06-04-09

Maandag 6 april 2009: 100 jaar geleden werd Hermann Lang geboren.

Hermann Lang
Hermann Lang

Vandaag, maandag 6 april 2009, is het precies 100 jaar geleden dat op 6 april 1909 in Bad Cannstatt de Duitse Formule 1-coureur Hermann Lang werd geboren.
Tussen 1937 en het begin van de Tweede Wereldoorlog behoorde Lang tot het legendarische Mercedes fabrieksteam van Alfred Neubauer waarvoor ook Rudolf Caracciola, Manfred von Brauchitsch en de Brit Dick Seaman - die in 1939 tijdens de Grote Prijs van België op het circuit van Spa-Francorchamps zou verongelukken - reden.
Samen met het Auto Union van Ferdinand Porsche met piloten als Bernd Rosemeyer (die in 1938 om het leven kwam bij een poging het snelheidsrecord te breken), Hans Stuck (de vader van Hans-Joachim Stuck), Rudolf Hasse (die in 1942 aan het Russische front zou sneuvelen), Achille Varzi en Tazio Nuvolari, vormde Mercedes de beruchte “Zilveren Pijlen” die voor de voor-oorlogse Duitse successen zorgden op de Europese autocircuits.

Hermann Lang in Spa
H
ermann Lang op het circuit van Spa-Francorchamps

Lang won in 1937, 1938 en 1939 de Tripoli Grand Prix, in 1937 de Avusrennen, in 1938 de Coppa Ciano en in 1939 de Grote Prijzen van België en Zwitserland en de Grand Prix de Pau en de Eifelrennen.
Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog oordeelde de Internationale Autosport Federatie dat er dat jaar geen Europese kampioen zou zijn. De Duitse bond riep echter Hermann Lang uit als Europees kampioen alhoewel zijn landgenoot Hermann Paul Müller meer punten had behaald. Maar Lang was in die tijd nu eenmaal een Nazi-officier.
Na de oorlog won Lang samen met zijn landgenoot Fritz Riess in 1953 in een Mercedes-Benz 300SL de 24 uren van Le Mans.
In 1953 en 1954 verscheen hij nog twee maal aan de start van een Grote Prijs. In 1953 verving hij tijdens de Grote Prijs van Zwitserland José Froilán González die herstelde van verwondingen, opgelopen tijdens een race in Portugal. Lang werd vijfde en scoorde twee punten voor het wereldkampioenschap.
In 1954 nam hij deel aan de Grote Prijs van Duitsland op de legendarische Nürburgring. Hij moest na 10 ronden de strijd staken toen hij in 3e positie rijdend spinde met zijn Mercedes. Het zou zijn laatste race worden.
Lang overleed op 19 oktober 1987. Hij werd 78 jaar oud en ligt begraven op het Uff-Kirchhof in Stuttgart.

Hermann Lang graf
Het graf van Hermann Lang in Stuttgart

14:08 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-04-09

donderdag 2 april 2009: Jack Brabham wordt 83 jaar

Jack Brabham toen
Jack Brabham

Vandaag, donderdag 2 april 2009, wordt de op 2 april 1926 in Sydney geboren Australische drievoudige wereldkampioen Formule 1, Jack Brabham, 83 jaar.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij in de Royal Australian Air Force.
Op 16 juli 1955 debuteerde hij in een Cooper-Bristol in de Formule 1 bij de Grote Prijs van Groot-Brittannië.
Op 10 mei 1959 won hij in een Cooper-Climax in Monaco zijn eerste Grote Prijs. Hij zou er in totaal 14 winnen.
In 1959 en 1960 werd hij wereldkampioen Formule 1 in een Cooper-Coventry Climax.
In 1961 richtte Jack Brabham samen met Ron Tauranac zijn eigen Formule 1 team op en ging hij zijn eigen wagens maken. Op 28 juni 1964 zorgde de Amerikaan Dan Gurney in de Grote Prijs van Frankrijk voor de eerste Grand Prix zege van een Brabham.

Jack Brabham 1967
Jack Brabham in 1967
 

Toen in 1966 de reglementen wijzigden en een nieuwe 3000cc-klasse werd opgericht werd Jack Brabham voor de 3e maal wereldkampioen Formule 1. Het was meteen de eerste keer dat een Formule 1-piloot wereldkampioen werd in zijn eigen wagen. Het jaar daarop werd de Nieuw-Zeelander Denny Hulme wereldkampioen, ook in een Brabham. In 1981 en 1983 werd de Braziliaan Nelson Piquet wereldkampioen in een Brabham, respectievelijk met een Ford en BMW-motor.
In totaal wonnen de Brabham wagens 35 Grote Prijzen, de laatste op 7 juli 1985 toen Nelson Piquet de Grote Prijs van Frankrijk won.
Eind jaren '60 raakte Brabham meerdere keren gewond en hij wilde afscheid nemen van het autoracen, maar omdat hij geen toprijders voor zijn team kon vinden reed hij nog één seizoen mee. Op 25 oktober 1970 reed hij in Mexico zijn 126e en laatste Grote Prijs.
Enige tijd later verkocht hij zijn aandeel in het Brabham team aan Ron Tauranac en keerde terug naar Australië.
Eind 1971 verkocht Tauranac het Brabham aan Bernie Ecclestone. Deze nam de Zuid-Afrikaanse ingenieur Gordon Murray aan boord en die zorgde er voor dat het Brabham team in de tweede helft van de jaren ’70 en de eerste helft van de jaren ’80 uitgroeide tot één van de sterkste teams in de toenmalige Formule 1.

Gordon Murray en Niki Lauda
Gordon Murray en Niki Lauda

Brabham stofzuiger
De Brabham "stofzuiger"

Piquet in Brabham
 Nelson Piquet in de Brabham

Eind 1986 verliet Murray het Brabham team. Een jaar later verkocht Ecclestone het team dat in 1988 niet deelnam aan het wereldkampioenschap. Van 1989 tot 1992 reden er terug Brabham wagens mee, maar als ze zich al konden kwalificeren moesten ze in de race opgeven en haalden zelden nog punten. Na de Grote Prijs van Hongarije van 16 augustus 1992 was het definitief gedaan. De eigenaar, het Japanse bedrijf Middlebridge, beschikte niet meer over voldoende geld.

Jack Brabham zelf werd in 1979 geridderd.
De drie zonen van Sir John Arthur Brabham - Geoff, Gary en David - zijn ook actief geweest in de autosport. Gary deed twee maal een poging om deel te nemen aan een Grote Prijs Formule 1 maar kon zich nooit kwalificeren. Geoff nam 10 maal deel aan de 500 mijlen van Indianapolis – zijn beste resultaat was een 4e plaats in 1983 – en won in 1993 samen met Eric Hélary en Christophe Bouchut in een Peugeot de 24 uren van Le Mans.

David Brabham
David Brabham

David reed 24 Grote Prijzen Formule 1 waarvan 14 in 1990 in een Brabham. In 1991 won David samen met Anders Olofsson en Naoki Hattori in een Nissan de 24 uur van Spa-Francorchamps. In 1994 keerde hij terug in de Formule 1 bij het Simtekteam. Tijdens de kwalificatieritten voor zijn derde race voor Simtek verongelukte zijn ploegmaat Roland Ratzenberger op het circuit van Imola. Een dag later zou Ayrton Senna op hetzelfde circuit het leven laten. In 1997 wint hij in Australië samen met zijn broer Geoff de Bathurst 1000. David is nog altijd actief als racer.

Jack Brabham is de oudste nog in leven zijnde oud-wereldkampioen Formule 1. Na hem volgen o.a. John Surtees (1964), Jackie Stewart (1969, 1971 en 1973), Mario Andretti (1978), Emerson Fittipaldi (1972 en 1974) en Niki Lauda (1975, 1977 en 1984).

15:23 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: autosport, formule 1 |  Facebook |

30-03-09

maandag 30 maart 2009: 40 jaar geleden verongelukte Lucien Bianchi

Lucien Bianchi 02
Lucien Bianchi

Vandaag, maandag 30 maart 2009, is het precies 40 jaar geleden dat op 30 maart 1969 de Belgische autocoureur Lucien Bianchi op 34-jarige leeftijd om het leven kwam in zijn Alfa Romeo T33 Sportwagen bij testritten met het oog op de 24 uren van Le Mans van 14 en 15 juni 1969. Op het snelle rechte stuk van Mulsanne verloor hij de controle over het stuur, raakte een telefoonpaal naast de piste en vloog in brand. Bianchi was op slag dood.
Lucien (Luciano) Bianchi werd geboren in Milaan op 10 november 1934. Als kind kwam hij naar België toen zijn vader begon te werken voor Johnny Claes, de Belgische piloot die deelnam aan 23 Formule 1-races – waaronder de allereerste Grote Prijs Formule 1 die meetelde voor het wereldkampioenschap op 13 mei 1950 in Groot-Brittannië - maar in 1956 overleed hij aan TBC.
Lucien Bianchi debuteerde in de Formule 1 tijdens de dramatische Grote Prijs van België van 19 juni 1960 tijdens dewelke Alan Stacey en Chris Bristow om het leven kwamen en Stirling Moss tijdens de trainingsritten een zwaar ongeval had. Bianchi eindigde met zijn Cooper-Climax als 6e en scoorde meteen zijn eerste WK-punt.
In 1962 won hij samen met de Zweed Joachim Bonnier in een Ferrari 250 de 12 uren van Sebring en in 1968 won hij samen met de Mexicaan Pedro Rodriguez in een Ford GT40 Mk. I de 24 uren van Le Mans. Rodriguez verongelukte in 1971 tijdens een Interserie sports car race op de Norisring in het Duitse Neurenberg en Bonnier in 1972 tijdens de 24 uren van Le Mans.
Op 26 mei 1968 eindigde Bianchi met zijn Cooper-BRM als 3e in de prestigieuze Grote Prijs van Monaco.
Op 3 november 1968 reed hij in Mexico – de laatste wedstrijd van het seizoen 1968 - zijn laatste Grote Prijs.
Lucien’s jongere broer Mauro Bianchi was ook actief als autocoureur maar bracht het nooit zover als zijn oudere broer. Na de dood van Lucien stopte hij met autoracen. Mauro’s 19-jarige kleinzoon Jules Bianchi treedt dit jaar aan in de Formule 3 Euroseries.
Lucien en Mauro Bianchi waren de eerste echte piloten die opdoken in de stripreeks “Michel Vaillant”, meer bepaald in het vijfde album “Le 13 est au départ” (“Nr. 13 aan de start”) uit 1963.

bianchi vaillant 01 bianchi vaillant 02

Lucien Bianchi in de stripreeks "Michel Vaillant"

14:54 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-02-09

Dinsdag 17 februari 2009: 100 jaar geleden werd Jef “Poeske” Scherens geboren.

Jef Scherens
Jef Scherens

Vandaag, dinsdag 17 februari 2009, is het precies 100 jaar geleden dat op 17 februari 1909 in Werchter de Vlaamse baanwielrenner van eind jaren '20 tot begin jaren '50, Jef “Poeske” Scherens werd geboren.
Zijn bijnaam “Poeske” kreeg hij vanwege zijn snelle eindsprints waarmee hij vaak op het cruciale moment met een katachtige sprong uitviel.
Scherens werd zes keer onafgebroken wereldkampioen sprint op de baan van 1932 tot 1937. In 1932 reed hij in Rome het wereldkampioenschap tegen de Fransman Lucien Michard. Omdat hun strijd echter 20 minuten lang bleef duren besloot de jury te loten wie er aan de leiding moest vertrekken. Michard werd de uitverkorene en zo won Scherens met zijn befaamde katachtige sprong het wereldkampioenschap wielrennen op de baan. In Leuven, de stad waar hij sinds 1930 woonde, was er een groot feest. In 1933 werd hem ook de Nationale Trofee voor Sportverdienste toegekend. Het wereldkampioenschap van 1938 in Amsterdam verloor Scherens, die nog niet helemaal hersteld was van een val in Vincennes, van de Nederlander Arie van Vliet. Het jaar daarna, in Milaan kwamen hij en Van Vliet tijdens de finale samen ten val en werd besloten 's anderendaags de wedstrijd verder te zetten. De volgende ochtend brak echter de Tweede Wereldoorlog uit en werd de wedstrijd afgelast. In de oorlogsjaren werden er geen wereldkampioenschappen verreden, anders had hij er wellicht nog enkele wereldtitels bijgedaan.
De eerste wereldkampioenschappen wielrennen vonden in 1946 na zes jaar onderbreking vanwege de oorlog vonden plaats in Zürich, maar Scherens verloor van de Fransman Georges Senfft.
In 1947, op 38-jarige leeftijd, werd Scherens in Parijs een zevende en laatste keer wereldkampioen. Hij werd ook 16 keer Belgische kampioen. Op een bepaald moment bezat hij alle sprint- en ronderecords van alle grote wielerbanen in Europa.
Sinds 1963 wordt er in Leuven jaarlijks de GP Jef Scherens verreden.
Hij overleed op 9 augustus 1986 op 77-jarige leeftijd in Leuven.

08:19 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

06-01-09

Voetbal: Lei Clijsters en Jacques Bastin overleden

Lei Clijsters was eergisteren niet de enige oud-voetballer die overleed.

Diezelfde zondag 4 januari 2009 overleed op 96-jarige leeftijd ook de op 26 november 1912 geboren Jacques Bastin, de laatste overlevende van het legendarische "Union 60"-elftal dat tussen januari 1933 en februari 1935 zestig opeenvolgende wedstrijden ongeslagen bleef tot op het veld van rivaal Daring met 2-0 werd verloren. Dit rekord houdt nog altijd stand. Deze uitzonderlijke periode, opgeluisterd met drie titels op een rij, leverde de ploeg de Nationale Trofee voor Sportverdienste van 1934 op.

union60 

Het klassement van “non-losing strikes” ziet er als volgt uit:
1. Union 60 matchen (1933-1935)
2. Anderlecht 33 matchen (1984/1985)
3. Club Brugge 32 matchen (1989/1990)
4. Club Brugge 31 matchen (2004) & Standard 31 matchen (2007/2008). Aan deze reeks van Standard kwam op 27 april van vorig jaar een einde door een 2-1 nederlaag tegen Charleroi, een week nadat ze thuis tegen Anderlecht landskampioen waren geworden.
6. RWDM 30 matchen (1974/1975). Aan deze reeks kwam een einde toen RWDM met 2-0 ging verliezen op het veld van KFC Diest dat nota bene dat seizoen zou degraderen! Diest speelt nu in… 3de provinciale waar het aan de leiding staat met één puntje voorsprong op Scherpenheuvel.

13:19 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: voetbal, lei clijsters, jacques bastin, union |  Facebook |

16-12-08

dinsdag 16 december 2008: 125 jaar geleden werd Cyrille Van Hauwaert geboren

 Cyrille Van Hauwaert
Cyrille Van Hauwaert

Vandaag, dinsdag 16 december 2008, is het precies 125 jaar geleden dat op 16 december 1883 in Moorslede de Belgische wielrenner Cyrille Van Hauwaert werd geboren.
Van Hauwaert was de voorloper en grondlegger van het rijke Vlaamse Wielerleven, de eerste Belgische wielrenner van naam. Een eenvoudige volksjongen klom op tot een rijk industrieel. “Hij leerde zijn volk fietsen” want door zijn successen zijn veel Vlaamse armoezaaiers, die de schamele kost verdienden door met hun handen op het land in de aarde te wroeten, gaan inzien dat je je niet bij je lot hoeft neer te leggen omdat er manieren zijn om je uit dat uitzichtloze bestaan te verheffen, bijvoorbeeld met de koersfiets. Veel jonge Vlamingen scharrelden daarom een fiets bij elkaar en ze gingen wedstrijden rijden. Zo werden tal van Belgen in het begin van de vorige eeuw grote coureurs die klassiekers wonnen en de Tour op hun naam schreven. De Flandriens waren geboren!
Cyrille Van Hauwaert was prof van 1907 tot 1915. Hij was de eerste Belg die de klassiekers Bordeaux-Parijs (1907), Milaan-San Remo (in 1908, de tweede editie nadat de Fransman Lucien Petit-Breton in 1907 de eerste editie had gewonnen) en Parijs-Roubaix (in 1908, nadat hij het jaar daarvoor 2e was geworden achter de Fransman Georges Passerieu) won.
Nadat hij in 1908 2e was geworden achter Francois Verstraeten werd hij in 1909 ook kampioen van België. Datzelfde jaar was hij tevens de eerste Belg die een etappe in de Ronde van Frankrijk kon winnen (de eerste etappe met aankomst in Roubaix) plus twee etappes in de Ronde van België en voor de tweede keer Bordeaux-Parijs.
In 1910 mistte hij met een vierde plaats nipt het podium van de Ronde van Frankrijk. In Parijs-Roubaix werd hij wel opnieuw 2e en het jaar daarop 3e.
In 1913 eindigt hij nog eens als 2e in Bordeaux-Parijs en in 1914 als 3e.
In totaal staat hij ook drie maal op het podium van Parijs-Brussel (1908, 1910 en 1913).
Nadat hij in 1912 al 2e was geworden wint hij de Zesdaagse van Brussel in 1914 met John Stol en in 1915 met Jozef Van Bever.
In 1911 publiceert hij zijn autobiografie “Mijne Loopbaan”.
Van Hauwaert overleed op 15 februari 1974 in Zellik op 90-jarige leeftijd.

In 1991 verscheen het boek “Van Grote En Kleine Wielergoden – Moorslede Bakermat Van De Wielersport”. Daarin werd veel aandacht besteed aan het leven van Cyrille Van Hauwaert. En in 1999 verscheen het boek “Cyrille Van Hauwaert - Pionier Van De Belgische Wielersport” door Ferdy Callewaert.

09:08 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen |  Facebook |

05-12-08

Vrijdag 5 december 2008: een droevige sportdag (2)

Vandaag, vrijdag 5 december 2008, maakte het Japanse automerk Honda bekend dat het stopt met zijn Formule 1-team.

Honda wil zijn ploeg nu verkopen. De beslissing is definitief. Het Japanse merk is ook niet van plan om motoren te leveren aan andere F1-teams.

Gisteren al werd bekend dat de 51-jarige Japanner Shukei Nakamoto, de rechterhand van technisch directeur Ross Brawn en het meest verantwoordelijk voor het zwaar teleurstellende Honda chassis van 2007 en 2008, Honda F1 had verlaten om zich op de motorrace afdeling van Honda te richten.

De hoofdreden van Honda's aftocht is de wereldwijde financiële crisis, waardoor de autobouwer in dit aanslagjaar zijn winstvoorspellingen moest aanpassen en de productie terugdraaien. Vertegenwoordigers van Honda hadden het team, dat in Groot-Brittannië gevestigd is, gisteren al op de hoogte gebracht van het feit dat ze de dure sport de rug zouden toekeren als er geen nieuwe sponsor op de proppen komt.

Honda investeerde jaarlijks naar schatting 500 miljoen dollar (392 miljoen euro) in de Formule 1.

Het team heeft een zwak jaar achter de rug. Rubens Barrichello eindigde wel als derde in de Grote Prijs van Groot-Brittannië maar in het constructeurkampioenschap eindigde Honda als negende met slechts 14pt. Alleen Force India deed slechter.

Jenson Button en Rubens Barrichello, die de voorbije drie seizoenen voor Honda reden, moeten nu op zoek naar een andere werkgever. De 36-jarige Barrichello is al sinds 1993 actief in de Formule 1 en is met 267 starts recordhouder van het meest aantal deelnames aan een Grand Prix.

De beslissing van Honda heeft geen invloed op de Grote Prijs van Japan. Die zal ook volgend jaar nog plaatsvinden. De GP van Japan wordt op 4 oktober 2009 gereden op het circuit van Suzuka. Suzuka is het testcircuit van Honda.

Bruno Senna, het neefje van Ayrton Senna, was de nieuwe testrijder van Honda. Op 17 en 19 november jongstleden reed hij gedurende twee dagen bijna 150 rondes op het circuit van Barcelona in de Honda.

Na een zeer succesvolle periode in de jaren ’80 en beginjaren ’90 – met wereldtitels voor Ayrton Senna (1988, 1990 en 1991), Nelson Piquet (1987) en Alain Prost (1989) - maakte Honda in 2000 haar comeback in de Formule 1 als motorleverancier van het B.A.R.-team van ex-wereldkampioen Jacques Villeneuve en Ricardo Zonta. De samenwerking tussen beide partijen ging al snel verder dan alleen het leveren van motoren. In 2006 nam Honda B.A.R volledig over en keerde voor het eerst sinds 1968 terug in de Formule 1 als constructeur. Jenson Button won dat jaar de Grote Prijs van Hongarije, na de overwinningen van Richie Ginther en John Surtees in 1965 en 1967, de enige zege van het Honda in de Formule 1.

In 2007 en 2008 waren de prestaties van Honda in de Formule 1 zwak.

Honda was ook nauw betrokken bij het Super Aguri F1 team, de Japanners verleenden zowel motoren als financiële steun. Na de Grote Prijs van Spanje eind april van dit jaar ging het Super Aguri F1 team failliet nadat Honda besloot niet langer geld in het team te willen pompen.

Halverwege dit jaar besloot Honda zich op 2009 te gaan concentreren. Onder andere oud Ferrari designer Ross Brawn moest voor verbetering gaan zorgen bij de Japanners. Deze moeite is nu naar blijkt tevergeefs geweest.

Formule 1 baas Bernie Ecclestone reageerde al door te melden dat de terugtrekking van Honda uit de Formule 1 de andere teams wakker moet schudden. Ecclestone ageert samen met FIA-baas Max Mosley al ruime tijd tegen teams die te veel geld uitgeven.

Button Honda
Eén van de laatste beelden van een Honda in de Formule 1: Jenson Button in Brazilië

14:54 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: autosport, formule 1, honda |  Facebook |

vrijdag 5 december 2008: een droevige sportdag (1)

Er was eens een tijd… twee jaar geleden.

Eind januari 2006 spelen Kim Clijsters – na in de kwartfinale de voormalige winnares Martina Hingis te hebben uitgeschakeld - en Justine Henin – nadat ze eerder al 's werelds nummer 1 Lindsay Davenport en Maria Sharapova in lastige driesetters had uitgeschakeld - de halve finales van de Australian Open. In de match tegen Amélie Mauresmo verzwikt Kim Clijsters haar enkel, en dient ze geblesseerd op te geven.

Justine Henin verslaat de Russische Maria Sharapova in drie sets en speelt op zaterdag 27 januari 2006 de finale tegen de Française Amélie Mauresmo. In de tweede set moet ze bij een 0-2 achterstand jammer genoeg opgeven met darmproblemen.

Ondanks haar opgave in de Australian Open is Clijsters van 30 januari tot 19 maart de nummer 1 op de wereldranglijst van de WTA.

In maart 2006 behaalt Kim Gevaert de bronzen medaille op de 60 m tijdens de wereldkampioenschappen indooratletiek in Moskou in een nieuw Belgisch record.

Op 23 en 24 april 2006 scoort Henin met het Belgische Fed Cup team een overwinning op het Russische team door eerst Nadja Petrova met 6-7, 6-4 en 6-3 en later Jelena Dementjeva met 6-2 en 6-0 opzij te zetten en zo door te stoten tot de halve finales van dit landenkampioenschap. Vooral de overwinning tegen Petrova is indrukwekkend. Ze neemt trouwens ook revanche op Dementieva die haar een paar weken voordien klopte op het toernooi van Indian Wells en die op dag 1 van de Fed Cup ontmoeting al korte metten had gemaakt met landgenote Kim Clijsters.

Op 8 juni 2006 staan Kim Clijsters – nog zonder setverlies en na o.a. opnieuw Martina Hingis te hebben uitgeschakeld - en Justine Henin tegenover elkaar in de halve finale van het toernooi van Roland Garros. Henin haalt het met 6-3 en 6-2 en neemt het op zaterdag 10 juni 2006 in de finale op tegen Svetlana Kuznetsova. Henin verslaat de Russische in tweemaal 6-4 en wint voor derde keer en de tweede keer op rij Roland Garros en dit zonder een set te verliezen.

Henin Roland Garros
Justine Henin wint Roland Garros

Op 6 juli 2006 staan Kim Clijsters en Justine Henin opnieuw tegenover elkaar, nu in de halve finale van het toernooi van Wimbledon. Opnieuw wint Henin en net als in de Australian Open komt ze in de finale tegenover Amélie Mauresmo te staan, die Clijsters had afgelost als nummer 1 op de wereldranglijst. En opnieuw wint de Française, in drie sets 2-6, 6-3 en 6-4.

Op 9 augustus 2006 wordt Kim Gevaert in Göteborg Europees Kampioene op de 100 m. Daarmee wordt zij de eerste Belgische Europese kampioen sinds Karel Lismont in 1971.

Twee dagen later, op 11 augustus 2006, zorgen zij en Tia Hellebaut voor de succesvolste vijf minuten in de Belgische atletiekgeschiedenis. Terwijl Hellebaut nog bezig is met haar ereronde na haar verrassende goud bij het hoogspringen door in een spannende finale Venelina Veneva en wereldkampioene Kajsa Bergqvist te verslaan, snelt Gevaert naar haar tweede Europese titel: zij wint de 200 m.

hellebaut en gevaert
Göteborg, 11 augustus 2006

De beelden van beide meisjes onder de Belgische vlag zijn deel geworden van ons collectieve geheugen.

Op 18 augustus 2006 maakt Kim Clijsters op haar website bekend dat de toestand van haar pols erger is dan verwacht. Ze geeft forfait voor de US Open en de Fed Cup finale tegen Italië.

Op 9 september 2006 speelt Justine Henin tijdens de US Open haar vierde grandslamfinale van het jaar, een record sinds Martina Hingis het haar in 1997 voordeed. Ze verliest echter met twee maal 6-4 van Maria Sharapova.

Op 17 september verliezen Justine Henin en Kirsten Flipkens de finale van de Fed Cup tegen Italië. Henin wint haar beide enkelspellen maar in het beslissende dubbelspel moet ze de strijd staken in de derde set vanwege een blessure aan de knie.

Op 11 november kwalificeert Justine Henin zich in Madrid voor de finale van de WTA Tour Championships door Maria Sharapova in de halve finale met 6-2 en 7-6(5) te verslaan. In diezelfde halve finales wordt Clijsters door Amélie Mauresmo verslagen met 2-6, 6-3 en 3-6.

Op 12 november 2006 wint Justine Henin de finale door Mauresmo met 6-4 en 6-3 te verslaan.

Henin WTA Championship
Justine Henin wint de WTA Tour Championship

Een dag later, op 13 november 2006, wordt ze het nummer 1 van de wereld.

Op die manier is Henin de eerste speelster sinds Hingis in 2000 die de Masters wint én het jaar als nummer één afsluit. Ook is zij de eerste na Steffi Graf die vier jaar na elkaar een grandslamtoernooi wint.

--

Op 6 mei 2007 kondigt Kim Clijsters aan dat ze met onmiddellijke ingang stopt met tennissen. Op 13 juli 2007 trouwt ze met de Amerikaanse basketballspeler Brian Lynch. Op 27 februari 2008 worden Clijsters en Lynch ouders van Jada Ellie.

Op 14 mei 2008, precies een jaar en 8 dagen na Kim Clijsters, kondigt Justine Henin haar afscheid aan het tennis aan. Ze stond op dat moment al sinds 19 maart 2007 op nummer 1 van de wereldranglijst.

Op 5 september 2008 neemt Kim Gevaert afscheid van haar atletiekloopbaan. Dat doet ze op de Memorial Van Damme in een uitverkocht Koning Boudewijnstadion, waar ze nog een allerlaatste keer de 100 meter loopt.

En op 5 december 2008, precies drie maanden na Kim Gevaert, maakt Tia Hellebaut op een persconferentie in het Koning Boudewijnstadion in Brussel bekend dat ze drie maanden zwanger is en een punt achter haar atletiekcarrière zet.

--

Er zijn precies 2 jaar en 22 dagen verlopen sinds Henin in dat fantastische sportjaar 2006 op de eerste plaats van de wereldranglijst terecht kwam…

--

5 december 2008 gaat de Belgische sportgeschiedenis in als één van die datums waarin er een einde kwam aan een gouden periode.

Zoals op die fatale 12 juli 1975 toen Eddy Merckx bij de beklimming van de Puy de Dôme een slag in de lever kreeg, ’s anderendaags zijn gele trui moest afstaan aan de latere winnaar Bernard Thévenet en nooit meer de ouwe zou worden.

Of zoals 18 mei 1978 toen diezelfde Merckx zijn afscheid aan de wielersport bekendmaakte.

Of zoals op die 26e juni 1990 in Bologna toen de Engelsman David Platt in de… 119e minuut de winning goal maakte voor Engeland en de Rode Duivels nooit nog zo dicht bij een kwartfinaleplaats op een WK zouden komen.

30-10-08

Donderdag 30 oktober 2008: Jacques Swaters wordt 82 jaar

Jacques Swaters
Jacques Swaters

Vandaag, donderdag 30 oktober 2008, wordt de op 30 oktober 1926 in Brussel geboren gewezen Belgische autopiloot Jacques Swaters 82 jaar. Hartelijk gefeliciteerd!

Jacques Swaters is na de dood van o.a. André Pilette op 27 december 1993 op 75-jarige leeftijd, Roger Laurent op 6 februari 1997 op 83-jarige leeftijd, Olivier Gendebien nu iets meer dan 10 jaar geleden op 2 oktober 1998 op 74-jarige leeftijd, Christian Goethals op 26 februari 2003 op 74-jarige leeftijd en Paul Frère op 23 februari van dit jaar op 91-jarige leeftijd de oudste nog levende Belgische Formule 1-piloot.
Andre Milhoux is 79 jaar, Teddy Pilette is 66 jaar, Jacky Ickx is 63 jaar, Patrick Neve is 59 jaar en Thierry Boutsen is 51 jaar.

Swaters startte met racen in 1948 met een MG tijdens de 24 uur van Francorchamps.
In 1950 richtten Swaters, Paul Frère en André Pilette de Ecurie Belgique op. Swaters reed in 1951 met een door de Ecurie ingeschreven gele Talbot Lago in twee Grote Prijzen. In Duitsland werd hij op de Nürburgring 10e en Italië moest hij al na 7 van de 80 ronden opgeven door mechanische pech.
In 1952 richtten Swaters en Charles de Tornaco de Ecurie Francorchamps op die op zondag 22 juni 1952 debuteerde in de Grote Prijs van België met 7e plaats voor Charles de Tornaco in een Ferrari. Op 3 augustus werd Roger Laurent 6e in de Grote Prijs van Duitsland.

Swaters Formule 2
Jacques Swaters na zijn Formule 2 zege op de Avusring

Zelf wint Swaters in 1952 een Formule 2 wedstrijd op de Avusring in Berlijn, misschien wel de grootste zege in zijn carrière.
In 1953 en 1954 reed Swaters zelf voor de Ecurie Francorchamps met een Ferrari. Hij werd 7e in de Grote Prijs van Duitsland 1953 net achter Stirling Moss maar voor Alberto Ascari en Luigi Villoresi en moest opgeven in de Grote Prijs van Zwitserland.
In de 24 uren van Le Mans was de Ecurie Francorchamps echter zeer succesvol. In 1953 werden Roger Laurent en Charles de Tornaco in een Jaguar C-Type 9e.
Op 18 september 1953 kwam Charles de Tornaco om het leven tijdens Grand Prix van Modena.


Jacques Swaters in de Grote Prijs van Zwitserland 1954

In 1954 eindigden Roger Laurent – nu met Jacques Swaters zelf als co-piloot na de dood van de Tornaco - met een Jaguar C-Type als 4e in de 24 uren van Le Mans.
Swaters werd ook 8e in de Grote Prijs van Zwitserland Formule 1 maar gaf op in de Grote Prijs van België (in de eerste ronde al). Ook in de Grote Prijs van Spanje staakt hij na 16 ronden de strijd. Deze Grote Prijs van Spanje op 24 oktober 1954 was zijn laatste Formule 1-race.
In de dramatische editie van 1955 van de 24 uren van Le Mans – waarbij het favoriete Mercedes team met o.a. Juan Manuel Fangio, Stirling Moss, Karl Kling, André Simon, John Fitch en de onfortuinlijke Pierre Levegh zich tijdens de race terugtrok – eindigden Johnny Claes en Jacques Swaters in hun Jaguar D-Type met een 3e plaats op het podium.

Le Mans 1956
De Jaguar D-Type waarmee van Swaters en Rousselle 4e werden in de 24 uren van Le Mans 1956

Het jaar daarop eindigden Jacques Swaters en Freddy Rousselle als 4e in een Jaguar D-Type.
In 1957 stopte Swaters met het racen en werd teambaas van de Ecurie Nationale Belge (ook bekend als de Equipe Nationale Belge of ENB), een fusie tussen de Ecurie Francorchamps en de Ecurie Belge van Johnny Claes.
De Equipe Nationale Belge neemt in 1957 deel aan de 24 uren van Le Mans met Paul Frére en Freddy Rousselle die 4e worden in een Jaguar D-Type. Het team van de Ecurie Francorchamps met Lucien Bianchi en Georges Harris wordt 7e in een Ferrari.

Le Mans 1958
De wagen waarmee Lucien Bianchi tijdens de 24 uren van Le Mans van 1958 crashte

In 1958 moest het team van de Ecurie Francorchamps met Lucien Bianchi en Willy Mairesse in hun Ferrari 250 al snel de strijd staken nadat Bianchi de wagen in de regen crashte, maar Jean “Beurlys” Blaton – de vader van Catherine Blaton, de eerste vrouw van Jacky Ickx - en Alain de Changy werden in hun Ferrari 250 van de Equipe Nationale Belge 6e. De overwinning gaat naar onze landgenoot Olivier Gendebien.
In 1959 debuteerde de Ecurie Nationale Belge in de Formule 1. Nu ja, ze probeerden het toch, want Lucien Bianchi en Alain de Changy konden zich in hun Cooper-Climax niet kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco.
In 1959 stond de Equipe Nationale Belge met Jean Blaton en Leon Dernier in hun Ferrari 250 terug op het podium van de 24 uren van Le Mans met alweer een 3e plaats. Dit keer wonnen zij ook hun klasse. Het team van de Equipe Nationale Belge met Lucien Bianchi en Alain de Changy moest met de Ferrari 250 al gauw de strijd staken.
Op zondag 19 juni 1960 werd Lucien Bianchi in een Cooper-Climax 6e in de Grote Prijs van België, meteen het enige WK-puntje dat de Equipe Nationale Belge ooit behaalde. Dit was de tragische Grote Prijs tijdens dewelke Chris Bristow en Alan Stacey om het leven kwamen en Stirling Moss tijdens de trainingsritten een zwaar ongeluk had.
In 1961 konden Lucien Bianchi en Olivier Gendebien zich in de Emeryson-Maserati niet kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco en André Pilette in een Emeryson-Climax niet voor de Italiaanse Grote Prijs.
In een Lotus-Climax gaven Lucien Bianchi en Willy Mairesse op in de Grote Prijs van België. Een jaar later zou Mairesse in diezelfde Grote Prijs van België zijn zware ongeval hebben na een contact met de Brit Trevor Taylor.
Onze landgenoten Paul Frère en Olivier Gendebien winnen in 1960 de 24 uren van Le Mans voor André Pilette die met Ricardo Rodríguez 2e wordt voor niemand minder dan de combinatie Roy Salvadori/Jim Clark! In 1961 wint Olivier Gendebien opnieuw (deze keer met Phil Hill) voor Willy Mairesse (met Mike Parkes) en Pierre Noblet (met Jean Guichet).
Alhoewel de Belgische piloten in het algemeen dus goed presteerden in Le Mans stellen de Ecurie Francorchamps en Equipe Nationale Belge in die jaren teleur. Misschien zijn hun activiteiten in de Formule 1 in die peridoe daar niet vreemd aan.

Lucien Bianchi
Lucien Bianchi tijdens de laatste Grand Prix van de Ecurie Nationale Belge op de Nürburgring in 1962.

In 1962 reed de Equipe Nationale Belge zijn laatste twee Grote Prijzen. Lucien Bianchi werd 9e in de Belgische Grand Prix in een Lotus-Climax en op 5 augustus 1962 16e in de Duitse Grand Prix in een zelfgebouwde ENB op basis van een Emeryson chassis met Maseratimotor.
In Le Mans gaat het dan weer beter. Olivier Gendebien wint voor de 4e keer de 24 uren van Le Mans, net als het jaar daarvoor met Phil Hill. Onze landgenoot Pierre Noblet is tweede en de Ferrari 250 van de Equipe Nationale Belge met Jean Blaton en Leon Dernier eindigt als 3e. Claude Dubois en Georges Harris eindigen in een Abarth-Simca van de Equipe Nationale Belge als 14e. Georges Berger en Robert Darville van de Equipe Nationale Belge geven op.
Voor de Equipe Nationale Belge en de Ecurie Francorchamps is de editie van 1963 van de 24 uren van Le Mans waarschijnlijk de meest memorabele. Het superteam Lorenzo Bandini/Ludovico Scarfiotti wint weliswaar in een Ferrari 250P maar Jean Blaton en Gerhard Langlois worden in een Ferrari 250 GTO van de Equipe Nationale Belge 2e en Pierre Dumay en Leon Dernier in een Ferrari 250 GTO van de Ecurie Francorchamps 4e!
In 1964 worden Lucien Bianchi en Jean Blaton in Ferrari 250 GTO van de Ecurie Nationale Belge 5e. De tweede wagen van Pierre Dumay en Gerard Langlois van Ophem wordt 16e.
Willy Mairesse en Jean Blaton staan in 1965 in een Ferrari 275 GTB van de Ecurie Francorchamps met een 3e plaats alweer op het podium. Gerhard Langlois van Ophem en Leon Dernier geven op.

Le Mans 1966
De Ferrari 365 P2/P3van de Ecurie Francorchamps waarmee Jean Blaton en Pierre Dumay in 1966 de strijd moesten staken in de 24 uren van Le Mans

In 1966 worden Pierre Noblet en Claude Dubois 10e, Jean Blaton/Pierre Dumay en Gustave Gosselin/Eric de Keyn geven op.
In 1967 worden Willy Mairesse en Jean Blaton alweer 3e in een Ferrari 330 P4 van de Equipe Nationale Belge.
Op 30 maart 1969 komt Lucien Bianchi tijdens trainingsritten voor de 24 uren van Le Mans om het leven.
Na enkele jaren afwezigheid worden Hughes de Fierlandt en Alistair Walker in een Ferrari 512S van de Ecurie Francorchamps 5e in de bijzonder zware editie van 1970 die bijna volledig onder een gutsende regen werd verreden en waarin slechts 7 van de 51 gestarte wagens de finish haalden.
Maar de hoogdagen van de Ecurie Francorchamps in Le Mans zijn voorbij. In de loop van de jaren ’70 verdwijnt het team stilaan uit beeld.

swaters nu
Jacques Swaters

Swaters - één van de eerste Ferraridealers - richt zich vanaf dan op zijn Ferrari garagebedrijf. Tegenwoordig is hij archivaris van de Jacques Swaters Foundation, die een Ferrarimuseum bestuurt.

18-10-08

Zaterdag 18 oktober 2008: voorbeschouwing op de Ronde van Lombardije

Vandaag, zaterdag 18 oktober 2008, wordt in Italië de Ronde van Lombardije, de laatste belangrijke wegwedstrijd van het seizoen, gereden.

De laatste zeven jaar won telkens een Italiaan: Danilo di Luca (2001), Michele Bartoli (2002 en 2003), Damiano Cunego (2004 en 2007) en Paolo Bettini (2005 en 2006).

De laatste niet-Italiaanse winnaar was de Litouwer Raimondas Rumsas in 2000.

De laatste Belgische winnaar was Fons De Wolf in… 1980! Hoog tijd voor een opvolger dus. Maar kijk, afgelopen zaterdag won de Luikenaar Philippe Gilbert nog Parijs–Tours, maar ja, dat was pas negen jaar na de vorige Belgische overwinning van Marc Wauters in 1999. Toen Fons De Wolf op 18 oktober 1980 de overwinning behaalde in de “wedstrijd van de vallende bladeren” had Daniel Willems drie weken ervoor op 28 september al Parijs-Tours – dat toen Blois-Chaville heette - gewonnen. En tussen Willems en Wauters zouden ook Jean-Luc Vandenbroucke (1982), Ludo Peeters (1983 en 1985), Johan Capiot (1991), Hendrik Redant (1992) en Johan Museeuw (1993) de Franse wedstrijd winnen.

In totaal werd de Ronde van Lombardije 64 keer gewonnen door een Italiaan (waarvan 5 keer Fausto Coppi van 1946 tot 1949 en in1954), 11 maal door een Fransman (waarvan driemaal Henri Pélissier in 1911, 1913 en 1920 en tweemaal Bernard Hinault in 1979 en 1984) en 10 maal door een Belg. Andere Belgische winaars waren Roger De Vlaeminck (1974 en 1976), Eddy Merckx (1971 en 1972), Jean-Pierre Monseré (1969), Herman Van Springel (1968), Emile Daems (1960), Rik Van Looy (1959) en lang daarvoor won Philippe Thys in 1917 de 13e uitgave van de Ronde van Lombardije.

De favorieten van dit jaar zijn de Italiaan Damiano Cunego (de winnaar van vorig jaar en in april nog winnaar van de Amstel Gold Race), de Spanjaard Samuel Sanchez (vorig jaar nog 3e, het jaar daarvoor 2e en in augustus winnaar van de gouden medaille bij de Olympische wegrit) en de Rus Alexander Kolobnev.

Outsiders zijn Filippo Pozzato, Robert Gesink, Andy  Schleck, Cadel  Evans, Joaquim  Rodriguez en kersvers wereldkampioen Alessandro Ballan.

Bij de Belgen kunnen we hopen op Jurgen Van Goolen, Johan Vansummeren, Wim Van Huffel,  Maxime Monfort, Staf  Scheirlinckx, Christophe Brandt, Jelle Vanendert, Kevin Hulsmans en Mario Aerts.

 

Afgelopen dinsdag 14 oktober won de Nederlander Hans Dekkers de 75ste editie van de Nationale Sluitingsprijs in Putte-Kapellen (1.1) voor Tom Boonen. Na Floris Goesinnen vorig jaar was het de tweede opeenvolgende Nederlandse zege in deze wedstrijd. Veertien dagen geleden was Dekkers nog 2e geworden in de Omloop van de Vlaamse Scheldeboorden achter de Gentenaar Wouter Weylandt.

De laatste Belgische winnaar van de Nationale Sluitingsprijs was Gorik Gardeyn in 2006. De Nationale Sluitingsprijs, die al van in 1929 wordt georganiseerd, kende alleen maar Belgische of Nederlandse winnaars! 15 maal ging de zege naar een Noorderbuur, 60 maal naar een landgenoot. Adrie van der Poel won driemaal (1983, 1986 en 1987), net als Frans Van Looy (1974, 1977 en 1979).

 

Het Belgische wegseizoen begint opnieuw op 28 februari 2009 met de Omloop Het Volk.

00:12 Gepost door dutje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wielrennen, ronde van lombardije |  Facebook |