25-02-14

Vandaag zou de Franse autocoureur François Cevert 70 jaar geworden zijn.

Vandaag, dinsdag 25 februari 2014, zou de op vrijdag 25 februari 1944 in Parijs geboren Franse autocoureur François Cevert 70 geworden zijn. Hij overleed op zaterdag 6 oktober 1973 in Watkins Glen op 29-jarige leeftijd aan de gevolgen van een zware crash tijdens de oefenritten voor de Grote Prijs van de Verenigde Staten.
 

747.jpgFrançois Cevert



François Cevert’s echte naam was Albert François Goldenberg. Hij was de zoon van de Joods-Russische juwelier Charles Goldenberg (1901-1985) en Huguette Cevert. Om beter aan de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog te ontsnappen kregen de kinderen van Charles en Huguette de naam van hun moeder.
Zijn oudere zus Jacqueline trouwde met Jean-Pierre Beltoise (*1937), een autocoureur die in 1967 zijn debuut maakte in de Formule 1. Op die manier kwam François vanaf 1966 in contact met de wereld van de autosport. Via de Formule 3 (1968) en Formule 2 (1969).
Tijdens een Formule 2-race op het Londens circuit van Crystal Palace op 25 mei 1970 had de toen regerende wereldkampioen Formule 1 Jackie Stewart de nodige moeite om de jonge Fransman achter zich te laten.
15 dagen eerder had de Fransman Johnny Servoz-Gavin zich niet kunnen kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco waarna hij het autoracen voor bekeken hield. Daardoor kwam het Tyrrell-team van Jackie Stewart meteen een rijder tekort voor de rest van het seizoen. Stewart herinnerde zich de jonge Fransman waartegen hij in Chrystal Palace had gereden en tipte teameigenaar Ken Tyrrell. Die ging op de suggestie in en op 20 juni 1970 maakt Cevert tijdens de Grote Prijs van Nederland op het circuit van Zandvoort zijn debuut in de Formule 1. Tijdens deze race komt de Brit Piers Courage om het leven.
   

j_stewart___f_cevert___j_rindt__netherlands_1970__by_f1_history-d5ko94n.jpg

Grote Prijs van Nederland 1970: Jackie Stewart (#5) voor François Cevert (#6)



Aan de zijde van Jackie Stewart, die voor een groot deel ook de rol van mentor op zich neemt, toont Cevert al snel zijn talenten.
In 1971 wint hij in de Verenigde Staten zijn eerste Grand Prix en eindigt derde in het wereldkampioenschap.


 Cevert.jpg

François Cevert wint zijn eerste en enige Grote Prijs



Het seizoen 1972 is matiger. Cevert komt niet verder dan twee tweede plaatsen. Samen met de Nieuw-Zeelander Howden Ganley eindigt hij in een Matra Simca wel als tweede in de 24 uren van Le Mans achter ploegmaats Henri Pescarolo en Graham Hill.


Cevert in Le Mans.jpg

François Cevert in de 24 uren van Le Mans van 1972



In 1973 komt domineren Stewart en Cevert in hun Tyrrell’s het WK. Cevert eindigt zesmaal als tweede waarvan driemaal achter ploegmaat Stewart
Als Stewart na de Grote Prijs van Italië op 9 september 1973 zeker is van zijn derde wereldtitel en velen er van uit gaan dat hij na afloop van dat seizoen zal stoppen met autoracen, zijn nogal wat kenners het er dan ook over eens dat de knappe, getalenteerde en beloftevolle Cevert vanaf 1974 als dé kanshebber voor de wereldtitel moet worden gezien.
Maar dan komt de Grote Prijs van de Verenigde Staten op het circuit waar hij twee jaar eerder zijn eerste Grand Prix zege boekte. Tijdens de kwalificatieritten op zaterdag slipt de Tyrrell van Cevert en belandt ondersteboven op de vangrail. De jonge Fransman maakt geen schijn van kans.
 

Francois Cevert.JPG


De dood van François Cevert was de directe aanleiding voor zijn ploegmaat Jackie Stewart om zijn afscheid van de autosport met één dag te vervroegen. In tegenstelling tot zijn zwager Beltoise zou Stewart ’s anderendaags namelijk niet meer starten in de Grote Prijs.

12683807_113984909095.jpg

Het graf van François Cevert



Cevert werd begraven in “Le Cimétière De Vaudelnay” in het stadje Vaudelnay russen Nantes en Tours.

Zie ook mijn vorige posts:
http://dutje63.skynetblogs.be/archive/2008/10/06/maandag-6-oktober-2008-francois-cevert-en-helmut-koinigg-kom.html
http://dutje63.skynetblogs.be/archive/2012/04/26/vandaag-donderdag-26-april-2012-wordt-de-op-26-april-1937-in.html

11-06-10

Vandaag, vrijdag 11 juni 2010, is het precies 55 jaar geleden dat tijdens de 24 uren van Le Mans het zwaarste ongeval uit de autosportgeschiedenis gebeurde

Twee uur na de start van de wedstrijd -rond 18u26- reed de Fransman Pierre Levegh aan het einde van de 35e ronde vlak achter de Jaguar van één van zijn grote concurrenten Mike Hawthorn die op de eerste positie reed. Hawthorn had zojuist de langzamere Austin-Healey van Lance Macklin ingehaald toen hij begon af te remmen voor zijn pitstop. De plotselinge remactie van Hawthorn zorgde ervoor dat de zojuist ingehaalde Austin-Healey moest uitwijken naar het midden van de baan, zodat hij de Jaguar kon ontwijken. Helaas zag Lance Macklin de snel naderende Pierre Levegh niet die geen tijd meer had om te reageren en de linker achterkant van de auto van Macklin raakte. De Mercedes van Levegh werd gelanceerd naar de linkerkant van de baan, waar hij een dam van aarde in boorde welke bedoeld was om de toeschouwers te beschermen. De onderdelen van de auto werden door de impact losgeslingerd en de motorkap, de vooras en vooral het zware motorblok belandden in het publiek. Uiteindelijk scheurde ook nog de brandstoftank waardoor de hele omgeving van het wrak in een vuurzee werd gedompeld.
Levegh werd bij het ongeval uit zijn auto geslingerd en brak met een fatale val zijn schedel. Macklin overleefde het ongeluk en overleed in 2002. Zijn ploegmaat Les Leston is nog steeds in leven. Hij is 89 jaar.
Tijdens de nacht, nadat het aantal overleden toeschouwers was vastgesteld en doorgegeven was aan het Mercedes-Benz hoofdkantoor in Stuttgart, kwam de officiële order binnen om de twee overgebleven Mercedes racewagens, bestuurd door Juan Manuel Fangio/Stirling Moss en Karl Kling/André Simon, zich met directe ingang terug te trekken uit de race uit respect voor de slachtoffers. Op dat moment reed Mercedes aan kop met een ronde voorsprong op Jaguar.
Mike Hawthorn en het Jaguar team bleef in de wedstrijd omdat zij vonden dat ze niet verantwoordelijk waren voor de crash. Hawthorn won de race met zijn teamgenoot Ivor Bueb, maar vierden dit niet uit respect. Hawthorn overleed in 1959 na een ongeluk op de openbare weg, zijn ploegmaat Ivor Bueb verongelukte datzelfde jaar tijdens een Formule 2-race op het circuit van Clermont-Ferrand.
De Amerikaan John Fitch was de ploegmaat van Levegh en stond op het punt het stuur over te nemen toen het ongeval gebeurde. Fitch leeft nog altijd. Hij is 92 jaar. Van de andere betrokkenen zijn naast Les Leston alleen de Mercedesrijders Stirling Moss (80 jaar) en André Simon (90 jaar) nog in leven.

15:17 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: autosport, 24 uren van le mans |  Facebook |

30-10-08

Donderdag 30 oktober 2008: Jacques Swaters wordt 82 jaar

Jacques Swaters
Jacques Swaters

Vandaag, donderdag 30 oktober 2008, wordt de op 30 oktober 1926 in Brussel geboren gewezen Belgische autopiloot Jacques Swaters 82 jaar. Hartelijk gefeliciteerd!

Jacques Swaters is na de dood van o.a. André Pilette op 27 december 1993 op 75-jarige leeftijd, Roger Laurent op 6 februari 1997 op 83-jarige leeftijd, Olivier Gendebien nu iets meer dan 10 jaar geleden op 2 oktober 1998 op 74-jarige leeftijd, Christian Goethals op 26 februari 2003 op 74-jarige leeftijd en Paul Frère op 23 februari van dit jaar op 91-jarige leeftijd de oudste nog levende Belgische Formule 1-piloot.
Andre Milhoux is 79 jaar, Teddy Pilette is 66 jaar, Jacky Ickx is 63 jaar, Patrick Neve is 59 jaar en Thierry Boutsen is 51 jaar.

Swaters startte met racen in 1948 met een MG tijdens de 24 uur van Francorchamps.
In 1950 richtten Swaters, Paul Frère en André Pilette de Ecurie Belgique op. Swaters reed in 1951 met een door de Ecurie ingeschreven gele Talbot Lago in twee Grote Prijzen. In Duitsland werd hij op de Nürburgring 10e en Italië moest hij al na 7 van de 80 ronden opgeven door mechanische pech.
In 1952 richtten Swaters en Charles de Tornaco de Ecurie Francorchamps op die op zondag 22 juni 1952 debuteerde in de Grote Prijs van België met 7e plaats voor Charles de Tornaco in een Ferrari. Op 3 augustus werd Roger Laurent 6e in de Grote Prijs van Duitsland.

Swaters Formule 2
Jacques Swaters na zijn Formule 2 zege op de Avusring

Zelf wint Swaters in 1952 een Formule 2 wedstrijd op de Avusring in Berlijn, misschien wel de grootste zege in zijn carrière.
In 1953 en 1954 reed Swaters zelf voor de Ecurie Francorchamps met een Ferrari. Hij werd 7e in de Grote Prijs van Duitsland 1953 net achter Stirling Moss maar voor Alberto Ascari en Luigi Villoresi en moest opgeven in de Grote Prijs van Zwitserland.
In de 24 uren van Le Mans was de Ecurie Francorchamps echter zeer succesvol. In 1953 werden Roger Laurent en Charles de Tornaco in een Jaguar C-Type 9e.
Op 18 september 1953 kwam Charles de Tornaco om het leven tijdens Grand Prix van Modena.


Jacques Swaters in de Grote Prijs van Zwitserland 1954

In 1954 eindigden Roger Laurent – nu met Jacques Swaters zelf als co-piloot na de dood van de Tornaco - met een Jaguar C-Type als 4e in de 24 uren van Le Mans.
Swaters werd ook 8e in de Grote Prijs van Zwitserland Formule 1 maar gaf op in de Grote Prijs van België (in de eerste ronde al). Ook in de Grote Prijs van Spanje staakt hij na 16 ronden de strijd. Deze Grote Prijs van Spanje op 24 oktober 1954 was zijn laatste Formule 1-race.
In de dramatische editie van 1955 van de 24 uren van Le Mans – waarbij het favoriete Mercedes team met o.a. Juan Manuel Fangio, Stirling Moss, Karl Kling, André Simon, John Fitch en de onfortuinlijke Pierre Levegh zich tijdens de race terugtrok – eindigden Johnny Claes en Jacques Swaters in hun Jaguar D-Type met een 3e plaats op het podium.

Le Mans 1956
De Jaguar D-Type waarmee van Swaters en Rousselle 4e werden in de 24 uren van Le Mans 1956

Het jaar daarop eindigden Jacques Swaters en Freddy Rousselle als 4e in een Jaguar D-Type.
In 1957 stopte Swaters met het racen en werd teambaas van de Ecurie Nationale Belge (ook bekend als de Equipe Nationale Belge of ENB), een fusie tussen de Ecurie Francorchamps en de Ecurie Belge van Johnny Claes.
De Equipe Nationale Belge neemt in 1957 deel aan de 24 uren van Le Mans met Paul Frére en Freddy Rousselle die 4e worden in een Jaguar D-Type. Het team van de Ecurie Francorchamps met Lucien Bianchi en Georges Harris wordt 7e in een Ferrari.

Le Mans 1958
De wagen waarmee Lucien Bianchi tijdens de 24 uren van Le Mans van 1958 crashte

In 1958 moest het team van de Ecurie Francorchamps met Lucien Bianchi en Willy Mairesse in hun Ferrari 250 al snel de strijd staken nadat Bianchi de wagen in de regen crashte, maar Jean “Beurlys” Blaton – de vader van Catherine Blaton, de eerste vrouw van Jacky Ickx - en Alain de Changy werden in hun Ferrari 250 van de Equipe Nationale Belge 6e. De overwinning gaat naar onze landgenoot Olivier Gendebien.
In 1959 debuteerde de Ecurie Nationale Belge in de Formule 1. Nu ja, ze probeerden het toch, want Lucien Bianchi en Alain de Changy konden zich in hun Cooper-Climax niet kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco.
In 1959 stond de Equipe Nationale Belge met Jean Blaton en Leon Dernier in hun Ferrari 250 terug op het podium van de 24 uren van Le Mans met alweer een 3e plaats. Dit keer wonnen zij ook hun klasse. Het team van de Equipe Nationale Belge met Lucien Bianchi en Alain de Changy moest met de Ferrari 250 al gauw de strijd staken.
Op zondag 19 juni 1960 werd Lucien Bianchi in een Cooper-Climax 6e in de Grote Prijs van België, meteen het enige WK-puntje dat de Equipe Nationale Belge ooit behaalde. Dit was de tragische Grote Prijs tijdens dewelke Chris Bristow en Alan Stacey om het leven kwamen en Stirling Moss tijdens de trainingsritten een zwaar ongeluk had.
In 1961 konden Lucien Bianchi en Olivier Gendebien zich in de Emeryson-Maserati niet kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco en André Pilette in een Emeryson-Climax niet voor de Italiaanse Grote Prijs.
In een Lotus-Climax gaven Lucien Bianchi en Willy Mairesse op in de Grote Prijs van België. Een jaar later zou Mairesse in diezelfde Grote Prijs van België zijn zware ongeval hebben na een contact met de Brit Trevor Taylor.
Onze landgenoten Paul Frère en Olivier Gendebien winnen in 1960 de 24 uren van Le Mans voor André Pilette die met Ricardo Rodríguez 2e wordt voor niemand minder dan de combinatie Roy Salvadori/Jim Clark! In 1961 wint Olivier Gendebien opnieuw (deze keer met Phil Hill) voor Willy Mairesse (met Mike Parkes) en Pierre Noblet (met Jean Guichet).
Alhoewel de Belgische piloten in het algemeen dus goed presteerden in Le Mans stellen de Ecurie Francorchamps en Equipe Nationale Belge in die jaren teleur. Misschien zijn hun activiteiten in de Formule 1 in die peridoe daar niet vreemd aan.

Lucien Bianchi
Lucien Bianchi tijdens de laatste Grand Prix van de Ecurie Nationale Belge op de Nürburgring in 1962.

In 1962 reed de Equipe Nationale Belge zijn laatste twee Grote Prijzen. Lucien Bianchi werd 9e in de Belgische Grand Prix in een Lotus-Climax en op 5 augustus 1962 16e in de Duitse Grand Prix in een zelfgebouwde ENB op basis van een Emeryson chassis met Maseratimotor.
In Le Mans gaat het dan weer beter. Olivier Gendebien wint voor de 4e keer de 24 uren van Le Mans, net als het jaar daarvoor met Phil Hill. Onze landgenoot Pierre Noblet is tweede en de Ferrari 250 van de Equipe Nationale Belge met Jean Blaton en Leon Dernier eindigt als 3e. Claude Dubois en Georges Harris eindigen in een Abarth-Simca van de Equipe Nationale Belge als 14e. Georges Berger en Robert Darville van de Equipe Nationale Belge geven op.
Voor de Equipe Nationale Belge en de Ecurie Francorchamps is de editie van 1963 van de 24 uren van Le Mans waarschijnlijk de meest memorabele. Het superteam Lorenzo Bandini/Ludovico Scarfiotti wint weliswaar in een Ferrari 250P maar Jean Blaton en Gerhard Langlois worden in een Ferrari 250 GTO van de Equipe Nationale Belge 2e en Pierre Dumay en Leon Dernier in een Ferrari 250 GTO van de Ecurie Francorchamps 4e!
In 1964 worden Lucien Bianchi en Jean Blaton in Ferrari 250 GTO van de Ecurie Nationale Belge 5e. De tweede wagen van Pierre Dumay en Gerard Langlois van Ophem wordt 16e.
Willy Mairesse en Jean Blaton staan in 1965 in een Ferrari 275 GTB van de Ecurie Francorchamps met een 3e plaats alweer op het podium. Gerhard Langlois van Ophem en Leon Dernier geven op.

Le Mans 1966
De Ferrari 365 P2/P3van de Ecurie Francorchamps waarmee Jean Blaton en Pierre Dumay in 1966 de strijd moesten staken in de 24 uren van Le Mans

In 1966 worden Pierre Noblet en Claude Dubois 10e, Jean Blaton/Pierre Dumay en Gustave Gosselin/Eric de Keyn geven op.
In 1967 worden Willy Mairesse en Jean Blaton alweer 3e in een Ferrari 330 P4 van de Equipe Nationale Belge.
Op 30 maart 1969 komt Lucien Bianchi tijdens trainingsritten voor de 24 uren van Le Mans om het leven.
Na enkele jaren afwezigheid worden Hughes de Fierlandt en Alistair Walker in een Ferrari 512S van de Ecurie Francorchamps 5e in de bijzonder zware editie van 1970 die bijna volledig onder een gutsende regen werd verreden en waarin slechts 7 van de 51 gestarte wagens de finish haalden.
Maar de hoogdagen van de Ecurie Francorchamps in Le Mans zijn voorbij. In de loop van de jaren ’70 verdwijnt het team stilaan uit beeld.

swaters nu
Jacques Swaters

Swaters - één van de eerste Ferraridealers - richt zich vanaf dan op zijn Ferrari garagebedrijf. Tegenwoordig is hij archivaris van de Jacques Swaters Foundation, die een Ferrarimuseum bestuurt.

18-09-08

Autosport: 18 september: 55 jaar geleden verongelukte Charles de Tornaco

Het zou een quizvraag kunnen zijn: hoeveel Belgen hebben ooit een Grand Prix Formule 1 gereden?
Waarschijnlijk denkt iedereen dan aan Jacky Ickx en Thierry Boutsen die respectievelijk 114 en 163 Grote Prijzen reden en er respectievelijk acht en drie wonnen.
Oudere autosportliefhebbers herinneren zich misschien ook nog Johnny Claes (23x tussen 1950 en 1955), Lucien Bianchi (17 tussen 1959 en 1968), Olivier Gendebien (14x tussen 1956 en 1961), Willy Mairesse (12x tussen 1960 en 1965), Paul Frère (11x tussen 1952 en 1956), André Pilette (9x tussen 1951 en 1964) en Jacques Swaters (7x tussen 1951 en 1954).
Iets jongere autosportliefhebbers weten misschien nog dat Patrick Neve in 1976 en 1977 tien grote Prijzen reed en dat Eric van de Poele en Bertrand Gachot in de jaren ’90 actief waren.

Charles de Tornaco
 Charles de Tornaco

Maar wie heeft ooit gehoord van Georges Berger, Roger Laurent, Arthur Legat, Christian Goethals, Andre Milhoux, Teddy Pilette (zoon van André Pilette) en… Charles de Tornaco die in 1952 in een Ferrari deelnam aan de Grote Prijzen van België en Nederland. In België werd hij op 22 juni 1952 op het circuit van Francorchamps zevende achter Paul Frère maar voor Johnny Claes. Hij heeft dus op een haar na geen punten gescoord in zijn eerste Grote Prijs! Als hij dat wel had gedaan had Charles de Tornaco in de statistieken voor altijd naast Jackie Stewart, Alain Prost, Jacques Villeneuve, Kimi Raikkonen, Lewis Hamilton en Sebastian Vettel gestaan…

Charles de Tornaco wagen
Charles de Tornaco wagen

In 1953 probeerde Charles de Tornaco nog tweemaal deel te nemen aan een Grote Prijs maar in Italië geraakte hij niet gekwalificeerd en in België ging hij uiteindelijk niet van start.
Op 18 september 1953, vandaag precies 55 jaar geleden, kwam hij om het leven toen hij op Modena, het testcircuit van Ferrari, tijdens de trainingen voor de IV Gran Premio di Modena over kop sloeg en verpletterd werd door de Ferrari 500 F2 wagen waarin hij reed.
Er was geen medische assistentie voorhanden en Charles de Tornaco overleed in een gewone wagen waarmee men hem naar het hospitaal voerde.

En het antwoord op de quizvraag? 20 Belgen namen ooit deel aan minstens één Grote Prijs Formule 1. Van de ouderen onder hen zijn Andre Milhoux en Jacques Swaters zijn alleen nog in leven. Paul Frère overleed begin dit jaar op 23 februari. Hij was 91 jaar.

Andre Milhoux
Andre Milhoux

Andre Milhoux werd geboren op 9 december 1928 en is nu 79 jaar oud. In 1956 nam hij deel aan de Grote Prijs van Duitsland op de legendarische Nürburgring. Hij moets met een opgeblazen motor opgeven op zeven ronde van het einde terwijl hij in zevende positie lag.

Jacques Swaters
Jacques Swaters

Jacques Swaters werd geboren in Sint-Lambrechts-Woluwe op 30 oktober 1926 en is nu 81 jaar oud. Tussen 1951 en 1954 nam hij deel aan zeven Grote Prijzen. In 1953 werd hij zevende in de Grote Prijs van Duitsland met slechts 39” achterstand op Stirling Moss (remember gisteren…)!
In 1950 richtten hij samen met Paul Frère en André Pilette de Ecurie Belgique op. Swaters reed met een door de Ecurie ingeschreven gele Talbot Lago in twee Grand Prix': de Grand Prix van Duitsland en de Grand Prix van Italië in 1951.
In 1952 richtten Swaters en Charles de Tornaco (zie hierboven!) de Ecurie Francorchamps op. In 1952 tijdens een Formule 2 wedstrijd op de Avusring behaalde Swaters een overwinning. Later concentreerde Swaters zich op het langeafstandsracen met aanvankelijk Jaguars type C en D.
In 1957 stopte Swaters met het racen, maar werd hij teambaas van de Ecurie Nationale Belge, een fusie tussen de Ecurie Francorchamps, Ecurie Belgique en Johnny Claes' Ecurie Belge. Belangrijke coureurs die uitkwamen voor het team waren o.a. Olivier Gendebien, Lucien Bianchi en Mauro Bianchi.
Het team was voornamelijk succesvol in de langeafstandsraces, hoewel men ook Emeryson's met Maseratimotoren inschreef voor de Formule 1. Swaters bleek bij de aankoop van de Emeryson voor de gek gehouden te zijn en de auto's bleken pijnlijk langzaam. Slechts in 1960 wist het een Formule 1 wereldkampioenschapspunt te behalen.
Echter in de langeafstandsraces was de Ecurie Francorchamps zeer succesvol. Zo werd het in 1965 derde in de 24 uren van Le Mans met Willy Mairesse en Jean Blaton. De Ecurie zou tot 1982 auto's inschrijven, waarna Swaters zich op zijn Ferrari garagebedrijf richtte. Hij was een van de eerste Ferraridealers.
Tegenwoordig is hij archivaris van de Jacques Swaters Foundation, die een Ferrarimuseum bestiert.
Jacques Swaters is de oudst nog levende Belgische Formule 1-piloot.