24-02-13

Zondag 24 februari 2013: 50 jaar geleden won Tiny Lund de 500 mijlen van Daytona

Op zondag 24 februari 1963, vandaag precies 50 jaar geleden, werd voor de vijfde keer de Daytona 500 Miles voor stock-cars gereden. De overwinning ging naar de toen 33-jarige Amerikaan Tiny Lund in een Ford 63 van het team van de de Wood Brothers.

tiny_lund_h1.jpg
Tiny Lund

Zijn overwinning was op zijn minst merkwaardig omdat hij enkele weken voor de race niet eens een wagen had om deel te nemen. Het was namelijk de bedoeling dat zijn vriend Marvin Panch met die wagen zou rijden. Maar op 14 februari 1963 raakte Panch gewond tijdens een testrit met een experimentele Maserati-Ford. Lund slaagde erin om Panch uit zijn brandende wagen te redden. Hiervoor kreeg hij de Carnegie Medal of Honor. In het hospitaal vroeg de verbrande Panch aan Lund om hem in het team van de Wood Brothers te vervangen voor de 500 mijlen van Daytona.
Lund behaalde uiteindelijk de overwinning dankzij een uitgekiende racestrategie van zijn team die probeerden om één pitstop minder te maken dan de andere deelnemers.

TinyLund1963WoodBrothers.jpg
De winnende wagen

Tiny Lund wins Daytona 500.jpg

Op 10 ronden van het einde passeerde Fred Lorenzen de leidende Lunt maar verloor die leidersplaats toen hij alsnog moest gaan bijtanken. De volgende die Lund passeerde was Ned Jarrett, de vader van Dale Jarrett. Maar ook hij moest op de valreep gaan bijtanken. Lund kreeg de leiding terug in de schoot geworpen. In de laatste ronde geraakte ook hij door zijn benzinevoorraad maar was dicht genoeg bij de finishlijn om al uitbollend na drie uur en 17 minuten toch zijn eerste en enige Daytona 500 zege op zak te kunnen steken.


Tiny Lund kwam op 17 augustus 1975 tijdens de Talladega 500 om het leven toen hij na een aanrijding met J.D. McDuffie in de flank werd aangereden door Rookie Terry Link. Lund’s Dodge en Link's Pontiac vlogen in brand. Twee toeschouwers sprongen over de omheining en slaagden er met de hulp van rijder Walter Ballard in om Link uit zijn wagen te halen. Voor Lund kwam alle hulp te laat. Hij was 45 jaar.

11-02-13

Maandag 11 februari 2013: 40 jaar geleden werd de Grote Prijs van Brazilië gereden

Vandaag precies 40 jaar geleden, op zondag 11 februari 1973, werd op het circuit van Interlagos de Grote Prijs van Brazilië verreden. Het was de eerste maal dat er een Braziliaanse Grote Prijs op de kalender van het wereldkampioenschap Formule 1 stond.
De Zweed Ronnie Peterson, die in de winter was overgekomen van March, vertrok in zijn mooie Lotus 72D-Ford voor het eerst in zijn carrière vanop de eerste startplaats. Voor Peterson, die in 1970 debuteerde, was het zijn 34ste Grote Prijs. Dat seizoen zou hij in totaal negen keer op de pole-position plaatsnemen.

Ronnie Peterson.jpg
Ronnie Peterson in Brazilië in 1973

Naast hem stond zijn ploegmaat, thuisrijder en regerend wereldkampioen Emerson Fittipaldi.
En de eerste startrij werd volgemaakt door de Ferrari van onze landgenoot Jacky Ickx. Voor Ickx was het de 25ste keer dat hij vanop de eerste startrij kon vertrekken. Het zou ook de laatste keer zijn. Voor Ferrari was deze Brazilaanse Grote Prijs ook de 200ste Grand prix waaraan ze deelnamen.

GP Brazilië 1973.JPG
De start: Ronnie Peterson neemt een slechte start

Lotus 72D.jpg
Emerson Fittipaldi in de mooie Lotus 72D


De overwinning ging uiteindelijk naar de Braziliaanse wereldkampioen Emerson Fittipaldi, de achtste zege uit zijn carrière, voor de oud-wereldkampioenen Jackie Stewart uit Schotland (Tyrrell-Ford) en Dennis Hulme (McLaren-Ford) uit Nieuw-Zeeland. Nadat hij een lekke band had moeten laten verwisselen werd Ickx vijfde, net achter zijn Ferrari-ploegmaat Arturo Merzario .Brazilian Grand Prix 1973 copy.jpg
De kranten van maandag 12 februari 1973



De Grote Prijs van Brazilië was de tweede Grote Prijs van het Formule 1-seizoen 1973, een seizoen dat het voor het eerst sinds 1960 moest stellen zonder de aanwezigheid van de wereldkampioen van 1964, de Brit John Surtees. Geboren op 11 februari 1934 in Tatsfield, Surrey, wordt Surtees vandaag 79 jaar! Proficiat. Hij is na Jack Brabham de oudst nog levende wereldkampioen Formule 1. Daarna volgen:
3. Jackie Stewart (73), 1969, 1971 en 1973
4. Mario Andretti (72), 1978
5. Emerson Fittipaldi (66), 1972 en 1974
6. Niki Lauda (63), 1975, 1977 en 1984

15:10 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-13

Maandag 4 februari 2013: 100 jaar geleden werd Richard Seaman geboren.

 

Vandaag, maandag 4 februari 2013, is het precies 100 jaar geleden dat op 4 februari 1913 in Chichester, Sussex, de Britse autopiloot Richard Seaman werd geboren.

Richard Seaman.jpg

Afkomstig van een rijke familie debuteert hij in 1934 in de autosport. Tot 1936 is hij succesvol in de lichtere Voituretteklasse. Op 26 augustus 1934 int hij in deze klasse in een MG K3 Magnette op de omloop van Bremgarten zijn eerste wedstrijd, een race in het voorprogramma van de Grote Prijs van Zwitserland. Op zijn eerste zege wordt een domper gezet door de dood van zijn ploegmaat Hugh Hamilton tijdens de Zwitserse Grand Prix later die dag.

Op 3 februari 1935 sterft Seaman’s vader waarna hij voortdurend in conflict zou leven met zijn moeder.

Dat jaar wint hij in diezelfde Voituretteklasse maar nu in een English Racing Automobiles (ERA), de voorloper van het later zeer succesvolle British Racing Motors (BRM),  op 15 augustus de Coppa Acerbo, op 25 augustus opnieuw in het Zwitserse Bremgarten en op 29 september de race op het ciruit van Brno in het voorprogramma van de Grote Prijs van Tsjechoslovakije.

In de loop van 1938 was Seaman in contact gekomen met de ervaren Italiaan Giulio Ramponi die hem voor 1936 aanraadt in een 10 jaar oude Delage te gaan rijden. Ramponi lapt de wagen op en in de handen van Dick Seaman wordt het de revelatie van 1936.

Richard Seaman en Giulio Ramponi in the Delage.jpg
Richard Seaman en Giulio Ramponi in the Delage

De Brit wint op 28 mei 1936 op Isle of Man, opnieuw de Coppa Acerbo (15 augustus) en de wedstrijd op Bremgarten (23 augustus) en op 3 oktober 1936 samen met de Zwitser Hans Rüesch in een Alfa Romeo Tipo de race op het Britse Donington Park.

Bern 1936.jpg
Bremgarten 23 augustus 1936

Zijn prestaties gaan niet onopgemerkt voorbij en aan het einde van 1936 krijgt hij een uitnodiging van Alfred Neubauer (1891–1980), tussen 1926 en 1955 de grote baas van het Mercedes-Benz Grand Prix team, voor een test op de Nürburgring. Seaman tekent voor 1937, na de persoonlijke goedkeuring  van Adolf Hitler, een contract bij Mercedes-Benz. Zwaar tegen de zin van zijn moeder die niet wil dat hij voor een "Nazi"-team ging rijden.

Op 25 juli 1937 wordt op de Nürburgring de Grote Prijs van Duitsland gereden. In de zesde ronde probeert de Duitser Ernst von Delius in zijn Auto Union voorbij Seaman te geraken. Aan 250km/u geraakt von Delius van de baan, raakt de afsluiting en wordt terug het circuit op gekatapulteerd tegen de Mercedes-Benz van Seaman die op zijn beurt van de baan gaat. Seaman komt er van af met verschillende wonden in het aangezicht en een gebroken neus. Von Delius breekt zijn been. In de loop van de avond treden er complicaties op en hij overlijdt tijdens de nacht.

Von Delius verongelukt.jpg

In 1938 treedt een nieuw reglement in voege en het duurt tot de zomer voor Mercedes een wagen klaar heeft voor Seaman.

In afwachting van zijn eerste race van het seizoen ontmoet hij de mooie Erica Popp, de dochter van de directeur en mede-oprichter van BMW, Franz Josef Popp.

Op 24 juli 1938 wint hij in de Mercedes-Benz W125 de Grand Prix van Duitsland op de Nürburgring voor Hermann Lang (Mercedes-Benz) en Hans Stuck (Auto Union). Na een race die gekenmerkt wordt door ongevallen van Tazio Nuvolari (Auto Union), Manfred von Brauchitsch (Mercedes-Benz) en de opgave van een zieke Rudolf Caracciola.

 

German GP 1938.jpgV.l.n.r.: Manfred von Brauchitsch, Alfred Neubauer, Richard Seaman, Hermann Lang en Rudolf Caracciola

'Der Englander' is de eerste Britse rijder die een Grand Prix wint sinds de zege van Henry Segrave in een Sunbeam in Tours in 1923.

De Nürburgring bracht geen verrassingen.jpg

Gehuld in een lauwerkrans brengt Seaman op het podium tot twee keer toe de Hitlergroet.

Seaman brengt Hitlergroet.jpg

Zowel het Duitse volkslied “Deutschland Über Alles” als het Britse “God Save the King” worden gespeeld en de portretten van de Führer én de Britse koning George VI worden getoond. En alhoewel hij ondertussen één van de favoriete rijders van de führer is geworden, kan Seaman het niet nalaten op te merken dat hij liever in een Engelse wagen had gewonnen.

Vier weken later eindigt hij als tweede in de Grote Prijs van Zwitserland.

Op 14 september 1938 stemt Erica's vader in met het huwelijk.

Dick en Erica trouwen op 7 december 1938 in Caxton Hall, Westminster, opnieuw tot ongenoegen van zijn moeder.

 

Dick en Erica Seaman.jpg

In 1939 leek het erop dat Erica en Dick de rol van glamourkoppel hadden overgenomen van Elly Beinhorn en Bernd Rosemeyer die een jaar eerder was verongelukt.

Na een opgave in de Eifelrennen op 21 mei start Seaman op 25 juni 1939 in de Belgische Grand Prix op het circuit van Spa-Francorchamps. Het regent pijpestelen bij de start en in de negende ronde spint zelfs regenmeister Caracciola van de baan. Een ronde later neemt Seaman de leiding over. De regen is ondertussen gestopt maar de baan is nog steeds nat.

Seaman in Spa voor de crash.jpg
Kort voor de fatale crash

In de 22e ronde gaat Seaman in de snelle linkerbocht net voor La Sourve van de baan en belant tegen een boom.


De wagen vat vuur met de bewusteloze Seaman nog in het wrak.

 Tijdens den wedstrijd.jpg

RICHARD SEAMAN OVERLEDEN.jpg

De zwaar verbrandde Seaman wordt naar het ziekenhuis gebracht waar hij nog verklaart dat “het ongeval volledig zijn schuld is omdat hij gegevens de omstandigheden veel te snel reed”. Tegen Erica, die de hele tijd bij hem blijft, zegt hij nog dat ze “toch alleen naar de bioscoop zal moeten gaan”.

Richard Seaman de fatale crash.jpg

Dick Seaman overlijdt op slechts 26-jarige leeftijd. Het was voor Mercedes het enige dodelijke slachtoffer in die periode.

De bijgelovige Dick Seaman verongelukte in Spa 13 ronden voor het einde in (19)39, hij reed 13 ronden aan de leiding met wagen nummer 26, dit was de 13e wagen op de startlijst. Hij crashte in de buurt van post nummer 13 en dan was er nog een freak die 13 verticale ijzers zag in de grille van de wagen. Hij stierf in het ziekenhuis in kamer nummer 39.

Mercedes geeft aan al zijn dealers opdracht om in het uitstalraam een portret van Seaman te zetten.

De begrafenis wordt op 30 juni 1939 in Londen gehouden. Vertegenwoordigers van zowel Mercedes als Auto Union wonen de uitvaart bij. De führer heeft een grote rouwkrans gestuurd.

Hitler zend een krans.jpg

Richard Seaman wordt begraven op het Londense kerkhof waar in 1993 ook de Britse wereldkampioen James Hunt zou worden gecremeerd.

Graf.jpg

Nauwelijks twee maanden na Seaman’s dood was Engeland in oorlog met nazi-Duitsland.

Erica trok naar de Verenigde Staten waar ze nog tweemaal in het huwelijk trad. Ze overleed in Florida in 1990.

15:32 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-02-13

Zondag 3 februari 1963: Albert Van Damme wordt Belgisch kampioen veldrijden

 

Vandaag precies 50 jaar geleden, op zondag 3 februari 1963, werd Albert Van Damme in Gavere Belgisch kampioen veldrijden.

Berten Van Damme.jpgAlbert Van Damme na het behalen van de Belgische titel

Het was zijn eerste nationale titel. Later zou De Leeuw van Laarne nog vijfmaal nationaal kampioen worden (1965, 1966, 1968, 1970 en 1973).

BK veldrijden.jpg

Zijn broer Daniël eindigde in Gavere als zesde. Roger De Clercq, de broer van René De Clercq en oom van Mario De Clercq, staakte de strijd.

EEN MILICIEN SLAAT OP HOL

Het park rond kasteel Grenier in Gavere lag er idyllisch besneeuwd bij, maar bleek voor nogal wat deelnemers een verraderlijke valkuil. De omloop werd omgetoverd tot een ijspiste waarop alleen de behendigste crossers zich overeind konden houden. Tot die acrobaten behoorde al jaren de spichtige Roger De Clercq, die van bij de start de gashendel helemaal opendraaide. Alleen Albert Van Damme kon de kampioen van 1960 en 1962 van antwoord dienen. De oudere De Clercq schudde zijn jonge concurrent in de tweede ronde van zich af, maar niet ver genoeg. Half koers raapte de Laarenaar zijn grootste concurrent voor de titel op. De Clerck klampte nog wel aan, maar viel en gaf gedemoraliseerd op. De weg naar zijn eerste titel lag breed open voor Van Damme, want wie r nog niet de brui aan had gegeven of was gedubbeld, volgde op minuten. Een leuk detail: Van Damme vervulde op dat moment zijn legerdienst in de luchtmachtkazerne die in het kasteeldomein was gevestigd. Jan Matheussen strandde als tweede, Pierre Kumps aIs derde. Op de zevende plaats dook de naam van een nieuwe rijzende ster op: Erik De Vlaeminck, nog een dikke maand van zijn achttiende verjaardag verwijderd. Een andere ster viel definitief. Firmin Van Kerrebroeck, jaren autoritair aan het bewind, verliet de wedstrijd in de zevende ronde via het achterpoortje. De nieuwe kampioen en zijn ploegmaats bezorgden Koninklijke Gentse Velosport een nieuwe interclubzege.

 

In 1974 zou Berten in het Spaanse Vera de Bidasoa wereldkampioen worden. Eerder was hij in Zolder (1970) en Apeldoorn (1971) al tweemaal als tweede geëindigd. Van Damme bleeft actief tot op zijn 38ste. In 1976 en 1977 eindigde hij nog als tweede in het Belgisch kampioenschap. Hij is nu 72 jaar.


Foto & wedstrijdverslag: "Van Thys tot Nys" (Luc Lamon en Mark Van Hamme)

 

 

17:46 Gepost door dutje in wielrennen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: veldrijden |  Facebook |

28-01-13

maandag 28 januari 2013: 75 jaar geleden verongelukte de Duitse autocoureur Bernd Rosemeyer

 

Vandaag is het precies 75 jaar geleden dat op 28 januari 1938 de Duitse autocoureur Bernd Rosemeyer op slechts 28-jarige leeftijd iets ten zuiden van Frankfurt bij een poging het snelheidsrecord te breken om het leven kwam.

 

bernd.jpg


Rosemeyer werd geboren op 14 oktober 1909 in Lingen.

Samen met Rudolf Caracciola, Hans Stuck, Hermann Lang, Manfred von Brauchitsch en Rudolf Hasse behoorde hij tot die legendarische generatie Duitse piloten die op de vooroorlogse autocircuits furore maakten in hun zware Mercedessen en Auto Unions. Zo won hij tweemaal de ADAC Eifelrennen en werd hij in 1936 Europees Kampioen na overwinningen in de Grote Prijzen van Duitsland, Zwitserland en Italië.


Op 13 juli 1936 trouwde hij met Elly Beinhorn, een zeer avontuurlijk aangelegde Duitse pilote die al verschillende lange-afstandsvluchten op haar naam had staan. Zo was zij de tweede vrouw die solo van Europa naar Australië vloog.

 

Elly Beinhorn.jpg

In die periode waren zij hét glamourkoppel bij uitstek, de David en Victoria Beckham van hun tijd.

 

Bernd and Elly.jpg

In november 1937 werd hun zoon Bernd Jr. geboren.

 

Bernd Sr. and Jr..jpg

Tien weken na zijn geboorte kwam zijn vader om het leven bij een poging om in zijn Auto Union op de autosnelweg Frankfurt-Darmstadt het wereldsnelheidsrecord op de gewone weg te verbreken.

last image of Bernd Rosemeyer.jpg

The remnants of Bernds car after the crash.jpg

De ongeluksplek.jpg

De weersomstandigheden om het record te breken waren niet optimaal. Zo was er teveel wind. Maar omdat zijn grote rivaal en Mercedesrijder Rudolf Caracciola eerder op dag het snelheidsrecord op 432.7km/u had gebracht, wou Rosemeyer van geen uitstel weten en zo snel mogelijk het record terug in handen van Auto Union krijgen.

 

Het ongeluk van Rosemeyer.jpg

 

Caracciola.jpg

 

Rosemeyers dodenrit copy.jpg

 

 

Ook Rosemeyer ging heen copy.jpg

Het zou een windvlaag zijn die Bernd Rosemeyer aan een snelheid van zo’n 400km/u de controle over zijn auto deed verliezen met de gekende dodelijke afloop als gevolg.

 

herinnering langs de autosnelweg copy.jpg

 

herinnering langs de autosnelweg2 copy.jpg

Als uithangbord van Nazi-Duitsland kreeg hij op 1 februari 1938 een staatsbegrafenis en waren er rouwbetuigingen van de führer himself.

 

De begrafenis.jpg

Zijn  graf bevindt zich op het  Waldfriedhof Dahlem in Berlijn.

 

Graf.jpg

Bernd Jr. werd orthopedist en woont tegenwoordig in München.

 

Rosemeyer jr.jpg

Elly Beinhorn overleed op 28 november 2007. Zij werd 100 jaar.

16:11 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-10-12

Vandaag, donderdag 11 oktober 2012, wordt Bobby Charlton 75 jaar!

Vandaag, donderdag 11 oktober 2012, wordt de op 11 oktober 1937 in Ashington geboren voormalige Engelse voetballer Bobby Charlton 75 jaar! Proficiat!

Bobby Charlton.jpg
Bobby Charlton


Zijn oudere broer Jack werd ook voetballer, speelde zijn hele carrière bij Leeds United maar bleef toch altijd in de schaduw van zijn jongeren broer.

Jack Charlton.jpg
Jack Charlton


In 1953, Bobby was slechts 15 jaar oud, tekende hij voor Manchester United. Het jaar daarop werd hij prof en werd één van de Busby Babes, de groep jonge talentvolle spelers die trainer Matt Busby opbouwde. Tussen 1954 en 1973 speelde Bobby Charlton 606 wedstrijden en maakte hij 199 doelpunten voor Manchester United.

Matts Busby en The Busby Babes copy.jpg
Matt Busby en de Busby Banes


In 1957 werd hij ManU kampioen en mocht hij in het daaropvolgende seizoen deelnemen aan de Euopabeker voor Landskampioen. In de kwartfinales nam Manchester United het op tegen Rode Ster Belgrado. Na een 2-1 zege in de heenmatch, waarin Charlton de gelijmaker scoorde, volgde de verlaatsing naar Belgrado voor de terugmatch op 5 februari 1958. De wedstrijd eindigde op een 3-3 gelijkspel met twee doelpunten van Bobby Charlton. Een dag later, op 6 februari 1958, ontsnapte Bobby Charlton aan de dood bij de vliegramp van München waarbij acht spelers van Manchester United om het leven kwamen op de terugvlucht van Belgrado via München.

 

De resten van de  Airspeed Ambassador na de crash.jpg
De resten van de  Airspeed Ambassador na de crash


Charlton werd met stoel en al uit het vliegtuig geslingerd. Doelman Harry Gregg dacht eerst dat hij was overleden maar wist Charlton toch in veiligheid te brengen. Charlton was zwaargewond, maar was de eerste van de overlevenden die het ziekenhuis kon verlaten.

 

Bobby Charlton in het ziekenhuis na het vliegtuigongeval.jpg
Bobby Charlton in het ziekenhuis na het vliegtuigongeval

 

Van de spelers die de ramp overleefden zijn naast Bobby Charlton alleen nog Bill Foulkes (80), Harry Gregg (79) en Kenny Morgans (73) in leven

Op 19 april 1958, iets meer dan twee maanden na zijn vliegtuigongeluk, maakte Bobby Charlton zijn debuut bij de nationale ploeg in een uitwedstrijd in Schotland waarin hij ook zijn eerste internationale goal maakte. Tot 1970 zou hij 106 keer voor Engeland spelen en in totaal 49 doelpunten maken. Hij staat daarmee op de vierde plaats na Peter Shilton (125 caps tussen 1970 en 1990), David Beckham (115 caps tussen 1996 en 2009) en Bobby Moore (108 caps tussen 1962 en 1973).
In 1965 en 1967 werd hij met Manchester United zijn tweede en derde landstitel.
Op 30 juli 1966 stond hij samen met zijn broer Jack Charlton met Engeland voor eigen volk in de finale van het wereldkampioenschap voetbal tegen West-Duitsland. Engeland won de finale na een legendarisch en tot op heden fel bediscussieerd doelpunt van Geoff Hurst en Bobby en Jack Charlton werden de eerste broers die wereldkampioen voetbal werden.

 

lan Ball, Bobby Charlton en Bobby Moore met de wereldbeker 1966.jpg
lan Ball, Bobby Charlton en Bobby Moore met de wereldbeker 1966



Twee jaar later, in 1968, en tien jaar na het drama van München, haalde Bobby Charlton met Manchester United eindelijk de Europa Cup-finale, in het Engelse Wembley-stadion. Tegen het Benfica van Eusébio werd met 4-1 gewonnen. Charlton scoorde tweemaal. Na afloop van de wedstrijd volgde een emotionele omhelzing met zijn voormalige coach Busby, die in München nog zwaarder gewond was geraakt dan hij.

Bobby Charlton met de Europebeker voor Landskampioen in 1968.jpg
Bobby Charlton met de Europebeker voor Landskampioen in 1968



Bobby Charlton werd in 1994 in de adelstand verheven en gaat sindsdien door het leven als Sir Robert Charlton.

11-06-12

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat de Zweedse autocoureur Joakim "Jo" Bonnier verongelukte.

Vandaag, maandag 11 juni 2012, is het precies 40 jaar geleden dat op zondag 11 juni 1972 de op 31 januari 1930 in Stockholm geboren Zweedse autocoureur Joakim "Jo" Bonnier op slechts 42-jarige leeftijd tijdens de 24 uren van Le Mans om het leven kwam.




Bonnier nam tussen 1956 en 1971 deel aan 108 Grote Prijzen Formule 1 maar kon slechts één maal winnen, de Grand Prix van Nederland in 1959.
Bonnier overleefde 16 van de meest dodelijke jaren uit de Formule 1-geschiedenis maar liet tenslotte het leven in een sportwagenrace. Dit droeg er mede toe bij dat Formule 1-piloten zich meer en meer alleen op Formule 1 gingen concentreren en niet langer deelnamen aan andere wedstrijden.

Vandaag, maandag 11 juni 2012, wordt de op 11 juni 1928 in Weissach geboren de Duitse autocoureur Herbert Linge 84 jaar! Proficiat!
Linge nam in 1969 deel aan de 24 uren van Le Mans. Alhoewel, eerst zou hij niet deelnemen, dan ineens wel maar uiteindelijk zou hij toch nooit in de race meerijden.
John Woolfe, een zgn. "gentleman driver", zou samen met zijn landgenoot Digby Martland, met een zelf gekochte Porsche 917 deelnemen aan de 24 uren van Le Mans. De Porsche 917 was een zeer krachtige wagen maar bijzonder moeilijk om te besturen. Nadat Martland tijdens de kwalificatieritten aan hoge snelheid op de rechte lijn van Hunaudières was geslipt en 360° in het ronde was gegaan, gelukkig zonder iets te raken, reed hij de wagen terug naar de pits en sprak tegen zijn co-piloot de legendarische woorden: "Thank you very much John. I have now retired from motor racing".
John Woolfe moest op zoek naar een nieuwe co-piloot en vond die in de meer ervaren en vandaag jarige Herbert Linge. Nadat de Duitse piloot Kurt Ahrens de wagen op een verdienstelijke negende startplaats wist te plaatsen nam John Woolfe himself de start van de race.
In die tijd bestond nog de traditionele Le Mans start: de rijders namen plaats tegenover hun wagen aan de andere kant van de baan, liepen nadat het startsein werd gegeven zo snel mogelijk de baan over, sprongen in hun wagens en vertrokken. Om de tijd te winnen maakten velen hun veiligheidsgordel niet vast. Zo ook John Woolfe. Net voor het einde van de eerste ronde crashte hij zijn Porsche 917 in de snelle Maison Blanche bocht. Woolfe werd uit de wagen geslingerd en overleed aan zijn verwondingen onderweg naar het ziekenhuis.




Het jaar daarop werd deze manier van starten niet meer toegepast. Herbert Linge zou nog eenmaal deelnemen aan de 24 uren van Le Mans, het jaar daarop als double van de Amerikaanse filmster Steve McQueen die toen zijn film "Le Mans" opnam.

En nog vandaag wordt de op 11 juni 1939 in het Schotse Milton geboren drievoudig wereldkampioen Jackie Stewart 73 jaar! Proficiat! Stewart is na Jack Brabham (86) en John Surtees (78) de oudst nog levende wereldkampioen Formule 1.

21:21 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-05-12

Vandaag wordt de Engelse autocoureur Roy Salvadori 90 jaar!

Vandaag, zaterdag 12 mei 2012, wordt de op 12 mei 1922 in Dovercourt geboren Engelse autocoureur, Roy Salvadori 90 jaar! Proficiat!

Roy Salvadori.jpg

Salvadori nam tussen 1952 en 1962 deel aan 47 Grote Prijzen en debuteerde op 19 juli 1952 in een Ferrari tijdens de Grote Prijs van Groot-Brittannië.

Roy Salvadori GP Nederland.jpg
Roy Salvadori in een Aston Martin tijdens de Grote Prijs van Nederland 1959

 

Nadat hij veertien dagen eerder al derde was geworden in de Britse Grand Prix behaalde Salvadori zijn beste resultaat in de Grand Prix van Duitsland van 1958 -de race waarin Peter Collins verongelukte- toen hij op de Nürburgring in zijn Cooper-Climax tweede werd achter de Vanwall van zijn landgenoot Tony Brooks. Salvadori eindigde dat seizoen als vierde in de eindstand van het wereldkampioenschap, meteen het beste eindresultaat uit zijn carrière.

Het jaar daarop wint hij samen met de pas twee dagen geleden overleden Amerikaan Carroll Shelby in een Aston Martin de 24 uren van Le Mans. Roy Salvadori is daarmee de oudst nog levende winnaar van de 24 uren van Le Mans. En alhoewel de Argentijn José Froilán González al in 1954 deze Franse uithoudingsklassieker won is hij enkele maanden jonger.

Roy Salvadori Le Mans1959.jpg
Roy Salvadori en Carroll Shelby winnen in een Aston Martin de 24 uren van Le Mans van 1959

 

 

19:17 Gepost door dutje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-04-12

Pino Cerami wordt 90 jaar

Pino Cerami portret.jpgVandaag, zaterdag 28 april 2012, wordt de op 28 april 1922 in Misterbianco, Sicilië, geboren Italiaans/Belgische wielrenner, Giuseppe “Pino” Cerami 90 jaar! Proficiat!
Op 16 maart 1956 werd Pino Cerami genaturaliseerd tot Belg.
Pino Cerami boekte zijn grootste successen aan het begin van de jaren ’60. In 1960 won hij Parijs-Roubaix en de Waalse Pijl –die toen gereden werd tussen Luik en Charleroi- en werd hij derde tijdens  het wereldkampioenschap wielrennen op de Sachsenring in Oost-Duitsland achter Rik Van Looy en de Fransman André Darrigade.
In 1961 was Pino Cerami de winnaar van de eerste editie van de Brabantse Pijl. Hij won dat jaar ook Parijs-Brussel.
Het jaar daarop, in 1962, werd hij tweede in de Waalse Pijl achter de nu 75-jarige Henri De Wolf.
In 1963 werd Cerami tweede in Luik-Bastenaken-Luik achter de nu 71-jarige Frans Melckenbeeck.
Pino Cerami is na de dood van Emile Masson in januari van vorig jaar de oudst nog levende winnaar van Parijs-Roubaix.
Door op 1 juli 1963 de 9e etappe te winnen van de Ronde van Frankrijk werd hij met zijn 41 jaar en 63 dagen de oudste winnaar van een etappe in de Tour!
In 1963 reed hij zijn laatste seizoen. Sinds 1964 vindt jaarlijks de GP Pino Cerami plaats nabij Wasmuel. Gerrie Knetemann (1978 en 1984), Joop Zoetemelk  (1980 en 1981) en Marco Serpellini  (1996 en 1998) wonnen deze wedstrijd twee maal.

12:37 Gepost door dutje in wielrennen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-12

De Franse autocoureur Jean-Pierre Beltoise wordt 75 jaar! Proficiat!

Vandaag, donderdag 26 april 2012, wordt de op 26 april 1937 in Parijs geboren Franse autocoureur, Jean-Pierre Beltoise 75 jaar! Proficiat!

beltoise.jpg
Jean-Pierre Beltoise


In 1968 werd Beltoise Europees Kampioen Formule 2. Hij nam tussen 1967 en 1974 deel aan 84 Grote Prijzen Formule 1.
Begin 1971 was Beltoise betrokken bij het fatale ongeluk van Ignazio Giunti tijdens de 1000 kilometer van Buenos Aires. Beltoise had geen benzine meer en duwde zijn auto terug naar de pits toen hij werd aangereden door Giunti die bij de crash om het leven kwam. De racelicentie van Beltoise werd ingetrokken en de Fransman miste een groot deel van het seizoen.



Zijn eerste en enige Grand Prix won hij op 14 mei 1972 na een compleet verregende Grand Prix van Monaco die hij domineerde in zijn oncompetitieve BRM. Hij ging er Jacky Ickx, Emerson Fittipaldi en Jackie Stewart vooraf.




Zijn Formule 1-carrière eindigde na de Grote Prijs van Canada van 1974.
Later won hij nog twee keer het Frans Touringcar-kampioenschap.
Jean-Pierre's vrouw Jacqueline was de jongere zus van de betreurde François Cevert. Beltoise nam ook deel aan die gedenkwaardige Grote Prijs van de Verenigde Staten van 1973. Maar in tegenstelling tot Cevert's ploegmaat Stewart nam Beltoise wel de start van de race.

Beltoise en Cevert.jpg
Beltoise en Cevert


Jean-Pierre Beltoise's zonen Anthony en Julien Beltoise zijn tot op vandaag ook actief als autocoureur. Toen haar broer verongelukte was Jacqueline Beltoise-Cevert trouwens zwanger van Julien.


Op diezelfde 26 april 1937 werd in Atlanta, Georgia, Gus Hutchison geboren. Ook Hutchison werd actief in het autosportwereldje.

Gus Hutchison.jpg
Gus Hutchison tijdens zijn enige Grote Prijs Formule 1


De wegen van beide jarigen kruisten elkaar toen Hutchison op 4 oktober 1970 deelnam aan de Grote Prijs van de Verenigde Staten op het circuit van Watkins Glen met een door hemzelf aangekochte Brabham BT26. Hutchison kwalificeerder zich als 22e waarmee hij meer gevestigde namen zoals Jo Siffert, Jo Bonnier, Pete Lovely en Andrea de Adamich het nakijken gaf. In de race moest hij na 21 ronden de strijd staken met een bezinelek. Zes ronden later moest ook Jean-Pierre Beltoise in zijn Matra opgeven. Voor Hutchison zou het bij dit ene optreden in de Formule 1 blijven. Later trad hij nog aan in Formule 5000 races, een categorie waarvoor vanaf 1968 tot het begin van de jaren '80 op verschillende plaatsen kampioenschappen werden georganiseerd.

En vandaag viert ook hij dus zijn 75ste verjaardag. Proficiat!

09:37 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |