.jpg




John Surtees is vandaag 79 jaar. Ludovico Scarfiotti kwam in 1968 om het leven tijdens een heuvelklimwedstrijd in het Duitse Berchtesgaden.
Nino Vaccarella is drie weken geleden 80 jaar geworden, Willy Mairesse pleegde in 1969 in Oostende zelfmoord en Lorenzo Bandini verongelukte in 1967 tijdens de Grote Prijs van Monaco.
Pedro Rodriguez kwam in 1971 om het leven op de Norisring en Graham Hill vond 1975 de dood bij een vliegtuigcrash.

05-10-09

5 oktober 2009: over Enzo Ferrari en José Froilán González

Vandaag, 5 oktober 2009, is het precies 90 jaar geleden dat op 5 oktober 1919 de latere Italiaanse autoconstructeur Enzo Ferrari zijn eerste autorace reed.

Enzo Ferrari toen
Enzo Ferrari

Enzo Ferrari werd op 18 februari 1898 in het Italiaanse Modena geboren en was dus 21 jaar toen hij als autocoureur debuteerde bij het kleine CMN-team (Costruzioni Meccaniche Nazionali).
Lang bleef hij er niet en in 1920 ging hij bij het raceteam van Alfa Romeo aan de slag.
Na een overwinning op het Saviocircuit in de buurt van Ravenna in 1923 stelden de ouders van de op 19 juni 1918 gesneuvelde graaf Francesco Baracca hem voor om de afbeelding van een paard op zijn wagen te zetten. De in Lugo di Romagna in de buurt van Ravenna geboren Francesco Baracca was tijdens de Eerste Wereldoorlog een succesvolle Italiaanse gevechtspiloot geweest – die in het "Squadron van de Azen" nog samen had gevlogen met Prins Fulco Ruffo di Calabria, de vader van koningin Paola - en had op zijn vliegtuig een zwart paard geschilderd. Eén van de verhalen over de oorsprong van dit paard op Baracca’s vliegtuig, verteld had hij dit had “afgekeken” van een Duits vliegtuig dat hij had neergehaald. De piloot van dat vliegtuig was afkomstig van Stuttgart en had het stadswapen van Stuttgart op zijn vliegtuig geschilderd. Het in Stuttgart gestichte Porsche heeft om dezelfde reden een paard in zijn logo. Door een rare samenloop van omstandigheden zijn de emblemen van de twee rivalen Ferrari en Porsche op hetzelfde origineel gebaseerd!

Count Francesco Baracca met latere Ferrari embleem
Count Francesco Baracca met het latere Ferrari embleem

wapen van Stuttgart
Stadswapen van Stuttgart

embleem Porsche
Embleem Porsche

Enzo Ferrari vond het alleszins een goed idee, maar het duurde nog tot 1932 voor het "cavallino rampante" oftewel “Het steigerende paard” het kenmerk zou worden van Ferrari. Tussen 1924 en 1927 zou hij namelijk niet racen maar werkte hij voor Alfa Romeo. Voor zijn prestaties ontving Enzo Ferrari in 1927 van Benito Mussolini de titel "Commendatore".
In 1929 richtte Enzo in Modena de “Scuderia Ferrari” (“renstal Ferrari”) op, een team dat met Alfa's racete en lange tijd als het fabrieksteam van Alfa Romeo fungeerde, alhoewel dat team nooit echt succesvol zou worden.
In 1932 stopte Enzo Ferrari definitief met racen. Op 19 januari van dat jaar was namelijk Alfredo ("Dino") geboren, een zoon uit Enzo’s huwelijk met Laura Domenica Garello in 1923.
In 1937 kwam Ferrari op het idee om in Modena een eigen racewagen te bouwen. Dat werd de Alfa 158, een 1,5 liter compressorwagen. In 1938 verkocht hij de 158 aan Alfa, de Scuderia Ferrari werd opgeheven en Enzo Ferrari werd als raceteamleider bij Alfa Romeo in dienst genomen. In 1939 verliet hij Alfa Romeo alweer, na meningsverschillen met Alfadirecteur Ugo Gobbato.
Hij begon met het ontwikkelen van zijn eigen wagens onder de naam Auto-Avio Costruzioni omdat hij vanwege juridische redenen vier jaar moest wachten voor hij de naam Ferrari weer mocht gebruiken op wagens. Na de Tweede Wereldoorlog rolde in 1947 de eerste auto onder de merknaam Ferrari uit de inmiddels naar Maranello verhuisde fabriek. De Franse autocoureur Raymond Sommer won dat jaar met de 12-cilinder Ferrari de eerste naoorlogse Grote Prijs van Turijn.
Bij het ontstaan van het wereldkampioenschap Formule 1 in 1950 opende Enzo meteen de strijd met de Alfa Romeo's. Bij de allereerste Grote Prijs Formule 1 voor het nieuwe wereldkampioenschap op 13 mei 1950 in het Engelse Silverstone stond er geen Ferrari aan de start. Aan de aankomst bezette Alfa Romeo de eerste drie plaatsen. Bij de volgende Grote Prijs op 21 mei 1950 in Monaco namen Luigi Villoresi, Alberto Ascari en Raymond Sommer met een Ferrari deel aan de wedstrijd. Juan-Manuel Fangio won in een Alfa Romeo maar Alberto Ascari werd met zijn Ferrari tweede. Alfa Romeo won in 1950 zes van de zeven Grote Prijzen.

José Froilán González wint met Ferrari
José Froilán González wint de Grote Prijs van Groot-Brittannië in 1951

1951 begon opnieuw met drie overwinningen voor Alfa Romeo maar op 14 juli 1951 won de Argentijn José Froilán González met de Grote Prijs van Groot-Brittannië in Silverstone de allereerste Grote Prijs Formule 1 voor Ferrari! Voor het eerst had een Ferrari de Alfa Romeo’s 158 weten te verslaan. Het verhaal doet de ronde dat Enzo gehuild heeft als een kind op de dag dat hij erin slaagde de Alfa’s te verslaan.

José Froilán González nu
José Froilán González

Nu wil het toeval dat die José Froilán González vandaag 87 jaar oud wordt!
Geboren op 5 oktober 1922 in het Argentijnse Arrecifes is hij samen met de nu 92-jarige Fransman Robert Manzon de enige nog levende deelnemer aan de tweede Grote Prijs ooit die meetelde voor het Wereldkampioenschap Formule 1, de Grote Prijs van Monaco op 21 mei 1950. Van de deelnemers aan de eerste Grote Prijs, die van Groot-Brittannië op 13 mei 1950, is na de dood van Tony Rolt op 6 februari van vorig jaar niemand meer in leven. José Froilán González woont en leeft nog steeds in Buenos Aires en dook tot voor kort nog op bij Historic Race Festivals. In 2002 was hij nog een opgemerkte gast bij de Italiaanse Grote Prijs Formule 1.

Terug naar Enzo Ferrari. Toen Alfa Romeo in 1952 stopte met het Grand Prix racen nam Ferrari de fakkel over en het team met zijn naam zou uitgroeien tot het meest succesvolle team in de geschiedenis van de Formule 1. Met dit merk behaalden negen coureurs vijftien wereldtitels (Alberto Ascari in 1952 en 1953, Juan Manuel Fangio in 1956, Mike Hawthorn in 1958, Phil Hill in 1961, John Surtees in 1964, Niki Lauda in 1975 en 1977, Jody Scheckter in 1979, Michael Schumacher van 2000 tot 2004 en tenslotte Kimi Räikkönen in 2007). Zestien maal was de Scuderia Ferrari het sterkst bij de constructeurs (1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007 en 2008).
Tussen 1949 en 1965 won het team ook negen keer de 24 uren van Le Mans (1949 Luigi Chinetti/Peter Mitchell-Thomson, 1954 José Froilán González/Maurice Trintignant, 1958 Olivier Gendebien/Phil Hill, 1960 Olivier Gendebien/Paul Frère, 1961 Olivier Gendebien/Phil Hill, 1962 Olivier Gendebien/Phil Hill, 1963 Ludovico Scarfiotti/Lorenzo Bandini, 1964 Jean Guichet/Nino Vaccarella en 1965 Jochen Rindt/Masten Gregory).

Enzo en Dino Ferrari
Enzo en Dino Ferrari
 

Op 30 juni 1956 overlijdt in Milaan de op dat moment slechts 24-jarige Dino Ferrari als gevolg van een spierziekte. Dino was voorbestemd om zijn vader op te volgen. Hij studeerde voor ingenieur in Zwitserland en vlak voor zijn dood was hij bezig met het ontwerpen van een 1.5liter V6-motor voor in Formule 2-wagens. Daarom besloot Enzo als postuum eerbetoon vanaf dan alle door Ferrari gebouwde V6-motoren de naam Dino mee te geven. Ook de tussen 1968 en 1976 geproduceerde Ferrari Dino was – net zoals de Fiat Dino tussen 1966 and 1973 - een eerbetoon aan Enzo’s overleden zoon.
Na Dino’s dood kreeg het circuit van Imola – op zo’n 80km van Maranello - de naam “Autodromo Dino Ferrari”. Later, na de dood van Enzo zelf, werd dit het “Autodromo Enzo e Dino Ferrari”.
Enzo Ferrari bleef de algemene directeur van Ferrari tot 1971, maar zijn invloed binnen Ferrari is ook daarna uiteraard nooit verdwenen.  

Ferrari F40
Ferrari F40

De in 1987 gelanceerde Ferrari F40 werd de laatste productiewagen gebouwd onder Enzo’s toezicht. Met een topsnelheid van 324 km/u en een 0-100 km/u tijd van ongeveer 4 seconden was de F40 één van de snelste wagens uit zijn tijd. Tot 1990 bleef het de snelste productiewagen die er op de markt te koop was.

Ferrari Enzo
Ferrari Enzo

In 2002 werd als eerbetoon het nieuwe topmodel van Ferrari naar hem genoemd, de Enzo Ferrari.
Op 22 mei 1945 was er uit een relatie die hij tijdens zijn huwelijk heeft gehad met ene Lina Lardi een zoon Piero geboren. Deze is nu vicepresident van Ferrari.
Op 27 februari 1978 sterft Enzo’s echtgenote Laura.

Enzo Ferrari nu
Enzo Ferrari

Enzo Ferrari overleed op 14 augustus 1988 in zijn geboorteplaats Modena. Hij werd 90 jaar. Zijn dood werd pas twee dagen later bekend gemaakt.
Uitgerekend in 1988 werd het Formule 1-seizoen totaal gedomineerd door de McLaren-Honda’s van Ayrton Senna en Alain Prost die alle Grote Prijzen wonnen, behalve de vier weken na Enzo’s dood verreden Grote Prijs van Italië die door Gerhard Berger voor Michele Alboreto, beiden in een Ferrari, werd gewonnen!

Enzo Ferrari graf
Het graf van Enzo Ferrari
 

Enzo Ferrari werd begraven op het Cimitero di San Cataldo in Modena.

17:40 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ferrari |  Facebook |