04-03-13

Maandag 4 maart 2013: de voormalige Italiaanse autocoureur Nino Vaccarella wordt 80 jaar.

Vandaag, maandag 4 maart 2013, wordt de op 4 maart 1933 in het Siciliaanse Palermo geboren voormalige Italiaanse autocoureur Nino Vaccarella 80 jaar! Proficiat!

Vaccarella,_Nino_1972-07-07.jpgNino Vaccarella


Als geboren Siciliaan groeide Vaccarella uit tot één van de bekendste deelnemers van de Targa Florio, de legendarische race die tussen 1906 en 1977 jaarlijks plaatsvond op een Siciliaans stratencircuit dat een lengte had van 72km. Samen met zijn landgenoot Umberto Maglioli (1953, 1956 en 1968) en de Belg Olivier Gendebien (1958, 1961, 1962) is hij de enige rijder die deze klassieker driemaal wist te winnen.
Tussen 1957 en 1975 nam hij 17 keer deel aan de Targa Florio. In 1960 vormde hij in een Maserati Tipo 61 ploeg met de legendarische Umberto Maglioli. Zij werden door technische problemen tot opgave gedwongen terwijl ze aan de leiding lagen.

Targa-Florio'60large.jpg

Targa Florio 1960

Tussen 1961 en 1965 nam Vaccarella deel aan vier Grote Prijzen die meetelden voor het wereldkampioenschap Formule 1. Hij dat dat in vier verschillende wagens (De Tomaso, Porsche, Lotus en Ferrari) en telkens met een andere motor (Alfa Romeo, Porsche, Climax en Ferrari).
Zijn beste resultaat in een F1-wagen boekte hij echter in de Coppa Italia van 1961, een wedstrijd die niet meetelde voor het WK, waarin hij in en Cooper-Maserati als derde finishte achter zijn landgenoten Giancarlo Baghetti en Ernesto Prinoth.
Zijn beste resultaat in een het wereldkampioenschap Formule 1 haalt hij in de Grand Prix van Italië van 1962 waar hij in een rood geschilderde Lotus-Climax als negende weet te eindigen.

GP Italië 1962.jpg

Grand Prix van Italië 1962


In 1964 boekt hij zijn grootste succes als hij samen met de Fransman Jean Guichet in een Ferrari 275P de 24 uur van Le Mans wint.

Krant Le Mans.jpg

 

Le Mans 1964.jpg

24 uren van Le Mans 1964


Een jaar later wint Vaccarella voor het eerst de Targa Florio. Samen met zijn landgenoot Lorenzo Bandini legt hij in een Ferrari 275 P2 de 720km af in iets meer dan 7 uren.

targoflorio65.jpg

Targa Florio 1965

Later dat jaar neemt hij als officiële rijder van het Ferrari team –samen met John Surtees en zijn Targa Florio copiloot Lorenzo Bandini- deel aan de Grote Prijs van Italië Formule 1. Kort voor het einde van de race begeeft zijn motor het maar hij wordt toch nog als twaalfde geklasseerd.

In 1966 neemt hij opnieuw met Bandini deel aan de Targa Florio. In een Ferrari 330 rijden zee en groot deel van de wedstrijd aan de leiding tot Vaccarella, aangemoedigd door het enthousiasme van zijn Siciliaanse supporters, met de handen wuift en daardoor de controle over het stuur verliest. Hij komt tot stilstand tegen een muur waarop door supporters geschreven was: “Viva Nino”…

1966TAR230_car2.JPG

Targa Florio 1966



In 1970 wint Nino Vaccarella in een Ferrari 512 S samen met Ignazio Giunti en Mario Andretti de 12 uren van Sebring.

Sebirng 1971.jpg

12 uren van Sebring 1971


Een jaar later wint hij samen met zijn Nederlandse copiloot Toine Hezemans in een Alfa Romeo T33/3 voor de tweede keer de Targa Florio.

Targa Florio 1971.jpg

Targa Florio 1971


Hij doet het nog één keer over in 1975 met Arturo Merzario in een Alfa Romeo 33 maar toen telde de te gevaarlijk geworden race al niet meer mee voor het wereldkampioenschap voor sportwagens.

Nino Vaccarella is de vijfde oudste nog levende winnaar van de 24 uren van Le Mans:
1. José Froilán González (90), winnaar van de 24 uren van Le Mans in 1954
2. Jean Guichet (85), winnaar van de 24 uren van Le Mans in 1964.
3. Hans Herrmann (85), winnaar 24 uren van Le Mans in 1970
4. Dan Gurney (81), winnaar van de 24 uren van Le Mans in 1967
5. Nino Vaccarella (80), winnaar van de 24 uren van Le Mans in 1964

26-02-13

Dinsdag 26 februari 2013: Robert La Caze wordt 96 jaar!

Vandaag, dinsdag 26 februari 2013, wordt de op 26 februari 1917 in Parijs geboren Frans-Marokkaanse Formule 1-coureur Robert La Caze 96 jaar! Proficiat!
Na de dood van Paul Pietsch op 100-jarige leeftijd op 31 mei 2012 is La Caze de oudst nog levende Formule 1-coureur.

Robert La Caze.jpg
Robert La Caze

Robert La Caze reed weliswaar slechts één Grote Prijs. Hij had in de jaren '50 al aan verschillende autowedstrijden in Marokko deelgenomen waarbij hij races zoals de GP van Marrakesh (1954) en de GP van Agadir (1955) op zijn naam had geschreven.

Robert Lacaze - Lancia.jpg

1953 GP Agadir Tweede in Lancia.jpg
Tweede plaats in de Grand Prix van Agadir van 1953

 

Agadir 1954.jpg
Voor de Grand Prix van Agadir van 1954 die hij zou winnen

Hij was dan ook al 41 jaar toen hij op 19 oktober 1958 in een Formule 2 Cooper T45-Climax aan de start verscheen van de Grote Prijs van Marokko in Casablanca. Vertrokken van op de 23e startplaats van in totaal 25 deelnemers eindigde hij na meer dan twee uur wedstrijd op de 14e plaats met vijf ronden achterstand op winnaar Stirling Moss.

1958 Marokko.jpg
De start van de Grote Prijs van Marokko 1958

De Marokkaanse Grand Prix zou maar één keer georganiseerd worden. Het was trouwens in deze wedstrijd dat de Brit Stuart Lewis-Evans zo zwaar gewond raakte bij een ongeval dat hij zes dagen later aan de gevolgen ervan zou overlijden.

Robert La Caze nam ook nog driemaal deel aan de 24 uren van Le Mans. In 1957 nam hij deel met Charles de Clareur in een Gordini T15S maar moest al na drie ronden opgeven. In 1959 en 1960 vormde hij met Jean Kerguen ploeg in een Porsche maar moest ook nu telkens vroegtijdig de strijd staken.
In 1954 en 1967 won hij wel de Rally van Marokko, telkens in een Simca Aronde.

Robert La Caze's landgenoot Robert Manzon is slechts 45 dagen jonger maar stond wel al in 1950 aan de start van een Grote Prijs Formule 1. Hij reed in totaal 28 Grote Prijzen.

De oudst nog levende Formule 1-piloten:
1. Robert La Caze (96)
2. Robert Manzon (95)
3. Andre Guelfi (93)
4. Eric Thompson (93)
5. Tony Gaze (93)
6. Tony Crook (93)
7. Kenneth McAlpine (92)
8. Al Pease (91)
9. José Froilán González (90)
10. Hernando da Silva Ramos (87)

15:25 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: robert la caze, robert manzon |  Facebook |

24-02-13

Zondag 24 februari 2013: 50 jaar geleden won Tiny Lund de 500 mijlen van Daytona

Op zondag 24 februari 1963, vandaag precies 50 jaar geleden, werd voor de vijfde keer de Daytona 500 Miles voor stock-cars gereden. De overwinning ging naar de toen 33-jarige Amerikaan Tiny Lund in een Ford 63 van het team van de de Wood Brothers.

tiny_lund_h1.jpg
Tiny Lund

Zijn overwinning was op zijn minst merkwaardig omdat hij enkele weken voor de race niet eens een wagen had om deel te nemen. Het was namelijk de bedoeling dat zijn vriend Marvin Panch met die wagen zou rijden. Maar op 14 februari 1963 raakte Panch gewond tijdens een testrit met een experimentele Maserati-Ford. Lund slaagde erin om Panch uit zijn brandende wagen te redden. Hiervoor kreeg hij de Carnegie Medal of Honor. In het hospitaal vroeg de verbrande Panch aan Lund om hem in het team van de Wood Brothers te vervangen voor de 500 mijlen van Daytona.
Lund behaalde uiteindelijk de overwinning dankzij een uitgekiende racestrategie van zijn team die probeerden om één pitstop minder te maken dan de andere deelnemers.

TinyLund1963WoodBrothers.jpg
De winnende wagen

Tiny Lund wins Daytona 500.jpg

Op 10 ronden van het einde passeerde Fred Lorenzen de leidende Lunt maar verloor die leidersplaats toen hij alsnog moest gaan bijtanken. De volgende die Lund passeerde was Ned Jarrett, de vader van Dale Jarrett. Maar ook hij moest op de valreep gaan bijtanken. Lund kreeg de leiding terug in de schoot geworpen. In de laatste ronde geraakte ook hij door zijn benzinevoorraad maar was dicht genoeg bij de finishlijn om al uitbollend na drie uur en 17 minuten toch zijn eerste en enige Daytona 500 zege op zak te kunnen steken.


Tiny Lund kwam op 17 augustus 1975 tijdens de Talladega 500 om het leven toen hij na een aanrijding met J.D. McDuffie in de flank werd aangereden door Rookie Terry Link. Lund’s Dodge en Link's Pontiac vlogen in brand. Twee toeschouwers sprongen over de omheining en slaagden er met de hulp van rijder Walter Ballard in om Link uit zijn wagen te halen. Voor Lund kwam alle hulp te laat. Hij was 45 jaar.

11-02-13

Maandag 11 februari 2013: 40 jaar geleden werd de Grote Prijs van Brazilië gereden

Vandaag precies 40 jaar geleden, op zondag 11 februari 1973, werd op het circuit van Interlagos de Grote Prijs van Brazilië verreden. Het was de eerste maal dat er een Braziliaanse Grote Prijs op de kalender van het wereldkampioenschap Formule 1 stond.
De Zweed Ronnie Peterson, die in de winter was overgekomen van March, vertrok in zijn mooie Lotus 72D-Ford voor het eerst in zijn carrière vanop de eerste startplaats. Voor Peterson, die in 1970 debuteerde, was het zijn 34ste Grote Prijs. Dat seizoen zou hij in totaal negen keer op de pole-position plaatsnemen.

Ronnie Peterson.jpg
Ronnie Peterson in Brazilië in 1973

Naast hem stond zijn ploegmaat, thuisrijder en regerend wereldkampioen Emerson Fittipaldi.
En de eerste startrij werd volgemaakt door de Ferrari van onze landgenoot Jacky Ickx. Voor Ickx was het de 25ste keer dat hij vanop de eerste startrij kon vertrekken. Het zou ook de laatste keer zijn. Voor Ferrari was deze Brazilaanse Grote Prijs ook de 200ste Grand prix waaraan ze deelnamen.

GP Brazilië 1973.JPG
De start: Ronnie Peterson neemt een slechte start

Lotus 72D.jpg
Emerson Fittipaldi in de mooie Lotus 72D


De overwinning ging uiteindelijk naar de Braziliaanse wereldkampioen Emerson Fittipaldi, de achtste zege uit zijn carrière, voor de oud-wereldkampioenen Jackie Stewart uit Schotland (Tyrrell-Ford) en Dennis Hulme (McLaren-Ford) uit Nieuw-Zeeland. Nadat hij een lekke band had moeten laten verwisselen werd Ickx vijfde, net achter zijn Ferrari-ploegmaat Arturo Merzario .Brazilian Grand Prix 1973 copy.jpg
De kranten van maandag 12 februari 1973



De Grote Prijs van Brazilië was de tweede Grote Prijs van het Formule 1-seizoen 1973, een seizoen dat het voor het eerst sinds 1960 moest stellen zonder de aanwezigheid van de wereldkampioen van 1964, de Brit John Surtees. Geboren op 11 februari 1934 in Tatsfield, Surrey, wordt Surtees vandaag 79 jaar! Proficiat. Hij is na Jack Brabham de oudst nog levende wereldkampioen Formule 1. Daarna volgen:
3. Jackie Stewart (73), 1969, 1971 en 1973
4. Mario Andretti (72), 1978
5. Emerson Fittipaldi (66), 1972 en 1974
6. Niki Lauda (63), 1975, 1977 en 1984

15:10 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-13

Maandag 4 februari 2013: 100 jaar geleden werd Richard Seaman geboren.

 

Vandaag, maandag 4 februari 2013, is het precies 100 jaar geleden dat op 4 februari 1913 in Chichester, Sussex, de Britse autopiloot Richard Seaman werd geboren.

Richard Seaman.jpg

Afkomstig van een rijke familie debuteert hij in 1934 in de autosport. Tot 1936 is hij succesvol in de lichtere Voituretteklasse. Op 26 augustus 1934 int hij in deze klasse in een MG K3 Magnette op de omloop van Bremgarten zijn eerste wedstrijd, een race in het voorprogramma van de Grote Prijs van Zwitserland. Op zijn eerste zege wordt een domper gezet door de dood van zijn ploegmaat Hugh Hamilton tijdens de Zwitserse Grand Prix later die dag.

Op 3 februari 1935 sterft Seaman’s vader waarna hij voortdurend in conflict zou leven met zijn moeder.

Dat jaar wint hij in diezelfde Voituretteklasse maar nu in een English Racing Automobiles (ERA), de voorloper van het later zeer succesvolle British Racing Motors (BRM),  op 15 augustus de Coppa Acerbo, op 25 augustus opnieuw in het Zwitserse Bremgarten en op 29 september de race op het ciruit van Brno in het voorprogramma van de Grote Prijs van Tsjechoslovakije.

In de loop van 1938 was Seaman in contact gekomen met de ervaren Italiaan Giulio Ramponi die hem voor 1936 aanraadt in een 10 jaar oude Delage te gaan rijden. Ramponi lapt de wagen op en in de handen van Dick Seaman wordt het de revelatie van 1936.

Richard Seaman en Giulio Ramponi in the Delage.jpg
Richard Seaman en Giulio Ramponi in the Delage

De Brit wint op 28 mei 1936 op Isle of Man, opnieuw de Coppa Acerbo (15 augustus) en de wedstrijd op Bremgarten (23 augustus) en op 3 oktober 1936 samen met de Zwitser Hans Rüesch in een Alfa Romeo Tipo de race op het Britse Donington Park.

Bern 1936.jpg
Bremgarten 23 augustus 1936

Zijn prestaties gaan niet onopgemerkt voorbij en aan het einde van 1936 krijgt hij een uitnodiging van Alfred Neubauer (1891–1980), tussen 1926 en 1955 de grote baas van het Mercedes-Benz Grand Prix team, voor een test op de Nürburgring. Seaman tekent voor 1937, na de persoonlijke goedkeuring  van Adolf Hitler, een contract bij Mercedes-Benz. Zwaar tegen de zin van zijn moeder die niet wil dat hij voor een "Nazi"-team ging rijden.

Op 25 juli 1937 wordt op de Nürburgring de Grote Prijs van Duitsland gereden. In de zesde ronde probeert de Duitser Ernst von Delius in zijn Auto Union voorbij Seaman te geraken. Aan 250km/u geraakt von Delius van de baan, raakt de afsluiting en wordt terug het circuit op gekatapulteerd tegen de Mercedes-Benz van Seaman die op zijn beurt van de baan gaat. Seaman komt er van af met verschillende wonden in het aangezicht en een gebroken neus. Von Delius breekt zijn been. In de loop van de avond treden er complicaties op en hij overlijdt tijdens de nacht.

Von Delius verongelukt.jpg

In 1938 treedt een nieuw reglement in voege en het duurt tot de zomer voor Mercedes een wagen klaar heeft voor Seaman.

In afwachting van zijn eerste race van het seizoen ontmoet hij de mooie Erica Popp, de dochter van de directeur en mede-oprichter van BMW, Franz Josef Popp.

Op 24 juli 1938 wint hij in de Mercedes-Benz W125 de Grand Prix van Duitsland op de Nürburgring voor Hermann Lang (Mercedes-Benz) en Hans Stuck (Auto Union). Na een race die gekenmerkt wordt door ongevallen van Tazio Nuvolari (Auto Union), Manfred von Brauchitsch (Mercedes-Benz) en de opgave van een zieke Rudolf Caracciola.

 

German GP 1938.jpgV.l.n.r.: Manfred von Brauchitsch, Alfred Neubauer, Richard Seaman, Hermann Lang en Rudolf Caracciola

'Der Englander' is de eerste Britse rijder die een Grand Prix wint sinds de zege van Henry Segrave in een Sunbeam in Tours in 1923.

De Nürburgring bracht geen verrassingen.jpg

Gehuld in een lauwerkrans brengt Seaman op het podium tot twee keer toe de Hitlergroet.

Seaman brengt Hitlergroet.jpg

Zowel het Duitse volkslied “Deutschland Über Alles” als het Britse “God Save the King” worden gespeeld en de portretten van de Führer én de Britse koning George VI worden getoond. En alhoewel hij ondertussen één van de favoriete rijders van de führer is geworden, kan Seaman het niet nalaten op te merken dat hij liever in een Engelse wagen had gewonnen.

Vier weken later eindigt hij als tweede in de Grote Prijs van Zwitserland.

Op 14 september 1938 stemt Erica's vader in met het huwelijk.

Dick en Erica trouwen op 7 december 1938 in Caxton Hall, Westminster, opnieuw tot ongenoegen van zijn moeder.

 

Dick en Erica Seaman.jpg

In 1939 leek het erop dat Erica en Dick de rol van glamourkoppel hadden overgenomen van Elly Beinhorn en Bernd Rosemeyer die een jaar eerder was verongelukt.

Na een opgave in de Eifelrennen op 21 mei start Seaman op 25 juni 1939 in de Belgische Grand Prix op het circuit van Spa-Francorchamps. Het regent pijpestelen bij de start en in de negende ronde spint zelfs regenmeister Caracciola van de baan. Een ronde later neemt Seaman de leiding over. De regen is ondertussen gestopt maar de baan is nog steeds nat.

Seaman in Spa voor de crash.jpg
Kort voor de fatale crash

In de 22e ronde gaat Seaman in de snelle linkerbocht net voor La Sourve van de baan en belant tegen een boom.


De wagen vat vuur met de bewusteloze Seaman nog in het wrak.

 Tijdens den wedstrijd.jpg

RICHARD SEAMAN OVERLEDEN.jpg

De zwaar verbrandde Seaman wordt naar het ziekenhuis gebracht waar hij nog verklaart dat “het ongeval volledig zijn schuld is omdat hij gegevens de omstandigheden veel te snel reed”. Tegen Erica, die de hele tijd bij hem blijft, zegt hij nog dat ze “toch alleen naar de bioscoop zal moeten gaan”.

Richard Seaman de fatale crash.jpg

Dick Seaman overlijdt op slechts 26-jarige leeftijd. Het was voor Mercedes het enige dodelijke slachtoffer in die periode.

De bijgelovige Dick Seaman verongelukte in Spa 13 ronden voor het einde in (19)39, hij reed 13 ronden aan de leiding met wagen nummer 26, dit was de 13e wagen op de startlijst. Hij crashte in de buurt van post nummer 13 en dan was er nog een freak die 13 verticale ijzers zag in de grille van de wagen. Hij stierf in het ziekenhuis in kamer nummer 39.

Mercedes geeft aan al zijn dealers opdracht om in het uitstalraam een portret van Seaman te zetten.

De begrafenis wordt op 30 juni 1939 in Londen gehouden. Vertegenwoordigers van zowel Mercedes als Auto Union wonen de uitvaart bij. De führer heeft een grote rouwkrans gestuurd.

Hitler zend een krans.jpg

Richard Seaman wordt begraven op het Londense kerkhof waar in 1993 ook de Britse wereldkampioen James Hunt zou worden gecremeerd.

Graf.jpg

Nauwelijks twee maanden na Seaman’s dood was Engeland in oorlog met nazi-Duitsland.

Erica trok naar de Verenigde Staten waar ze nog tweemaal in het huwelijk trad. Ze overleed in Florida in 1990.

15:32 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-01-13

maandag 28 januari 2013: 75 jaar geleden verongelukte de Duitse autocoureur Bernd Rosemeyer

 

Vandaag is het precies 75 jaar geleden dat op 28 januari 1938 de Duitse autocoureur Bernd Rosemeyer op slechts 28-jarige leeftijd iets ten zuiden van Frankfurt bij een poging het snelheidsrecord te breken om het leven kwam.

 

bernd.jpg


Rosemeyer werd geboren op 14 oktober 1909 in Lingen.

Samen met Rudolf Caracciola, Hans Stuck, Hermann Lang, Manfred von Brauchitsch en Rudolf Hasse behoorde hij tot die legendarische generatie Duitse piloten die op de vooroorlogse autocircuits furore maakten in hun zware Mercedessen en Auto Unions. Zo won hij tweemaal de ADAC Eifelrennen en werd hij in 1936 Europees Kampioen na overwinningen in de Grote Prijzen van Duitsland, Zwitserland en Italië.


Op 13 juli 1936 trouwde hij met Elly Beinhorn, een zeer avontuurlijk aangelegde Duitse pilote die al verschillende lange-afstandsvluchten op haar naam had staan. Zo was zij de tweede vrouw die solo van Europa naar Australië vloog.

 

Elly Beinhorn.jpg

In die periode waren zij hét glamourkoppel bij uitstek, de David en Victoria Beckham van hun tijd.

 

Bernd and Elly.jpg

In november 1937 werd hun zoon Bernd Jr. geboren.

 

Bernd Sr. and Jr..jpg

Tien weken na zijn geboorte kwam zijn vader om het leven bij een poging om in zijn Auto Union op de autosnelweg Frankfurt-Darmstadt het wereldsnelheidsrecord op de gewone weg te verbreken.

last image of Bernd Rosemeyer.jpg

The remnants of Bernds car after the crash.jpg

De ongeluksplek.jpg

De weersomstandigheden om het record te breken waren niet optimaal. Zo was er teveel wind. Maar omdat zijn grote rivaal en Mercedesrijder Rudolf Caracciola eerder op dag het snelheidsrecord op 432.7km/u had gebracht, wou Rosemeyer van geen uitstel weten en zo snel mogelijk het record terug in handen van Auto Union krijgen.

 

Het ongeluk van Rosemeyer.jpg

 

Caracciola.jpg

 

Rosemeyers dodenrit copy.jpg

 

 

Ook Rosemeyer ging heen copy.jpg

Het zou een windvlaag zijn die Bernd Rosemeyer aan een snelheid van zo’n 400km/u de controle over zijn auto deed verliezen met de gekende dodelijke afloop als gevolg.

 

herinnering langs de autosnelweg copy.jpg

 

herinnering langs de autosnelweg2 copy.jpg

Als uithangbord van Nazi-Duitsland kreeg hij op 1 februari 1938 een staatsbegrafenis en waren er rouwbetuigingen van de führer himself.

 

De begrafenis.jpg

Zijn  graf bevindt zich op het  Waldfriedhof Dahlem in Berlijn.

 

Graf.jpg

Bernd Jr. werd orthopedist en woont tegenwoordig in München.

 

Rosemeyer jr.jpg

Elly Beinhorn overleed op 28 november 2007. Zij werd 100 jaar.

16:11 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-06-12

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat de Zweedse autocoureur Joakim "Jo" Bonnier verongelukte.

Vandaag, maandag 11 juni 2012, is het precies 40 jaar geleden dat op zondag 11 juni 1972 de op 31 januari 1930 in Stockholm geboren Zweedse autocoureur Joakim "Jo" Bonnier op slechts 42-jarige leeftijd tijdens de 24 uren van Le Mans om het leven kwam.




Bonnier nam tussen 1956 en 1971 deel aan 108 Grote Prijzen Formule 1 maar kon slechts één maal winnen, de Grand Prix van Nederland in 1959.
Bonnier overleefde 16 van de meest dodelijke jaren uit de Formule 1-geschiedenis maar liet tenslotte het leven in een sportwagenrace. Dit droeg er mede toe bij dat Formule 1-piloten zich meer en meer alleen op Formule 1 gingen concentreren en niet langer deelnamen aan andere wedstrijden.

Vandaag, maandag 11 juni 2012, wordt de op 11 juni 1928 in Weissach geboren de Duitse autocoureur Herbert Linge 84 jaar! Proficiat!
Linge nam in 1969 deel aan de 24 uren van Le Mans. Alhoewel, eerst zou hij niet deelnemen, dan ineens wel maar uiteindelijk zou hij toch nooit in de race meerijden.
John Woolfe, een zgn. "gentleman driver", zou samen met zijn landgenoot Digby Martland, met een zelf gekochte Porsche 917 deelnemen aan de 24 uren van Le Mans. De Porsche 917 was een zeer krachtige wagen maar bijzonder moeilijk om te besturen. Nadat Martland tijdens de kwalificatieritten aan hoge snelheid op de rechte lijn van Hunaudières was geslipt en 360° in het ronde was gegaan, gelukkig zonder iets te raken, reed hij de wagen terug naar de pits en sprak tegen zijn co-piloot de legendarische woorden: "Thank you very much John. I have now retired from motor racing".
John Woolfe moest op zoek naar een nieuwe co-piloot en vond die in de meer ervaren en vandaag jarige Herbert Linge. Nadat de Duitse piloot Kurt Ahrens de wagen op een verdienstelijke negende startplaats wist te plaatsen nam John Woolfe himself de start van de race.
In die tijd bestond nog de traditionele Le Mans start: de rijders namen plaats tegenover hun wagen aan de andere kant van de baan, liepen nadat het startsein werd gegeven zo snel mogelijk de baan over, sprongen in hun wagens en vertrokken. Om de tijd te winnen maakten velen hun veiligheidsgordel niet vast. Zo ook John Woolfe. Net voor het einde van de eerste ronde crashte hij zijn Porsche 917 in de snelle Maison Blanche bocht. Woolfe werd uit de wagen geslingerd en overleed aan zijn verwondingen onderweg naar het ziekenhuis.




Het jaar daarop werd deze manier van starten niet meer toegepast. Herbert Linge zou nog eenmaal deelnemen aan de 24 uren van Le Mans, het jaar daarop als double van de Amerikaanse filmster Steve McQueen die toen zijn film "Le Mans" opnam.

En nog vandaag wordt de op 11 juni 1939 in het Schotse Milton geboren drievoudig wereldkampioen Jackie Stewart 73 jaar! Proficiat! Stewart is na Jack Brabham (86) en John Surtees (78) de oudst nog levende wereldkampioen Formule 1.

21:21 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-12

De Franse autocoureur Jean-Pierre Beltoise wordt 75 jaar! Proficiat!

Vandaag, donderdag 26 april 2012, wordt de op 26 april 1937 in Parijs geboren Franse autocoureur, Jean-Pierre Beltoise 75 jaar! Proficiat!

beltoise.jpg
Jean-Pierre Beltoise


In 1968 werd Beltoise Europees Kampioen Formule 2. Hij nam tussen 1967 en 1974 deel aan 84 Grote Prijzen Formule 1.
Begin 1971 was Beltoise betrokken bij het fatale ongeluk van Ignazio Giunti tijdens de 1000 kilometer van Buenos Aires. Beltoise had geen benzine meer en duwde zijn auto terug naar de pits toen hij werd aangereden door Giunti die bij de crash om het leven kwam. De racelicentie van Beltoise werd ingetrokken en de Fransman miste een groot deel van het seizoen.



Zijn eerste en enige Grand Prix won hij op 14 mei 1972 na een compleet verregende Grand Prix van Monaco die hij domineerde in zijn oncompetitieve BRM. Hij ging er Jacky Ickx, Emerson Fittipaldi en Jackie Stewart vooraf.




Zijn Formule 1-carrière eindigde na de Grote Prijs van Canada van 1974.
Later won hij nog twee keer het Frans Touringcar-kampioenschap.
Jean-Pierre's vrouw Jacqueline was de jongere zus van de betreurde François Cevert. Beltoise nam ook deel aan die gedenkwaardige Grote Prijs van de Verenigde Staten van 1973. Maar in tegenstelling tot Cevert's ploegmaat Stewart nam Beltoise wel de start van de race.

Beltoise en Cevert.jpg
Beltoise en Cevert


Jean-Pierre Beltoise's zonen Anthony en Julien Beltoise zijn tot op vandaag ook actief als autocoureur. Toen haar broer verongelukte was Jacqueline Beltoise-Cevert trouwens zwanger van Julien.


Op diezelfde 26 april 1937 werd in Atlanta, Georgia, Gus Hutchison geboren. Ook Hutchison werd actief in het autosportwereldje.

Gus Hutchison.jpg
Gus Hutchison tijdens zijn enige Grote Prijs Formule 1


De wegen van beide jarigen kruisten elkaar toen Hutchison op 4 oktober 1970 deelnam aan de Grote Prijs van de Verenigde Staten op het circuit van Watkins Glen met een door hemzelf aangekochte Brabham BT26. Hutchison kwalificeerder zich als 22e waarmee hij meer gevestigde namen zoals Jo Siffert, Jo Bonnier, Pete Lovely en Andrea de Adamich het nakijken gaf. In de race moest hij na 21 ronden de strijd staken met een bezinelek. Zes ronden later moest ook Jean-Pierre Beltoise in zijn Matra opgeven. Voor Hutchison zou het bij dit ene optreden in de Formule 1 blijven. Later trad hij nog aan in Formule 5000 races, een categorie waarvoor vanaf 1968 tot het begin van de jaren '80 op verschillende plaatsen kampioenschappen werden georganiseerd.

En vandaag viert ook hij dus zijn 75ste verjaardag. Proficiat!

09:37 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-11

Vandaag, 12 december 2011, wordt de Braziliaanse Formule 1-coureur Emerson Fittipaldi 65 jaar!

Vandaag, 12 december 2011, wordt de op 12 december 1946 in São Paulo geboren Braziliaanse Formule 1-coureur, Emerson Fittipaldi, 65 jaar wordt! Proficiat!

Emerson Fittipaldi.jpg
Emerson Fittipaldi


Fittipaldi werd wereldkampioen Formule 1 in 1972 en 1974.

Emerson Fittipaldi USA 1970.jpg
Emerson Fittipaldi rijdt naar de overwinning van de GP van de USA in 1970


Toen hij op 10 september 1972 in Monza de Grote Prijs van Italië won was hij met zijn 25 jaar 8 maanden en 29 dagen de jongste wereldkampioen Formule 1 ooit. Hij verloor dit record in 2005 toen Fernando Alonso wereldkampioen werd op slechts 24-jarige leeftijd. Drie jaar later was Lewis Hamilton nog geen 24 jaar toen hij wereldkampioen werd en vorig jaar nog werd Sebastian Vettel met zijn 23 jaar en 4 maanden de jongste wereldkampioen tot op heden.
Fittipaldi had nog maar drie Grote Prijzen gereden toen hij op 4 oktober 1970 tijdens de GP van de Verenigde Staten zijn een maand eerder verongelukte kopman bij Lotus, Jochen Rindt, verving. Hij won meteen de wedstrijd -alleen Giancarlo Baghetti, die in 1961 in Frankrijk zijn eerste én enige Grand Prix won, en Tony Brooks die in 1957 al in zijn derde Grand Prix zegevierde deden ooit beter- en stelde daardoor ook de (postume) wereldtitel van Jochen Rindt veilig door diens grootste rivaal Jacky Ickx de nodige punten te onthouden.

Emerson Fittipaldi Italië 1971.jpg
Emerson Fittipaldi op weg naar zijn eerste wereldtitel in Italië in 1972


Met deze zege was hij na Bruce McLaren (USA 1959) en Jacky Ickx (Frankrijk 1968) de derde jongste Grand Prix winnaar ooit. Fittipaldi was meteen de eerste Braziliaan die een Grote Prijs Formule 1 wist te winnen. Hij zou nadien nog navolging krijgen door Carlos Pace (1x)(+1977), Nelson Piquet (23x), Ayrton Senna (41x)(+1994), Rubens Barrichello (11x) en Felipe Massa (11x). Fittipaldi zelf won zijn 14e en laatste Grote Prijs in 1975 in Groot-Brittannië.
Aan het einde van 1975 maakte Fittipaldi bekend dat hij McLaren zou verlaten om bij het team van zijn broer Wilson te gaan racen. Zowel Wilson als later diens zoon Christian waren ook actief in de Formule 1. Deze verrassende beslissing (of vergissing) markeerde het einde van zijn grote successen in de Formule 1. De wagens van het Braziliaanse team waren niet competitief en gedurende vijf jaar kon Fittipaldi geen overwinning meer boeken. Aan het eind van het seizoen 1980 nam hij afscheid van de Formule 1 en werd actief als teambaas van Fittipaldi Automotive.
Vier jaar nadat hij afscheid had genomen van de Formule 1 zette Emerson Fittipaldi zijn carrière verder in de Verenigde Staten. In 1985 won hij in Michigan zijn eerste wedstrijd in de Champ Cars, het Amerikaanse equivalent van de Formule 1. In 1989 behaalde hij de titel en won ook de legendarische 500 Mijlen van Indianapolis. Hij werd daarmee na Jim Clark (1965), Graham Hill (1966) en Mario Andretti (1969) de derde autopiloot die én wereldkampioen Formule 1 werd én de Indy 500 won. Na hem zou alleen Jacques Villeneuve (1995) deze prestatie nog evenaren. Fittipaldi won de 500 mijlen van Indianapolis trouwens voor de tweede keer in 1993 en dat had geen enkele wereldkampioen Formule 1 hem ooit voorgedaan.



De crash die een einde maakte aan zijn carrière


In 1996 brak hij een nekwervel bij een zware crash tijdens de 500 mijlen van Michigan, de plaats waar hij 11 jaar eerder zijn eerste wedstrijd had gewonnen. Hierop besloot Fittipaldi om op 50-jarige leeftijd een definitief einde te stellen aan zijn racecarrière.

Fittipaldi is op dit moment de vijfde oudste nog levende wereldkampioen Formule 1. De anderen zijn:
1. Jack Brabham (85). Wereldkampioen Formule 1 in 1959, 1960 en 1966
2. John Surtees (77). Wereldkampioen Formule 1 in 1964
3. Jackie Stewart (72). Wereldkampioen Formule 1 in 1969, 1971 en 1973
4. Mario Andretti (71). Wereldkampioen Formule 1 in 1978

Tevens is hij de op zeven na oudst nog levende winnaar van de 500 mijlen van Indianpolis. De anderen zijn:
1. Parnelli Jones (78). Hij won de Indianapolis 500 in 1963
2. Bobby Unser (77). Hij won de Indianapolis 500 in 1968, 1975 en 1981
3. AJ Foyt (76). Hij won de Indianapolis 500 in 1961, 1964, 1967 en 1977
4. Gordon Johncock (74). Hij won de Indianapolis 500 in 1973 en 1982
5. Johnny Rutherford (73). Hij won de Indianapolis 500 in 1974, 1976 en 1980
6. Al Unser Sr. (72). Hij won de Indianapolis 500 in 1970, 1971, 1978 en 1987
7. Mario Andretti (71). Hij won de Indianapolis 500 in in 1969

09:35 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-04-11

Vandaag, zaterdag 2 april 2011, wordt de Australische voormalige autocoureur en drievoudige wereldkampioen Formule 1 Jack Brabham 85 jaar!

Vandaag, zaterdag 2 april 2011, wordt de op 2 april 1926 in het Australische Sydney geboren Australische voormalige autocoureur en drievoudige wereldkampioen Formule 1, Jack Brabham 85 jaar! Hartelijk gefeliciteerd!

Jack Brabham portret.jpg

Tussen 1955 en 1970 nam hij deel aan 126 Grote Prijzen.

1959-Verenigde Staten-Jack Brabham.jpg
Grote Prijs van de Verenigde Staten in 1959 op Sebring.
Jack Brabham duwt zijn zonder benzine gevallen Cooper/Climax naar een vierde plaats en zijn eerste wereldtitel.


Zijn eigen Brabham-team bleef nog tot en met de Grote Prijs van Hongarije in 1992 actief in de Formule 1. Daarna kon het zijn schulden niet meer betalen en wierp het de handdoek in de ring.

Jack Brabham laatste overwinning.jpg
Jack Brabham in zijn eigen Brabham BT33 tijdens de Grote Prijs van Zuid-Afrika in 1970 waar hij de laatste van zijn 14 overwinningen boekte.


Jack Brabham is na de dood van de Argentijn Juan Manuel Fangio op 17 juli 1995 de oudst nog levende oud-wereldkampioen Formule 1.

Jack Brabham laatste wedstrijd.jpg
Jack Brabham tijdens zijn laatste wedstrijd: de Grote Prijs van Mexico op 25 oktober 1970. Brabham was toen al 44 jaar.


De laatste oud-wereldkampioen die overleed was de Amerikaan Phil Hill, wereldkampioen Formule 1 in 1961, die op 28 augustus 2008 op 81-jarige leeftijd overleed.
Na Jack Brabham volgen de 77-jarige John Surtees (Wereldkampioen Formule 1 in 1964), de 71-jarige Jackie Stewart (Wereldkampioen Formule 1 in 1969, 1971 en 1973), de 71-jarige Mario Andretti (Wereldkampioen Formule 1 in 1978), de 64-jarige Emerson Fittipaldi (Wereldkampioen Formule 1 in 1972 en 1974) en de 62-jarige Niki Lauda (Wereldkampioen Formule 1 in 1975, 1977 en 1984).

11:11 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |