25-01-12

25 januari is een dag waarop grote voetballers worden geboren!


25 januari is een dag waarop grote voetballers worden geboren! Dat is het enige besluit dat je kan trekken wanneer je de lijst bekijkt van voetballers die vandaag jarig zijn:

Zo wordt vandaag, woensdag 25 januari 2012, de op 25 januari 1942 in Lourenço Marques (nu de hoofdstad Maputo) in de toenmalige Portugese kolonie Mozambique geboren Portugese voetballer, Eusébio 70 jaar! Proficiat!
Dit Portugees voetbalicoon kreeg de bijnaam "Pantera Negra" ("De zwarte panter") of "Pérola Negra" ("De zwarte parel").
Eusébio speelde van 1960 tot 1975 voor Benfica. In 313 wedstrijden scoorde hij 319 doelpunten. Bovendien won hij met Benfica elf titels, vijf bekers en de Europa Cup I (1962), werd hij drie keer vicekampioen, was hij vier keer verliezend finalist van de Beker van Portugal en verloor hij drie finales van de Europa Cup I (1963, 1965 en 1968). In 1965 werd hij verkozen tot Europees voetballer van het jaar, in 1970 en 1973 tot Portugees voetballer van het jaar en in 1968 en 1973 was hij de eerste winnaar van de Portugese Gouden Schoen. Tussen 1964 en 1973 werd hij zeven maal topschutter van de Portugese competitie en tweemaal werd hij zelfs Europees topschutter (1968 en 1973) met respectievelijk 42 en 40 doelpunten.
Eusébio speelde tussen 1961 en 1973 64 wedstrijden voor Portugal waarin hij 41 maal scoorde. Daarmee was hij tot 12 oktober 2005 topschutter van het Portugese elftal. Toen haalde Pauleta hem in.
Op de wereldbeker voetbal in 1966 in Engeland eindigde hij met Portugal op de derde plaats na 2-1 winst (doelpunten van Eusébio en Torres) tegen de Sovjet-Unie. In de halve finales verloor Portugal met 2-1 tegen gastland en latere wereldkampioen Engeland. Eusébio maakte het enige Portugese doelpunt. In de kwart finale scoorde Eusébio vier van de vijf doelpunten tegen Noord-Korea en in de groepsfase scoorde hij twee van de drie doelpunten tegen het Brazilië van Pelé, Jairzinho, Gérson en Tostão dat vier jaar later de wereldbeker zouden winnen. Met negen doelpunten werd Eusébio topschutter van het tornooi voor spelers als Franz Beckenbauer en Bobby Charlton.

Eusébio.jpg
Eusébio

 

Nog vandaag, woensdag 25 januari 2012, wordt de op 25 januari 1947 in Belo Horizonte als Eduardo Gonçalves de Andrade geboren Braziliaanse voetballer, Tostão 65 jaar! Proficiat!
Vaak werd hij "de Witte Pelé" genoemd. Bij Brazilië maakte hij samen met Pelé, Jairzinho, Gérson en Rivelino deel uit van de "famous five" die in 1970 wereldkampioen werden. Tostão scoorde in die eindronde zijn twee enige doelpunten in de kwartfinale tegen Peru. Tostão had vier jaar eerder bij Brazilië gedebuteerd in de wereldbeker van 1966 maar toen werd het land nog door o.a. het Portugal van de hierboven al vermelde Eusébio uit de kwartfinales van de wereldbeker gehouden. In totaal speelde hij tussen 1966 en 1972 54x voor Brazilië en scoorde 32 doelpunten.
Op 19 juli 1966 stonden Eusébio en Tostão, onze twee eerste jarigen van vandaag, op Goodison Park in Liverpool tegenover elkaar op het wereldkampioenschap voetbal van 1966 tijdens de groepswedstrijd tussen Portugal en Brazilië. Zoals hierboven al gedeeltelijk vermeld won Portugal met 3-1 en konden de Brazilianen hierdoor hun koffers maken.

Tostão.jpg
Tostão

 

Nog vandaag, woensdag 25 januari 2012, wordt de op 25 januari 1934 geboren Belgische voetballer, Roland Storme 78 jaar! Proficiat! Storme won in 1958 tot verrassing van velen de vijfde uitreiking van de Gouden Schoen. Hij speelde toen al sinds 1954 voor AA Gent. In 1960 verhuisde hij naar Club Brugge. Hij speelde 10 keer voor de Nationale Ploeg.

roland storme.jpg
Roland Storme

 

Nog vandaag, woensdag 25 januari 2012, wordt de op 25 januari 1962 in Schaarbeek geboren Belgische voetballer, Georges Grün 50 jaar! Proficiat!
Grün begon zijn actieve loopbaan bij Anderlecht waarmee hij tussen 1983 en 1990 drie titels en twee landsbekers won. In 1990 vertrok hij naar AC Parma, waarmee hij in 1992 de Coppa Italia won en in 1993 de Europese Beker voor Bekerwinnaars op Wembley tegen RFC Antwerp. Hij bleef tot 1994 in Italië om daarna nog voor twee seizoenen terug te keren naar Anderlecht. In totaal won hij met de Brusselse ploeg drie landstitels.
Tussen 1984 en 1995 speelde Grün 77 wedstrijden voor het Belgisch elftal, waarin hij zesmaal scoorde. Hij scoorde al in zijn debuut op 13 juni 1984 in de openingswedstrijd van België op het EK voetbal 1984 tegen Joegoslavië de 2-0 nadat Erwin Vandenbergh de Belgen al op 1-0 had gezet.
Een van Grün's zes doelpunten voor de Rode Duivels was de goal zes minuten voor tijd in de WK kwalificatiewedstrijd, op 20 november 1985 tegen Nederland in de Rotterdamse Kuip. Grün was net na de aftrap in de tweede helft ingevallen om de bij de rust ingevallen boomlange debuterende spits John van Loen, de vrees voor België, uit de wedstrijd te houden. Grün won elke kopbalduel en hield Van Loen uit de match. Op het einde van de wedstrijd ging Grün mee in de aanval, en bij een voorzet van Gerets slaagde hij erin, in een duel met Van Loen nota bene, de bal voorbij de sterk keepende Hans van Breukelen te koppen. België verloor die wedstrijd met 2-1, maar door de goal van Grün wisten de Rode Duivels zich te plaatsen voor het WK, ten koste van Oranje. De heenwedstrijd was namelijk met 1-0 gewonnen. De 2-1 van Grün werd verkozen tot belangrijkste doelpunt ooit van de Rode Duivels. Het commentaar van Rik De Saedeleer geeft het doelpunt hierboven nog een extra surplus.




Nederland - België, 20 november 1985

 

Nog vandaag, woensdag 25 januari 2012, wordt de op 25 januari 1967 in Gassin geboren Franse voetballer, David Ginola 45 jaar! Proficiat!
Tussen 1992 en 1995 speelde hij voor Paris Saint-Germain en werd er in 1994 Frans kampioenschap, in 1993 en 1995 winnaar van de Franse beker en in 1995 winnaar van de Coupe de la Ligue.
Ginola had in 1995 al 16 maal voor de Franse nationale ploeg gespeeld toen hij op 17 november 1993 in de laatste wedstrijd in het kwalificatietornooi voor het wereldkampioenschap voetbal van 1994 meespeelde. Tot vlak voor het einde stond Frankrijk thuis 1-1 gelijk tegen Bulgarije, voldoende voor de kwalificatie. In de laatste minuut scoorde Bulgarije het winnende doelpunt nadat een lang schot van Ginola werd onderschept. Ginola haalde hij zich de woede van nogal wat Franse voetbalfans op de hals en zou nooit meer voor Frankrijk spelen. Om zijn carrière te redden week hij uit naar Engeland. Tussen 1995 en 1997 speelde hij voor Newcastle United en eindigde tweemaal na elkaar als tweede in de Premier League, tussen 1997 en 2000 voor Tottenham Hotspur waar hij in 1999 de League Cup won, tussen 2000 en 2002 voor Aston Villa en in 2002 voor Everton.

David Ginola.jpg
David Ginola

 

Nog vandaag, woensdag 25 januari 2012, wordt de op 25 januari 1980 in Terrassa geboren Spaanse profvoetballer, Xavi Hernández 32 jaar! Proficiat!
Xavi speelde sinds zijn debuut in 1998 alleen maar voor FC Barcelona. Hij zit ondertussen al aan meer dan 400 wedstrijden voor de Cataleense club. Met FC Barcelona werd hij zes maal Spaans kampioen, won hij in 2009 de Spaanse Beker en won hij driemaal de Champions League (2006, 2009 en 2011). Vanavond hoopt hij op het veld te staan in de terugmatch van de kwartfinale voor de Copa del Rey tegen Real Madrid!
Sinds 2000 speelde hij ook al 107 keer voor de Spaanse nationale ploeg en scoorde 10 doelpunten. Hij was er bij op de wereldbekers van 2002, 2006 en 2010 en de Europese Kampioenschappen van 2004 en 2008.
Tijdens de finale van het voetbaltornooi op de Olympische Spelen van 2000 in Sydney verloor hij met Spanje de finale tegen Kameroen na het nemen van strafschoppen, ondanks het feit dat Xafi al in de tweede minuut voor Spanje de score had geopend. Hij zette ook de eerste strafschop om.
Op het WK van 2002 in Zuid-Korea en Japan werd hij met Spanje in de kwartfinales na het nemen van penalty’s uitgeschakeld door het Zuid-Korea van Guus Hidding, op het EK van 2004 in Portugal geraakte hij met Spanje niet verder dan de groepsfase na een gelijkspel tegen de latere winnaar Griekenland en een nederlaag tegen buur -en gastland en latere finalist Portugal en op het WK van 2006 in Duitsland werd Spanje in de achtste finales uitgeschakeld door Frankrijk.
Op het Europees Kampioenschap van 2008 in Oostenrijk en Zwitserland werd hij met Spanje Europees kampioen door in de finale Duitsland te verslaan. Hij scoorde slechts één maal maar werd wel uitgeroepen tot Speler van het Tornooi.
Twee jaar later werd hij tijdens de Wereldbeker in Zuid-Afrika met Spanje wereldkampioen na een 0-1 zegen tegen Nederland in de finale! Door zijn vlijmscherpe passes en assists leverde hij een grote bijdrage tot de Spaanse wereldtitel. Xavi is samen met Tostão de tweede winnaar van een wereldbeker voetbal die vandaag jarig is!

Xavi Hernández.jpg
Xavi

 

En tenslotte wordt vandaag, woensdag 25 januari 2012, de op 25 januari 1984 in São Vicente als Robson de Souza geboren Braziliaanse voetballer, Robinho 28 jaar! Proficiat!
Robinho speelde tussen 2005 en 2008 voor Real Madrid 101 competitieduels waarin hij 25 keer scoorde. In 2007 en 2008 werd hij met de Madrilenen Spaans landskampioen. Vervolgens tekende hij een vierjarig contract bij Manchester City. Sinds 2010 speelt hij voor AC Milan en werd er vorig jaar Italiaans kampioen.
In de 1/8 finales van de Wereldbeker voetbal 2010 maakte Robinho één van de drie Brazilaanse doelpunten tegen Chili. Hij scoorde ook het enige Braziliaanse doelpunt in de kwartfinale tegen Nederland die met 2-1 werd verloren.

Robinho.jpg
Robinho

15:36 Gepost door dutje in voetbal | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-11

Vandaag is het precies 50 jaar geleden dat Karel Van Wijnendaele in Deinze overleed.

Vandaag, 20 december 2011, is het precies 50 jaar geleden dat op 20 december 1961 de op 16 november 1882 in Torhout als Karel Steyaert geboren Vlaamse wielersportpionier Karel Van Wijnendaele op 79-jarige leeftijd in Deinze overleed.

Karel Van Wijnendaele.jpg
Karel Van Wijnendaele


In 1913 organiseerde Van Wijnendaele ter promotie van de sportkrant "SportWereld" -die hij een jaar eerder met enkele andere journalisten had opgericht- voor de eerste maal de Ronde van Vlaanderen.

In 1943 publiceerde hij zijn bekende werk "Het Rijke Vlaamsche Wielerleven".

Het Rijke Vlaamsche Wielerleven.gif
Het Rijke Vlaamsche Wielerleven


In de straat met de toepasselijke naam "Ronde van Vlaanderenstraat" in het Oost-Vlaamse Kluisbergen -waar de Ronde van Vlaanderen zowat elk jaar voorbijkomt- werd in 1964 een monument opgericht ter ere van Karel "Koarle" Van Wijnendaele.

Monument Karel Van Wijnendaele.jpg
Monument Karel Van Wijnendaele


Karel Van Wijnendaele ligt begraven op het kerkhof te Sint-Martens-Latem.

15:26 Gepost door dutje in wielrennen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-12-11

Vandaag, 12 december 2011, wordt de Braziliaanse Formule 1-coureur Emerson Fittipaldi 65 jaar!

Vandaag, 12 december 2011, wordt de op 12 december 1946 in São Paulo geboren Braziliaanse Formule 1-coureur, Emerson Fittipaldi, 65 jaar wordt! Proficiat!

Emerson Fittipaldi.jpg
Emerson Fittipaldi


Fittipaldi werd wereldkampioen Formule 1 in 1972 en 1974.

Emerson Fittipaldi USA 1970.jpg
Emerson Fittipaldi rijdt naar de overwinning van de GP van de USA in 1970


Toen hij op 10 september 1972 in Monza de Grote Prijs van Italië won was hij met zijn 25 jaar 8 maanden en 29 dagen de jongste wereldkampioen Formule 1 ooit. Hij verloor dit record in 2005 toen Fernando Alonso wereldkampioen werd op slechts 24-jarige leeftijd. Drie jaar later was Lewis Hamilton nog geen 24 jaar toen hij wereldkampioen werd en vorig jaar nog werd Sebastian Vettel met zijn 23 jaar en 4 maanden de jongste wereldkampioen tot op heden.
Fittipaldi had nog maar drie Grote Prijzen gereden toen hij op 4 oktober 1970 tijdens de GP van de Verenigde Staten zijn een maand eerder verongelukte kopman bij Lotus, Jochen Rindt, verving. Hij won meteen de wedstrijd -alleen Giancarlo Baghetti, die in 1961 in Frankrijk zijn eerste én enige Grand Prix won, en Tony Brooks die in 1957 al in zijn derde Grand Prix zegevierde deden ooit beter- en stelde daardoor ook de (postume) wereldtitel van Jochen Rindt veilig door diens grootste rivaal Jacky Ickx de nodige punten te onthouden.

Emerson Fittipaldi Italië 1971.jpg
Emerson Fittipaldi op weg naar zijn eerste wereldtitel in Italië in 1972


Met deze zege was hij na Bruce McLaren (USA 1959) en Jacky Ickx (Frankrijk 1968) de derde jongste Grand Prix winnaar ooit. Fittipaldi was meteen de eerste Braziliaan die een Grote Prijs Formule 1 wist te winnen. Hij zou nadien nog navolging krijgen door Carlos Pace (1x)(+1977), Nelson Piquet (23x), Ayrton Senna (41x)(+1994), Rubens Barrichello (11x) en Felipe Massa (11x). Fittipaldi zelf won zijn 14e en laatste Grote Prijs in 1975 in Groot-Brittannië.
Aan het einde van 1975 maakte Fittipaldi bekend dat hij McLaren zou verlaten om bij het team van zijn broer Wilson te gaan racen. Zowel Wilson als later diens zoon Christian waren ook actief in de Formule 1. Deze verrassende beslissing (of vergissing) markeerde het einde van zijn grote successen in de Formule 1. De wagens van het Braziliaanse team waren niet competitief en gedurende vijf jaar kon Fittipaldi geen overwinning meer boeken. Aan het eind van het seizoen 1980 nam hij afscheid van de Formule 1 en werd actief als teambaas van Fittipaldi Automotive.
Vier jaar nadat hij afscheid had genomen van de Formule 1 zette Emerson Fittipaldi zijn carrière verder in de Verenigde Staten. In 1985 won hij in Michigan zijn eerste wedstrijd in de Champ Cars, het Amerikaanse equivalent van de Formule 1. In 1989 behaalde hij de titel en won ook de legendarische 500 Mijlen van Indianapolis. Hij werd daarmee na Jim Clark (1965), Graham Hill (1966) en Mario Andretti (1969) de derde autopiloot die én wereldkampioen Formule 1 werd én de Indy 500 won. Na hem zou alleen Jacques Villeneuve (1995) deze prestatie nog evenaren. Fittipaldi won de 500 mijlen van Indianapolis trouwens voor de tweede keer in 1993 en dat had geen enkele wereldkampioen Formule 1 hem ooit voorgedaan.



De crash die een einde maakte aan zijn carrière


In 1996 brak hij een nekwervel bij een zware crash tijdens de 500 mijlen van Michigan, de plaats waar hij 11 jaar eerder zijn eerste wedstrijd had gewonnen. Hierop besloot Fittipaldi om op 50-jarige leeftijd een definitief einde te stellen aan zijn racecarrière.

Fittipaldi is op dit moment de vijfde oudste nog levende wereldkampioen Formule 1. De anderen zijn:
1. Jack Brabham (85). Wereldkampioen Formule 1 in 1959, 1960 en 1966
2. John Surtees (77). Wereldkampioen Formule 1 in 1964
3. Jackie Stewart (72). Wereldkampioen Formule 1 in 1969, 1971 en 1973
4. Mario Andretti (71). Wereldkampioen Formule 1 in 1978

Tevens is hij de op zeven na oudst nog levende winnaar van de 500 mijlen van Indianpolis. De anderen zijn:
1. Parnelli Jones (78). Hij won de Indianapolis 500 in 1963
2. Bobby Unser (77). Hij won de Indianapolis 500 in 1968, 1975 en 1981
3. AJ Foyt (76). Hij won de Indianapolis 500 in 1961, 1964, 1967 en 1977
4. Gordon Johncock (74). Hij won de Indianapolis 500 in 1973 en 1982
5. Johnny Rutherford (73). Hij won de Indianapolis 500 in 1974, 1976 en 1980
6. Al Unser Sr. (72). Hij won de Indianapolis 500 in 1970, 1971, 1978 en 1987
7. Mario Andretti (71). Hij won de Indianapolis 500 in in 1969

09:35 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-12-11

De Engelse voetbalspeler Geoff Hurst wordt Vandaag 70 jaar!

Vandaag, 8 december 2011, wordt de op 8 december 1941 in Ashton-under-Lyne, Lancashire geboren Engelse voetbalspeler, Geoff Hurst, 70 jaar! Proficiat!
Geoff Hurst ging tijdens de finale van de wereldbeker voetbal op 30 juli 1966 in het Londense Wembleystadion de geschiedenis is als de maker van één van de meest beroemde en omstreden doelpunten uit de voetbalgeschiedenis. Eerst had hij, na een vroeg doelpunt van de Duitser Helmut Haller, in de 18' al de gelijkmaker binnen getrapt voor Engeland waarna zijn ploegmaat Martin Peters op 12' van het einde Engeland op voorsprong had geschoten. Maar op één minuut van het einde maakte de Duitser Wolfgang Weber (nu 67 jaar) alsnog de gelijkmaker zodat er verlengingen werden afgedwongen. Daarin scoorde Hurst in de elfde minuut zijn legendarisch doelpunt. Hij schoot een voorzet van Alan Ball tegen de onderkant van de lat, waarna deze achter, op of vóór de doellijn de grond raakte. De scheids- en grensrechter vonden het eerste, televisiebeelden lijken het tweede te suggereren, en iedereen in Duitsland meent het laatste. Hoe dan ook: 3-2 voor Engeland. En in de laatste seconden van de wedstrijd, toen er al feestvierende fans op het gras van Wembley liepen ("Some people are on the pitch. They think it's all over ..."), maakte hij er nog 4-2 van ("It is now!"). Tot de dag van vandaag is Hurst de enige speler die driemaal scoorde in een WK-finale.


Van die legendarische Engelse ploeg zijn de volgende spelers nog in leven:
Ray Wilson (76)
Jack Charlton (76)
Bobby Charlton (74)
Gordon Banks (73)
Roger Hunt (73)
George Cohen (72)
Geoffrey Hurst (70)
Nobby Stiles (69)
Martin Peters (68)

Coach Alf Ramsey overleed op 28 april 1999 op 79-jarige leeftijd. Bobby Moore overleed op 24 februari 1993 op 51-jarige leeftijd en Alan Ball op 25 april 2007. Hij was 61 jaar.

07-12-11

Fiorenzo Magni wordt 91 jaar!

Vandaag, 7 december 2011, wordt de op 7 december 1920 in Vaiano di Prato geboren Italiaanse wielrenner, Fiorenzo Magni, 91 jaar! Proficiat! Fiorenzo Magni is de oudst nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen die hij driemaal won (1949, 1950 en 1951).

Fiorenzo Magni wint de Ronde van Vlaanderen.jpg

De tien oudst nog levende winnaars van deze klassieker zijn:
1. Fiorenzo Magni (91), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1949, 1950 en 1951.
2. Roger Decock (84), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1952.
3. Jean Forestier (81), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1956.
4. Rik Van Looy (77), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1959 en 1962.
5. Arthur Decabooter (75), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1960.
6. Rudi Altig (74), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1964.
7. Jo de Roo (74), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1965.
8. Dino Zandegu (71), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1967.
9. Ward Sels (70), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1966.
10. Walter Godefroot (68), winnaar van de Ronde van Vlaanderen in 1968 en 1978.

11:15 Gepost door dutje in wielrennen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-11

Vandaag, 20 oktober 2011, wordt Lucien Van Impe 65 jaar! Proficiat!

weet dat vandaag, 20 oktober 2011, de op 20 oktober 1946 in Erpe-Mere geboren Belgische wielrenner, Lucien Van Impe, 65 jaar wordt! Proficiat! In 1976 won hij de Ronde van Frankrijk. Hij is de laatste Belg die hierin slaagde.

Lucien Van Impe.jpg

In 1977 startte Lucien Van Impe als een der favorieten in de Tour. De 15de etappe, een individuele tijdrit van Morzine naar Avoriaz werd gewonnen door Joop Zoetemelk, maar toen die later op doping werd betrapt ging de zege alsnog naar Lucien Van Impe. Fransman Bernard Thevenet werd de nieuwe leider. Het zou niet het enige dopinggeval worden in die bewust Tour van 1977.
Van Impe wachtte tot de bergetappe naar Alpe d'Huez om in de aanval te gaan maar werd toen aangereden door een wagen van de televisie. De overwinning ging in die etappe naar de Nederlander Hennie Kuiper.



Sporza Sport over de val van Lucien Van Impe (vanaf 19:14)

De dag erna was er opnieuw een bergrit. De eerste twee, Agostinho en Menendez, werden na afloop van de rit positief bevonden op het gebruik van doping. De derde in de rit was Eddy Merckx, maar omdat hij geen dopingtest had moeten ondergaan kon hij ook niet als winnaar worden uitgeroepen zodat die 18e etappe in de analen blijft staan zonder officiële overwinnaar. Anders zou het Merckx' 35e en laatste etappezege in de Tour geweest zijn.
Thevenet won uiteindelijk de Ronde met slechts 48 seconden voorsprong op Kuiper, het kleinste verschil sinds de 38" tussen Jan Janssen en Herman Van Springel in 1968. Van Impe eindigde als derde.
De nacht voor de aankomst van de Tour in Parijs Impe op de Champs Elysées kreeg Lucien van van iemand het dringende advies om vrijwillig te gaan plassen. De nummers één en twee in het eindklassement zouden namelijk positief zijn. Van Impe was derde. Als Van Impe een schoon plasje zou inleveren kon hij mogelijk de Tour nog winnen. Maar toen de namen bekend werden gemaakt bleven Thévenet en Kuiper buiten schot.
Enkele maanden later gaf Thevenet toe dat hij cortisone had gebruikt. Van Impe is de enige Tourwinnaar van na 1966 (het jaar dat begonnen werd met dopingcontrole) die nooit betrapt is op doping of van het gebruik ervan beschuldigd.

Van Impe was een van de beste klimmers uit de geschiedenis. Hij won zes keer het bergklassement van de Tour de France (1971, 1972, 1975, 1977, 1981 en 1983). Hiermee was hij samen met Federico Bahamontes (1954, 1958, 1959, 1962, 1963 en 1964) recordhouder tot Richard Virenque in 2004 voor de zevende maal de bolletjestrui won (1994, 1995, 1996, 1997, 1999, 2003 en 2004). In 1983 werd Van Impe in Ronse in de nadagen van zijn carrière verrassend kampioen van België.

11:30 Gepost door dutje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-09-11

25 jaar geleden overleed Abdel-Kader Zaaf. Bernard Gauthier wordt 87 jaar!

Vandaag, donderdag 22 september 2011, is het precies 25 jaar geleden dat op 22 september 1986 in Algiers de op 28 januari 1917 in Chibli geboren Algerijns wielrenner Abdel-Kader Zaaf op 39-jarige leeftijd overleed.

 Abdel-Kader Zaaf - portret.jpgAbdel-Kader Zaaf 

 

Abdel-Kader Zaaf nam vier maal deel aan de Ronde van Frankrijk (1948, 1950, 1951 en 1952) maar het was in de Tour van 1950, toen Algerije overigens nog een kolonie van Frankrijk was, dat hij wereldfaam vergaarde. Hij maakte dat jaar deel uit van de ploeg Afrique du Nord, bestaande uit Algerijnse en Marokkaanse wielrenners. In de dertiende etappe, van Perpignan naar Nîmes, op donderdag 27 juli moesten de renners niet alleen vechten tegen de kilometers en elkaar, maar ook tegen een verstikkende hitte van 40 graden Celsius. Abdel-Kader Zaaf ging samen met zijn landgenoot Marcel Molines op 200 kilometer voor de meet in de aanval. Vanwege de grote hitte en de riante voorsprong stopte Zaaf om zijn dorst te stillen en nam een drinkbus aan van een toeschouwer langs de weg. Daarin zat echter wijn. Zaaf stapte weer op zijn fiets en dronken vervolgde hij, al zigzaggend, zijn weg, waarna hij afstapte om onder een boom zijn roes uit te slapen. Zaaf werd wakker gemaakt door tourvolgers en vervolgde zijn weg, maar wel in de verkeerde richting. Het peloton zou hij echter niet tegenkomen, want nadat hij voor een tweede keer was afgestapt, werd hij voor de zekerheid naar een ziekenhuis gebracht. Molines won de etappe, maar Zaaf had zijn wereldfaam als wielrenner verworven. De legende wil dat hij de volgende dag uit het ziekenhuis ontsnapte, zich aansloot bij het peloton aan de start, maar door de tourleiding uit de koers werd gehaald. Na de Tour werd hij uitgenodigd voor tientallen criteriums in West-Europa.

 

 

Abdel-Kader Zaaf.jpg
Abdel-Kader Zaaf in de Ronde van Frankrijk van 1950 

 

Marcel Molines, die samen met Abdel-Kader Zaaf, in de ontsnapping was gegaan won uiteindelijk wel die legendarische rit. Van de voorsprong van maximaal twintig minuten hield hij er aan de aankomst nog vier over. Molines is nog steeds in leven. Hij is nu 82 jaar.

 

Marcel Molines.jpgMarcel Molines

 

Het jaar erop was het enige jaar dat Abdel-Kader Zaaf de Ronde zou uitrijden. Hij werd 66e en laatste.

 

In 1948 was Zaaf bij zijn eerste Ronde van Frankrijk ingelijfd bij de regionale ploeg Sud-Est met daarin onder meer ook Bernard Gauthier.

 

Het is precies die Bernard Gauthier die -geboren op 22 september 1924 in Beaumont-Monteu, regio Rhône-Alpes - vandaag 87 jaar wordt! Proficiat!

 

 

Bernard Gauthier.jpg
Bernard Gauthier

Gauthier was professioneel wielrenner van 1947 tot 1961. Als jongeman werd Bernard Gauthier in de oorlog opgepakt door de Gestapo en op transport naar Buchenwald verbannen, maar hij wist te ontkomen door van de trein te springen en dook onder.

Gauthier won vier maal Bordeaux-Parijs (1951, 1954, 1956 en 1957) en was hiermee jarenlang recordhouder, tot dit werd verbeterd door Herman Van Springel toen die in 1978 zijn vijfde van in totaal zeven overwinningen boekte in de marathonklassieker. In het peloton droeg Gauthier als bijnaam “Coeur de lion” (“Leeuwenhart”) om reden van zijn grote wilskracht. Later, na zijn vier overwinningen in Bordeaux-Parijs werd hij “Monsieur Bordeaux-Paris” genoemd, een titel die nu op naam van Herman Van Springel staat.

In de Ronde van Frankrijk van 1948 won Gauthier een etappe, in de Tour van 1950, waarvan hierboven al sprake, droeg hij zeven dagen de gele trui. In 1951 werd hij tweede in de Ronde van Vlaanderen achter de Italiaan Fiorenzo Magni, in 1953 derde achter de Nederlander Wim “mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep” van Est en Désiré Keteleer.In 1955 werd hij tweede in Milaan-San Remo achter onze landgenoot Germain Derycke. In 1951 en 1956 werd hij tweede in Parijs-Brussel. In dat laatste jaar werd hij ook kampioen van Frankrijk.

13:24 Gepost door dutje in wielrennen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-11

Kenneth McAlpine wordt 91 jaar!

weet dat vandaag, 21 september 2011, de op 21 september 1920 in Cobham, Surrey, geboren Engelse autocoureur,  Kenneth McAlpine,  91 jaar wordt! Proficiat!
McAlpine nam tussen 1952 en 1955 deel aan zeven Grote Prijzen Formule 1. Hij debuteerde op 19 juli 1955 in de Grote Prijs van Groot-Brittannië met een Connaught-Francis. Hij eindigde als 16de. Zijn beste resultaat was een 13de plaats tijdens de Grote Prijs van Duitsland op de Nürburgring van 1953. Zijn laatste Grote Prijs reed hij op 16 juli 1955 op het circuit van Aintree tijdens de Grote Prijs van Groot-Brittannië.
Vijf weken daarvoor had Kenneth McAlpine samen met de nu 91-jarige Eric Thompson deelgenomen aan de dramatische 24 uren van Le Mans van 1955, waar bij een ongeval meer dan 80 toeschouwers het leven lieten. McAlpine en Thompson moesten na 60 ronden de strijd staken door technische problemen met hun Connaught-Lea Francis.
McAlpine/Thompson zijn één van de oudste nog levende duo dat samen deelnamen aan de 24 uren van Le Mans. Robert Manzon en André Simon, die in 1951 samen deelnamen, zijn waarschijnlijk het oudste nog levende duo. Zij zijn nu samen 185 jaar oud.
 

Kenneth McAlpine in Le Mans in 1955.jpg
Kenneth McAlpine in Le Mans in 1955

Kenneth McAlpine was een lid van de McAlpine familie, de eigenaars van het grote bouwbedrijf Sir Robert McAlpine Ltd. In de jaren ’30 van de vorige eeuwen nam het bedrijf vele Ieren in dienst die in Engeland op zoek waren naar werk. De zware werkomstandigheden bij Sir Robert McAlpine Ltd. zetten de Ierse songwriter Dominic Behan (1928 –1989) er in het begin van de jaren ’60 toe aan hierover een song te schrijven, “McAlpine’s Fusilers”, dat door de Ierse folkband The Dubliners op plaat werd gezet: 


'Twas in the year of '39 when the sky was full of lead
When Hitler was headin' for Poland and Paddy for Hollyhead
Come all you pilsher (note really sure of the word there) laddies and you long-distance men
Don't ever work for MacAlpine, for Wimpey or John Laing
For you'll stand behind a mixer still your skin has turned to tan
And they'll say "Good on you, Paddy" with your boat fare in your hand
The craic was good in Cricklewood but they wouldn't leave the crown
There was glasses flyin' and Biddy's cryin' sure Paddy was goin' to town
Oh mother dear I'm over here and I never will come back
What keeps me here is the rake of beer, the ladies and the craic

O, as down the glen came McAlpine's men
With their shovels slung behind them,
'Twas in the pub they drink their sub
And out in the spike you'll find them;
They sweated blood and they washed down mud
With pints and quarts of beer
And now we're on the road again
With McAlpine's Fusiliers.

I stripped to the skin with Darky Finn
Way down upon the Isle of Grain;
With Horse-Face Toole, then I knew the rule:
No money if you stopped for rain.
Well, McAlpine's God was a well filled hod,
Your shoulders cut to bits and seared,
And woe to he who looked for tea
With McAlpine's Fusiliers.

I remember the day that the Bear O'Shea
Fell into a concrete stairs;
What Horse-Face said when he saw him dead,
Well, it wasn't what the rich call prayers.
"I'm a navvy short" was the one retort
That reached unto my ears.
When the going is rough, well, you must be tough
With McAlpine's Fusiliers.

I've worked till the sweat near has me beat
With Russian, Czech and Pole
On shuttering jams up in the hydro dams
Or underneath the Thames in a hole;
I grafted hard and I got me cards
And many a ganger's fist across me ears;
If you pride your life, don't join, by Christ,
With McAlpine's Fusiliers.

 

Kenneth McAlpine is één van de oudste nog levende autocoureurs. De volgende negen piloten zijn alvast nog ouder:
1. Paul Pietsch is 100 jaar. Hij nam voor de Tweede Wereldoorlog al deel aan Grote Prijs waarin hij samen reed met legendarische namen als Alberto Ascari, Rudolf Caracciola, Louis Chiron, Luigi Fagioli, Juan Manuel Fangio, Giuseppe Farina, José Froilán González (ook nog in leven !), Hermann Lang, Pierre Levegh, Tazio Nuvolari, Bernd Rosemeyer, Richard Seaman, Hans Stuck, Piero Taruffi, Achille Varzi, Manfred von Brauchitsch en vele anderen! Zijn hoogtepunt beleefde hij tijdens de Grote Prijs van Duitsland in 1939 toen hij aan de leiding lag maar met een mechanisch defect werd teruggeslagen naar de derde plaats.
2. Robert La Caze is 94 jaar. Hij reed slechts één Grote Prijs, die van Marokko in 1958. Hij werd er 14e. Uitgerekend deze wedstrijd werd gekenmerkt door een reeks zware ongevallen. Zo werden de Fransman François Picard -voor wie dit ook zijn eerste en enige Grote Prijs zou worden- en onze landgenoot Olivier Gendebien zwaar gekwetst na een ongeval. Erger was de Brit Stuart Lewis-Evans er aan toe. Zijn wagen vloog na een crash in brand. Hij werd naar een ziekenhuis in Engeland gevlogen, waar hij zes dagen later overleed.
3. Robert Manzon is 94 jaar. Hij reed tussen 1950 en 1956 29 Grote Prijzen. Zijn beste resultaat is twee derde plaatsen: in 1952 in België en in 1954 in Frankrijk. Samen met José Froilán González (88 jaar) is hij de enige nog levende deelnemer van de Grote Prijs van Monaco 1950, de tweede Grote Prijs ooit die meetelde voor het wereldkampioenschap Formule 1. Van de eerste Grote Prijs voor het wereldkampioenschap Formule 1 die ooit werd verreden -de Grote Prijs van Groot-Brittannië op 13 mei 1950- is na de dood van Tony Rolt op 6 februari 2008 niemand meer in leven.
4. John Fitch is 94 jaar. Hij nam in 1953 en 1955 deel aan de Grote Prijs van Italië. Maar zijn belangrijkste successen haalde hij in lange afstandsraces. Tussen 1951 en 1960 nam hij zes maal deel aan de 24 uren van Le Mans. In 1953 eindigde hij samen met Phil Walters in een Cunningham op de derde plaats. Eerder dat jaar hadden ze al de 12 uren van Sebring gewonnen. In 1955 was Fitch de ploegmaat van Pierre Levegh in een Mercedes-Benz 300 SLR. Het was bij het dodelijk ongeval van Levegh dat meer dan 80 toeschouwers om het leven kwamen. In de verwarring na het ongeval dacht Fitch’s familie in de Verenigde Staten dat hij het was die om het leven was gekomen. Het ongeval zou Fitch zijn verder leven bijblijven in die mate dat hij bleef ijveren voor meer veiligheid tijdens autoraces en op autosnelwegen.
5. Andre Guelfi is 92 jaar. Net als Robert La Caze was de eerste en enige Grote Prijs die hij ooit reed die van Marokko in 1958. Hij eindigde er als 15e.
6. Eric Thompson is 91 jaar. Hij werd vijfde in zijn eerste en enige Grote Prijs Formule 1, die van Groot-Brittannië in 1952. Tussen 1949 en 1955 nam hij zeven maal deel aan de 24 uren van Le Mans. In 1951 werd hij samen met Lance Macklin derde in een Aston Martin DB2. Lance Macklin zou in 1955 onrechtstreeks aan de basis liggen van het zware ongeval waarvan hierboven reeds sprake. Samen met John Fitch, Les Leston, Stirling Moss en André Simon is hij één van de nog levende rechtstreeks betrokkenen bij het drama. Tijdens die 24 uren van Le Mans van 1955 was Thompson de ploegmaat van de vandaag jarige Kenneth McAlpine. Net als Paul Pietsch werd Thompson na zijn carrière actief in de boekensector.
7. André Simon is 91 jaar. Nam tussen 1951 en 1957 deel aan 12 Grote Prijzen Formule 1 maar eindigde geen enkele keer binnen de punten. Hij werd twee maal zesde maar in die tijd kregen alleen de eerste vijf punten toegekend. Pas in 1961 kwam de puntentelling (9-6-4-3-2-1) in voege. Deze bleef gehandhaafd tot en met 1990. André Simon nam tussen 1949 en 1964 twaalf maal deel aan de 24 uren van Le Mans. Zijn beste resultaat boekte hij in 1952 toen hij vijfde werd met zijn landgenoot Lucien Vincent. Simon vormde in Le Mans ploeg met enkele van de grootste piloten uit de geschiedenis: in 1954 met Jean Behra, in 1955 met Karl Kling, in 1956 met Phil Hill en in 1964 met Maurice Trintignant in een Maserati Tipo. In dat jaar is hij de eerste piloot uit de geschiedenis die op de legendarische rechte lijn van Hunaudières meer dan 300km/u rijdt.
8. Tony Gaze is 91 jaar. Deze Australiër die tijdens de Tweede Wereldoorlog gevechtspiloot was, reed in 1952 vier Grote Prijzen. In zijn eerste Grote Prijs, die  van België,  wordt hij 15e. Meteen zijn beste resultaat. Hij was hiermee ook de eerste Australiër die deelnam aan een Grote Prijs Formule 1.
9. Tony Crook is 91 jaar. Ook de Engelsman Crook was in de Tweede Wereldoorlog een piloot. In 1952 en 1953 nam hij deel aan de Grote Prijs van Groot-Brittannië.

16:09 Gepost door dutje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-08-11

Bob Beamon wordt 65 jaar!


Vandaag, 29 augustus 2011, wordt de op 29 augustus 1946 in New York geboren Amerikaanse atleet Bob Beamon 65 jaar! Proficiat!

Beamon vergaarde eeuwige roem bij de Olympische Spelen van 1968 toen hij in de ijle lucht van het op 2240m hoogte gelegen Mexico-City bij het verspringen een voor die tijd onvoorstelbare sprong van 8,90m realiseerde. Met deze reuzensprong verbeterde Beamon het bestaande record van de Rus Igor Ter-Owanesjan met maar liefst 55,25cm, een grotere toename dan alle toenames in lengte van de voorafgaande veertig jaar bij elkaar (sinds de sprong van 7,76m van de Amerikaan Robert LeGendre in Parijs in 1924). Geen enkele andere atletiekprestatie heeft atletiekliefhebbers meer geïntrigeerd.


Beamons record bleef 23 jaar op de tabellen staan. Het werd pas op 30 augustus 1991 tijdens de wereldkampioenschappen atletiek in Tokio gebroken toen Mike Powell een afstand sprong van 8,95m. Dat record staat morgen precies 20 jaar op de tabellen, bijna even lang als het legendarische record van Bob Beamon.
Na zijn bovenmenselijke sprong viel Bob Beamon echter terug in de realiteit. Hij vond geen motivatie meer in de sport en na een comeback in 1972 hield hij er voorgoed mee op.
De laatste jaren wordt in het verspringen zelfs de 8,75m niet meer gehaald. Het ziet er dus naar uit dat ook het record van de nu 47-jarige Mike Powell nog wel een tijdje zal standhouden.

 

11:21 Gepost door dutje | Permalink | Commentaren (0) | Tags: atletiek, verspringen, beamon |  Facebook |

24-06-11

100 jaar geleden werd Juan Manuel Fangio geboren.

weet dat het vandaag, 24 juni 2011, precies 100 jaar geleden is dat op 24 juni 1911 in Balcarce de op 17 juli 1995 in Buenos Aires op 84 -jarige leeftijd overleden Argentijnse vijfvoudige wereldkampioen Formule 1 Juan Manuel Fangio werd geboren.
Fangio was met vijf wereldtitels recordhouder wat het aantal wereldtitels betreft tot Michael Schumacher op 12 oktober 2003 voor de zesde maal wereldkampioen werd.

Hij ontsnapte ternauwernood aan de dood bij het ongeval tijdens de 24 uren van Le Mans 1955 dat aan meer dan 80 toeschouwers de dood koste, door de wagens van Pierre Levegh en Lance Macklin slechts nipt te ontwijken.

Eén van zijn grootste prestaties leverde hij tijdens de Grote Prijs van Duitsland in 1957 op de legendarische Nürbrugring. In de 12e van 22 ronden rijdt de leidende Fangio in zijn Maserati naar de pits om brandstof bij te tanken en banden te wisselen. Maar de wielmoer van het rechter achterwiel rolt onder de auto en met een bijna onoverbrugbare achterstand komt hij als derde terug in de race achter de Ferraririjders Mike Hawthorn en Peter Collins. Na een schitterende inhaalrace waarin de ontketende Fangio ronderecord na ronderecord breekt en het ronderecord 24,2 seconden scherper zet, neemt hij in de voorlaatste ronde terug de leiding over om met slechts 3.6" voorsprong te winnen op Hawthorn. Daarmee is hij meteen zeker van zijn vijfde wereldtitel. Hij zou meteen ook zijn 24e en laatste Grand Prix zege zijn. Dit record zal op 1 januari 1968 gebroken worden als Jim Clark in Zuid-Afrika zijn 25e Grote Prijs wint.

Fangio in Duitsland 1957.jpg

Op 23 februari 1958 werd Fangio in Havana door Cubaanse rebellen gekidnapt maar hij werd snel weer vrijgelaten.
Op 6 juli 1958 staat Fangio aan de start van de Grote Prijs van Frankrijk op het circuit van Reims. In de 9e ronde komt de Italiaan Luigi Musso na een zwaar ongeval om het leven toen hij op zijn teamgenoot van Ferrari, Mike Hawthorn, probeerde in te lopen. Musso ging te wijd in de snelle bocht Gueux waar hij aan een snelheid van ruim 241km/u in een greppel terecht kwam en overkop sloeg. Musso was op slag dood. Het was het ongeval teveel voor Fangio die na afloop van de wedstrijd de helm aan de haak hing.

11:09 Gepost door dutje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |