25-02-14

Vandaag zou de Franse autocoureur François Cevert 70 jaar geworden zijn.

Vandaag, dinsdag 25 februari 2014, zou de op vrijdag 25 februari 1944 in Parijs geboren Franse autocoureur François Cevert 70 geworden zijn. Hij overleed op zaterdag 6 oktober 1973 in Watkins Glen op 29-jarige leeftijd aan de gevolgen van een zware crash tijdens de oefenritten voor de Grote Prijs van de Verenigde Staten.
 

747.jpgFrançois Cevert



François Cevert’s echte naam was Albert François Goldenberg. Hij was de zoon van de Joods-Russische juwelier Charles Goldenberg (1901-1985) en Huguette Cevert. Om beter aan de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog te ontsnappen kregen de kinderen van Charles en Huguette de naam van hun moeder.
Zijn oudere zus Jacqueline trouwde met Jean-Pierre Beltoise (*1937), een autocoureur die in 1967 zijn debuut maakte in de Formule 1. Op die manier kwam François vanaf 1966 in contact met de wereld van de autosport. Via de Formule 3 (1968) en Formule 2 (1969).
Tijdens een Formule 2-race op het Londens circuit van Crystal Palace op 25 mei 1970 had de toen regerende wereldkampioen Formule 1 Jackie Stewart de nodige moeite om de jonge Fransman achter zich te laten.
15 dagen eerder had de Fransman Johnny Servoz-Gavin zich niet kunnen kwalificeren voor de Grote Prijs van Monaco waarna hij het autoracen voor bekeken hield. Daardoor kwam het Tyrrell-team van Jackie Stewart meteen een rijder tekort voor de rest van het seizoen. Stewart herinnerde zich de jonge Fransman waartegen hij in Chrystal Palace had gereden en tipte teameigenaar Ken Tyrrell. Die ging op de suggestie in en op 20 juni 1970 maakt Cevert tijdens de Grote Prijs van Nederland op het circuit van Zandvoort zijn debuut in de Formule 1. Tijdens deze race komt de Brit Piers Courage om het leven.
   

j_stewart___f_cevert___j_rindt__netherlands_1970__by_f1_history-d5ko94n.jpg

Grote Prijs van Nederland 1970: Jackie Stewart (#5) voor François Cevert (#6)



Aan de zijde van Jackie Stewart, die voor een groot deel ook de rol van mentor op zich neemt, toont Cevert al snel zijn talenten.
In 1971 wint hij in de Verenigde Staten zijn eerste Grand Prix en eindigt derde in het wereldkampioenschap.


 Cevert.jpg

François Cevert wint zijn eerste en enige Grote Prijs



Het seizoen 1972 is matiger. Cevert komt niet verder dan twee tweede plaatsen. Samen met de Nieuw-Zeelander Howden Ganley eindigt hij in een Matra Simca wel als tweede in de 24 uren van Le Mans achter ploegmaats Henri Pescarolo en Graham Hill.


Cevert in Le Mans.jpg

François Cevert in de 24 uren van Le Mans van 1972



In 1973 komt domineren Stewart en Cevert in hun Tyrrell’s het WK. Cevert eindigt zesmaal als tweede waarvan driemaal achter ploegmaat Stewart
Als Stewart na de Grote Prijs van Italië op 9 september 1973 zeker is van zijn derde wereldtitel en velen er van uit gaan dat hij na afloop van dat seizoen zal stoppen met autoracen, zijn nogal wat kenners het er dan ook over eens dat de knappe, getalenteerde en beloftevolle Cevert vanaf 1974 als dé kanshebber voor de wereldtitel moet worden gezien.
Maar dan komt de Grote Prijs van de Verenigde Staten op het circuit waar hij twee jaar eerder zijn eerste Grand Prix zege boekte. Tijdens de kwalificatieritten op zaterdag slipt de Tyrrell van Cevert en belandt ondersteboven op de vangrail. De jonge Fransman maakt geen schijn van kans.
 

Francois Cevert.JPG


De dood van François Cevert was de directe aanleiding voor zijn ploegmaat Jackie Stewart om zijn afscheid van de autosport met één dag te vervroegen. In tegenstelling tot zijn zwager Beltoise zou Stewart ’s anderendaags namelijk niet meer starten in de Grote Prijs.

12683807_113984909095.jpg

Het graf van François Cevert



Cevert werd begraven in “Le Cimétière De Vaudelnay” in het stadje Vaudelnay russen Nantes en Tours.

Zie ook mijn vorige posts:
http://dutje63.skynetblogs.be/archive/2008/10/06/maandag-6-oktober-2008-francois-cevert-en-helmut-koinigg-kom.html
http://dutje63.skynetblogs.be/archive/2012/04/26/vandaag-donderdag-26-april-2012-wordt-de-op-26-april-1937-in.html

22-02-14

Vandaag wordt de Oostenrijkse autocoureur Niki Lauda 65 jaar. Proficiat!

Vandaag, zaterdag 22 februari 2014, wordt de op dinsdag 22 februari 1949 in Wenen geboren Oostenrijkse autocoureur Niki Lauda 65 jaar. Proficiat!

Lauda vroeger en nu.jpg

Lauda is op dit moment de achtste oudste nog levende wereldkampioen Formule 1 na Jack Brabham (87), John Surtees (80), Jackie Stewart (74), Mario Andretti (73), Alan Jones (67), Emerson Fittipaldi (67) en Keke Rosberg (65 jaar en vader van huidig Formule 1-piloot Nico Rosberg).
Met zijn drie wereldtitels (1975, 1977, 1984) is Lauda één van de negen autopiloten die minstens drie maal wereldkampioen Formule 1 werden. De anderen zijn Michael Schumacher (7x), Alain Prost (4x), Sebastian Vettel (4x) en Jack Brabham, Nelson Piquet, Ayrton Senna en Jackie Stewart die allen ook driemaal wereldkampioen werden.
Samen met Alain Prost is Lauda één van de twee wereldkampioenen die na afscheid te hebben genomen van het Formule 1-racen een comeback maakten en nog eens wereldkampioen werden.
Lauda was, toen hij in 1975 voor het eerst wereldkampioen werd, met zijn 26 jaar de tweede jongste wereldkampioen uit de geschiedenis na Emerson Fittipaldi die 25 was. Ondertussen kwamen wel Sebastian Vettel, Lewis Hamilton en Fernando Alonso die allemaal nog jonger waren.
Toen hij in 1984 voor het laatst de wereldtitel behaalde was hij 35 jaar, de negende oudste wereldkampioen ooit.
In 1984 werd Niki Lauda wereldkampioen met een half puntje voorsprong op Alain Prost. Dat is nog steeds een record. In 1976 verloor hij de wereldtitel van James Hunt met slechts één puntje.


18:16 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: niki lauda, alain prost |  Facebook |

21-02-14

Vandaag zou de Belgische atleet Ivo Van Damme 60 jaar geworden zijn.

Vandaag, vrijdag 21 februari 2014, zou de op zondag 21 februari 1954 in Brussel geboren Belgische atleet Ivo Van Damme 60 jaar geworden zijn. Hij overleed op woensdag 29 december 1976 in het Franse Bollène op 22-jarige leeftijd aan de gevolgen van een verkeersongeluk.

België rouwt om Ivo van Damme.jpg

 

 Ivo van Damme (2).jpg
Het graf van Ivo Van Damme in Veltem bij Leuven



Op de Olympische Spelen van Montreal in 1976 behaalde hij twee zilveren medialles: één op de 800m achter de Cubaan Alberto Juantorena en een tweede op de 1500m achter de Nieuw-Zeelander John Walker.



Aan het eind van dat jaar werd Van Damme in België verkozen tot Sportman van het jaar.
Het Belgische records op de 800m staat nog altijd op zijn naam.

Ivo Van Damme verongelukte op de terugweg van een trainingskamp in Zuid-Frankrijk.
Tot op de dag van vandaag wordt elk jaar de tot een prestigieuze atletiekmeeting uitgegroeide Memorial Van Damme gehouden.

20-02-14

Vandaag wordt de Amerikaanse autocoureur Bobby Unser 80 jaar. Proficiat!

Vandaag, donderdag 20 februari 2014, wordt de op dinsdag 20 februari 1934 in Colorado Springs (Colorado) geboren autocoureur Bobby Unser 80 jaar. Proficiat!

The-1981-Indianapolis-500-Bobby-Unser.jpg

Bobby Unser

Bobby Unser is één van de meest succesvolle Amerikaanse autocoureurs. Hij is één van de tien piloten die de 500 Mijlen van Indianapolis minstens drie maal wist te winnen. Samen met zijn landgenoot Rick Mears is hij de enige coureur die dit wist te doen in drie verschillende decennia (1968, 1975, 1981).
In 1979 en 1980 eindigde hij als tweede in het CART-kampioenschap, het Amerikaanse equivalent van de Formule 1.

1000x1000.jpg

Bobby Unser wint in 1969 voor de eerste keer de Indianapolis 500

Indy75_018s.jpg

Bobby Unser wint in 1975 voor de tweede keer de Indianapolis 500

In 1968 nam hij deel aan de Grote Prijs van de Verenigde Staten Formule 1. Na 35 ronden moest hij zijn BRM aan de kant zetten met een opgeblazen motor. Het zou bij deze ene uitstap in de Formule 1 blijven.
Tenslotte is hij met 13 zeges ook recordhouder in aantal overwinningen in de legendarische Pikes Peak Hill Climb. Hij won er in 1956, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1966, 1968, 1969, 1974 en 1986.

Unser first in race for Pikes Peakµ.jpg


In 1981 was hij samen met Mario Andretti betrokken bij de controverse rond de Indianapolis 500 van dat jaar. Tijdens een gele-vlagperiode maakten beide piloten een pitstop en haalden, toen ze terug de baan opkwamen, respectievelijk acht en twee andere wagens in. Bobby Unser werd één plaats terug gezet in de uitslag zodat Mario Andretti de overwinning in de schoot kreeg geworpen. Het duurde bijna vijf maanden eer de uitspraak werd herzien en Bobby zijn zege terug kreeg. De hele zaak zou hem $1.000.000 gekost hebben.



De veelbesproken actie van Unser en Andretti tijdens de Indianapolis 500 van 1981

Aan het eind van dat jaar trok hij zich ontgoocheld terug uit de racerij. De wedstrijd blijft tot op de dag van vandaag de gemoederen verhitten en is de geschiedenis in gegaan als “De Onbesliste Indy 500”.

Andretti INdy 500 winner over UNser.jpg

Indy 500 controversy.jpg

 

unser.jpg

 

Bobby Unser is ook een lid van de bekende autosportfamilie Unser. Zijn broers Jerry Unser (1932-1959) en Al Unser Sr. (*1939), zijn zoon Robby Unser (*1968) en verschillende van zijn neven (Al Unser Jr. *1962, Johnny Unser *1958) racen ook.

Veel van zijn successen behaalde Bobby Unser in een wagen van het raceteam van Roger Penske. Zo behaalde hij zijn veel besproken zege in de Indy 500 van 1981 aan het stuur van een Penske.

Geboren op zaterdag 20 februari 1937 in Shaker Heights (Ohio) is het deze Roger Penske die vandaag 77 jaar wordt. Proficiat!

s1_1.jpg

Roger Penske



Roger Penske was eerst zelf een niet onaardig autopiloot maar in 1965 richtte hij zijn eigen raceteam op. Penske Racing was geboren. Penske was sindsdien actief in de meeste takken van de autosport zoals daar zijn: Formule 1, IndyCar, NASCAR, Can-Am, sportwagens e.a.
De lijst van piloten die voor hem reden is zo mogelijk nog indrukwekkender: Mark Donohue, Gary Bettenhausen, Gordon Johncock, Tom Sneva, Bobby Allison, Mario Andretti , Rick Mears, Bobby Unser, Al Unser, Danny Sullivan, Emerson Fittipaldi, Paul Tracy, Al Unser Jr., Gil de Ferran, Hélio Castroneves, Sam Hornish Jr., Ryan Briscoe, Will Power, A.J. Allmendinger, Juan Pablo Montoya e.a..
Zijn team won 15 keer de Indianapolis 500, elf keer het Indy Car Kampioenschap, één keer de Daytona 500, één keer het NASCAR kampioenschap, twee keer de Can-Am Series, één keer de 24 uren van Daytona en één keer de 12 uren van Sebring.

CanAm.jpg

George Follmer in de Porsche 917 van Penske Racing waarmee hij dat jaar het Can Am kampioenschap won

 

5CB46BE36DC8A113EC6EEFD13810.jpg

In 2008 wint Ryan Newman (#12) de 500 Mijlen van Daytona voor Penske Racing

HCastronevesIndy.jpg

In 2009 wint Roger Penske zijn (voorlopig) laatste Indianapolis 500 met de Braziliaan Hélio Castroneves



Tijdens de drie jaren dat Roger Penske actief was in de Formule 1 (1974-1976) overleed in 1975 de Amerikaan Mark Donohue aan de gevolgen van een crash tijdens de oefenritten voor de Grote Prijs van Oostenrijk Formule 1. Donohue bestuurde een March die was ingezet door het Team van Roger Penske.





Een ander dieptepunt in het leven van Roger Penske was de dood van de Uruguayaan Gonzalo Rodriguez aan het stuur van één van zijn wagens tijdens de trainingsritten op het circuit van Laguna Seca in 1999 en het dodelijk ongeval van de Canadees Greg Moore minder dan twee maanden later op de California Speedway in Fontana. Moore had die zomer een contract getekend om vanaf 2000 voor Roger Penske te gaan rijden.


18-02-14

Precies 35 jaar geleden werden de 21e 500 Mijlen van Daytona werden verreden.

Vandaag, dinsdag 18 februari 2014, is het precies 35 jaar dat op zondag 18 februari 1979 de 21e 500 Mijlen van Daytona werden verreden.
Nogal wat kenners beschouwen deze race als één van de belangrijkste wedstrijden in de geschiedenis van het stockcar racen. De race lag aan de basis van de huidige populariteit van deze sport die veruit de populairste autosporttak in de Verenigde Staten is en de vierde populairste sport in dat land.

Het weekend begon al dramatisch toen er tijdens de 300 Mijlsrace die op zaterdag werd gereden een zwaar ongeluk gebeurde waarvan Don Williams het ergste slachtoffer werd. De crash begon toen Freddie Smith de controle over zijn wagen verloor en werd aangereden door Joe Frasson wiens wagen vervolgens in brand vloog. Frasson werd vervolgens op volle snelheid geraakt door Delma Cowart. Don Williams reed vlak achter Cowart en probeerde de kettingbotsing te voorkomen. Zijn wagen kwam terecht te midden een regen van rondvliegend puin. Williams geraakte zwaar gewond aan hoofd en borst en belandde in een coma die meer dan tien jaar zou duren tot aan zijn dood op 21 mei 1989. Hij werd 42 jaar.




De 500 Mijlen van Daytona die een dag later, vandaag dus precies 35 jaar geleden, werden verreden was de eerste 500-mijlsrace die in zijn geheel live op de nationale televisie in de Verenigde Staten zou worden uitgezonden. Tot dan werd van de meeste races alleen het einde uitgezonden.
De race zag ook twee nieuwe innovatieve toepassingen van tv-camera's: De “in-car”-camera en de "speed shot" die beiden nu als vanzelfsprekend worden beschouwd in autosportverslaggeving.
Een meevaller voor CBS, dat voor de uitzending instond, was dat een groot gedeelte van het noordoosten en delen van het Midwesten van de Verenigde Staten getroffen werd door één van de zwaarste sneeuwstormen van de toen laatste 50 jaar waardoor veel meer mensen dan normaal de dag achter hun TV doorbrachten.

Na 199 ronden van telkens 2.5 mijl, goed voor bijna drie en halfuur racen, gingen Donnie Allison en Cale Yarborough wiel aan wiel de laatste ronde in. In een ultieme poging van Yarborough om Allison voorbij te geraken, raakten beide wagens elkaar verschillende malen om uiteindelijk samen net voor de laatste bocht in de muur te belanden. Yarborough zei hierover later de legendarische woorden: “He crashed me. So, hell, I crashed him back”. Onder de meeslepende TV-commentaar van David Hobbs en Ken Squier won Richard Petty, die met meer dan een halve ronde achterstand op de derde plaats lag, voor de zesde keer in zijn carrière de race door Darrell Waltrip met een autolengte voor te blijven.

 

Richard-Petty-9439013-1-402.jpg
Richard Petty


Ondertussen waren Donnie Allison en Cale Yarborough aan de andere kant van de piste in een stevige woordenwisseling gewikkeld. De gemoederen raakten totaal verhit nadat ook Bobby Allison, de broer van Donnie, zijn wagen ter hoogte van de heethoofden tot stilstand bracht en er een heus gevecht uitbrak tussen Yarborough en de beide broers Allison. 15 miljoen mensen over heel de Verenigde Staten konden alles live volgen en de dag erna was de race hét gespreksonderwerp op straat en de werkvloer en haalde de frontpagina van zowat alle kranten.

 

1979-daytona-500-fight1.jpg


Op dat moment besefte waarschijnlijk niemand dat deze gebeurtenissen het stock car-racen uit zijn schaduw hadden gehaald om in de daarop volgende decennia onder de vleugels van de overkoepelende NASCAR-organisatie uit te groeien tot één van de meest populaire en spectaculairste sporten in de Verenigde Staten.

Beide rijders kregen een boete van $80.000. Achteraf gezien hadden zij eigenlijk moeten beloond worden voor de publiciteit die ze het NASCAR racen hadden bezorgd.




Cale Yarborough zou de 500 Mijlen van Daytona nog twee keer winnen alvorens hij eind 1988 stopte met racen. Hij is nu 74.

1972%20Michigan%20Cale%20Yarborough%20in%20car.jpg
Cale Yarborough

 

Donnie Allison won geen enkele NASCAR race meer. In 1981 geraakte hij zwaar gewond bij een ongeluk tijdens een race op de Charlotte Motor Speedway.




Daarna reed hij niet veel races meer en stopte in de loop van 1988. Ook hij is nu 74 jaar.

 

da-002.jpg
Donnie Allison


Zijn broer Bobby won de Daytona 500 nog twee keer en werd in 1983 NASCAR kampioen. Hij reed zijn laatste NASCAR race in 1988 en is nu 76 jaar.

ba-001.jpg
Bobby Allison

 
Zijn twee zonen kwamen om het leven in een racewagen. Zijn jongste zoon Clifford was 27 toen hij in 1992 tijdens oefenritten op de Michigan International Speedway verongelukte. Zijn drie jaar oudere broer Davey kwam minder dan een jaar later om het leven toen zijn helikopter aan de Talladega Superspeedway crashte bij de landing. Zijn passagiers overleefden het ongeluk. Davey Allison zelf overleed een dag later aan zijn verwondingen. Hij werd 32 jaar. Een jaar eerder had hij de 500 Mijlen van Daytona gewonnen.

 

DaveyAllison.jpeg
Davey Allison


Ook winnaar Richard Petty kende zijn portie tegenslag. Zijn vader Lee had in 1959 de eerste Daytona 500 gewonnen, was drievoudig NASCAR kampioen en overleed in 2000 op 86-jarige leeftijd, drie dagen nadat zijn achterkleinzoon en Richard’s kleinzoon Adam Petty zijn debuut had gemaakt in het stockcar-racen. Adam verongelukte een maand later op slechts 19-jarige leeftijd aan de gevolgen van verwondingen opgelopen tijdens oefenritten voor de NASCAR race op de New Hampshire Motor Speedway onder de ogen van zijn vader Kyle die ook zou deelnemen aan de race. Richard Petty is nu 76 jaar oud.

 

BS-PETTY-A-SWEENEY.jpg
Drie van de vier generaties Petty:
V.l.n.r.: Adam, Kyle en Richard




11-02-14

Vandaag wordt de Britse autocoureur John Surtees 80 jaar. Proficiat!

Vandaag, dinsdag 11 februari 2014, wordt de op zondag 11 februari 1934 in Tatsfield (Surrey) geboren Britse autocoureur John Surtees 80 jaar. Proficiat!

John-Surtees_54391319914_54115221154_600_396.jpg

John Surtees


Surtees is na de nu 87-jarige Australiër Jack Brabham de oudste nog levende wereldkampioen Formule 1.
Van 1952 tot 1960 is hij actief als motorrijder en wint het Wereldkampioenschap 500cc vier maal (1956, 1958, 1959 en 1960). In die drie laatste Jaren wint hij ook het WK voor 350cc zodat hij in totaal zeven wereldtitels verzamelt in het motorrijden.

 

john_surtees_avon_1957-63.jpg


In 1960 maakt hij zijn debuut in de Formule 1 tijdens de Grote Prijs van Monaco. Anderhalve maand later behaalt hij in Engeland in nog maar zijn tweede Grote Prijs meteen de tweede plaats. Drie jaar later wint hij op de legendarische Nürburgring zijn eerst Grand Prix.

Surtees 1963.jpg

Overwinning op de Nürburgring in een Ferrari 156


Het jaar daarop wordt Surtees wereldkampioen Formule 1 in een Ferrari. Daardoor is hij de enige die er in slaagt om zowel op de motorfiets als in een Formule 1-auto wereldkampioen te worden.
Datzelfde jaar eindigt hij samen met Lorenzo Bandini (1935-1967) als derde in de 24 uren van Le Mans waardoor hij er mee voor zorgt dat de eerste drie plaatsen voor Ferrari zijn.
Surtees is actief in de Formule 1 van 1960 tot 1972. In 1966 start hij zijn eigen raceteam op waarmee hij aanvankelijk actief is in de Verenigde Staten. In 1970 zet hij de stap naar Formule 1. Tweemaal staan zijn wagens op het podium: in 1972 in Italië dankzij de tweede plaats van Surtees’ landgenoot Mike Hailwood(1940-1981), ook een gewezen wereldkampioen in het motorracen. Een jaar later wordt de Braziliaan Carlos Pace (1944–1977) derde in Oostenrijk. Surtees blijft met zijn F1 renstal actief tot 1978. Dan zet hij er door gebrek aan geld en resultaten een punt achter.

Pace in Surtees.jpg
Carlos Pace in de Grote Prijs van Oostenrijk


In 2006 maakt zijn zoon Henry zijn debuut als autopiloot. In 2009 neemt deze deel aan het Formule 2-kampioenschap maar op 19 juli slaat het noodlot toe op het circuit van Brands Hatch. Een losgekomen wiel van de gecrashte wagen van Jack Clarke botst op Henry’s helm. Later op de dag overleed John’s zoon aan zijn verwondingen. Hij was nauwelijks 18 jaar…


Het dodelijk ongeval van Henry Surtees



John Surtees was actief tijdens twee van de meest gevaarlijke decennia uit de geschiedenis van het auto –en motorracen en reed op legendarische maar levensgevaarlijke circuits zoals op Isle of Man, Dundrod, Assen, Francorchamps, Nürburgring, Monza, Le Mans en Solitude. Hij kwam er zonder kleerscheuren uit. Daardoor is het des te tragischer dat, in een tijdperk waarin de kans op dodelijke race ongevallen gevoelig is afgenomen, zijn zoon het leven liet op een racebaan.

Hailwood en Cecotto.jpg

Mike Hailwood en Johnny Cecotto

Surtees was niet de enige succesvolle motorracer die ook zijn kans waagde als autocoureur. We haalden Mike Hailwood al aan maar verder denken we aan de Venezolaan Johnny Cecotto (*1956) die tussen 1983 en 1984 23 Grote Prijzen F1 reed, Wayne Gardner (*1959) en Gregg Hansford (1952-1995) die actief werden in het Australische Toerwagenracen en Eddie Lawson (*1958) bracht het tot in de Amerikaanse CART-Series.

14:12 Gepost door dutje in autosport | Permalink | Commentaren (0) | Tags: surtees |  Facebook |