06-10-08

Maandag 6 oktober 2008: François Cevert en Helmut Koinigg komen om het leven

Francois Cevert1

Vandaag, maandag 6 oktober 2008, is het precies 35 jaar geleden dat op 6 oktober 1973 tijdens de kwalificatieritten voor de Grote Prijs van de Verenigde Staten in Watkins Glen de op 25 februari 1944 in Parijs geboren Franse zeer beloftevolle Formule 1-coureur François Cevert op 29-jarige leeftijd verongelukte.
François Cevert werd geboren als zoon van Charles Goldenberg, een succesvol juwelier, en Huguette Cevert.
Zijn vader was van Joods-Russische origine. Na de Russische revolutie van 1905 was hij als kind door zijn ouders naar Frankrijk gebracht. Als geregistreerde Jood liep hij tijdens de Tweede Wereldoorlog het risico te worden gedeporteerd en dus ging hij bij het verzet. Om geen argwaan te trekken kregen de kinderen de naam van zijn vrouw, Cevert, i.p.v. het Joods klinkende Goldenberg.
Tijdens zijn tienerjaren raakt François’ zijn oudere zus Jacqueline bevriend met de nu 71-jarige coureur Jean-Pierre Beltoise met wie ze later ook zou trouwen. Mede hierdoor raakt de jonge François aangetrokken tot de racewereld.
In 1970, wanneer de Franse piloot Johnny Servoz-Gavin zich na de Grote Prijs van Monaco – waarvoor hij zich niet kon kwalificeren - onverwachts besluit om zich uit de Formule 1 terug te trekken, ontstaat er bij Tyrrell Racing een mogelijkheid voor Cevert om in te stappen als teamgenoot van Jackie Stewart. Cevert wist namelijk eerder dat jaar Jackie Stewart te verslaan tijdens een Formule 2 race op het circuit van Crystal Palace en zorgt er op die manier voor dat Stewart Cevert aandraagt als nieuwe teamgenoot bij Ken Tyrell. Cevert debuteert op 21 juni in de Grote Prijs van Nederland. Aan de zijde van Jackie Stewart, die voor een groot deel ook de rol van mentor op zich neemt, toont Cevert al snel zijn talenten. In 1971 eindigt hij derde in het wereldkampioenschap.
Jong, knap, populair en geliefd bij de vrouwen, Cevert is op dat moment hét symbool voor de heropleving van de Franse autosport. 

Francois Cevert3
François Cevert in de 24 uren van Le Mans 1972

Het seizoen 1972 was matiger en Cevert behaalde slechts twee keer de tweede plaats in de Grote Prijs van België en in die van de Verenigde Staten. Lichtpuntje in dit jaar is wel zijn tweede plaats tijdens de 24 uren van Le Mans, samen met de Nieuw-Zeelander Howden Ganley in een Matra Simca achter hun ploegmaats Henri Pescarolo en Graham Hill.
In 1973 komt Cevert terug op hoog niveau en stapelen de podiumplaatsen zich op. In dat jaar eindigt hij zes keer tweede – o.a. op 20 mei in de Grote Prijs van België die voor het eerst op het circuit van Zolder werd verreden - en één keer derde. Meerdere keren net na z'n teamgenoot Stewart, van wie hij de knepen van het vak leerde. Velen waren het erover eens dat Cevert het daaropvolgende jaar de leider van het team ging worden en één van de favorieten voor het wereldkampioenschap zou zijn. Tot die laatste Grote Prijs van het seizoen…

Francois Cevert4
Net na het dodelijk ongeval…

De Tyrrell van Cevert, die samen met Ronnie Peterson streed om de pole-positie, slipt en belandt ondersteboven op de vangrail. Cevert was op slag dood. Jackie Stewart was één van de eersten ter plaatse en zei later: "They had left him, because he was so clearly dead."

Francois Cevert5

Francois Cevert6

Het graf van François Cevert

Cevert werd begraven in 'Le Cimétière De Vaudelnay' in het stadje Vaudelnay russen Nantes en Tours.

De dood van François Cevert was de directe aanleiding voor zijn ploegmaat Jackie Stewart – die al na de Grote Prijs van Oostenrijk op 15 augustus zeker was van zijn derde wereldtitel - zijn aangekondigde afscheid van de autosport met één dag te vervroegen. Hij zou ’s anderendaags niet meer starten in de Grote Prijs zelf en bleef zo met 99 gereden Grote Prijzen (waarvan hij er 27 won, zijnde 36%) in de statistieken staan.

Francois Cevert2
3 oktober 1971: François Cevert wint zijn eerste Grote Prijs op het circuit van Watkins Glen

Afgelopen vrijdag 3 oktober, vandaag drie dagen geleden, was het precies 37 jaar geleden dat op 3 oktober 1971 diezelfde François Cevert uitgerekend op het Amerikaanse circuit van Watkins Glen zijn eerste Grand Prix overwinning behaalde. In die Grote Prijs vertrok de latere tweevoudige wereldkampioen (1972 en 1974) Emerson Fittipaldi voor de eerste keer in zijn carrière vanop de eerste startrij. Naast hem had Jackie Stewart de pole position gereden.
Tijdens de wedstrijd reed onze landgenoot Jacky Ickx voor de tiende maal in zijn carrière de snelste ronde in de race.

Met de dood van François Cevert kwam er een einde aan een tragisch autosportseizoen dat begon met de meest dramatische editie van de 500 mijlen van Indianapolis ooit, waarin al tijdens de "Pole Day" op zaterdag 12 mei 1973 de Amerikaan Art Pollard op 46-jarige leeftijd verongelukte. De 500 mijlsrace zelf werd verreden op woensdag 30 mei 1973, twee dagen na “Memorial Day” op maandag 28 mei 1973 waarop de wedstrijd traditioneel wordt gehouden. Maar omdat op maandag de wedstrijd al in de eerste ronde werd stilgelegd na een zwaar ongeval van rookie David "Salt" Walther en het op dinsdag de ganse dag regende werd de uiteindelijke race pas op woensdag gereden. In de 58e ronde belande de wagen van de Amerikaan David Earl “Swede” Savage tegen de muur en vloog in brand. Savage werd zwaar gewond naar het ziekenhuis gevoerd waar hij 55 dagen later op 2 juli 1973 toch nog onverwacht overleed aan zijn verwondingen. Armando Teran, één van de teamleden van Swede Savage sprong na het ongeval van zijn piloot in de pitstraat en werd daar in de verwarring aangereden door een brandweerwagen die in de verkeerde richting de pitstraat kwam ingereden. Armando Teran overleefde de aanrijding niet.
(zie ook: http://dutje63.spaces.live.com/blog/cns!753F2B4A87709FF!5...)

Op 23 juni 1973 kwam de Britse piloot Gerry Birrell om het leven bij een ongeval tijdens de kwalificatieritten voor een manche van het Europees Formule 2 kampioenschap op het circuit van Rouen-les-Essarts. Birrell was tijdens de 24 uren van Le Mans van 1972 samen met onze landgenoot Claude Bourgoignie nog tiende geworden in een Ford Capri. Het jaar daarop nam hij opnieuw deel aan de 24 uren van Le Mans in een Ford Capri maar moest met zijn ploegmaats Jean Vinatier en Helmut Koinigg na 152 ronden de strijd staken. Twee weken later verongelukte Birrell, zijn ploegmaat Koinigg liet later op het seizoen het leven (zie lager).

Tijdens de 24 uren van Francorchamps op zaterdag 21 juli en zondag 22 juli 1973 kwamen bij een ongeval op zaterdagavond rond 23u in de snelle en lange rechterbocht naar Burneville de Duitser Hans-Peter Joisten in zijn BMW Alpina en de Fransman Roger Dubos in zijn Alfa Romeo om het leven. Dubos’ verloofde was de Belgische pilote Christine Beckers die vaak onder het pseudoniem "Christine" reed. Zij nam ook deel aan de wedstrijd als ploegmate van Patrick Neve, maar werd, nadat ze de dood van haar verloofde had vernomen, vervangen door Huub Vermeulen.

25 minuten na het ongeval van Joisten en Dubos crashte de Italiaan Massimo Larini met zijn Alfa Romeo in Les Combes. De wagen vloog over de vangrail en belandde in het lager gelegen veld aan de andere kant van de vangrail. Larini werd met zware verwondingen naar een hospitaal in Luik gebracht waar hij zeven dagen later, in de avond van zaterdag 28 juli 1973, overleed. Massimo Larini was de oom van de latere Formule 1-piloot Nicola Larini die als tweede zou eindigen in de dramatische Grote prijs van San Marino van 1994 waarin Ayrton Senna om het leven kwam nadat op zaterdag de Oostenrijker Roland Ratzenberger tijdens de kwalificatieritten al dodelijk was gecrasht.

Op 29 juli 1973, de dag nadat Massimo Larini in Luik overleden was, kwam de Brit Roger Williamson op dramatische wijze om het leven tijdens de Grote Prijs van Nederland op het circuit van Zandvoort.

Watkins Glen
Het circuit van Watkins Glen

HelmutKoinigg1

Precies één jaar na de dood van François Cevert en vandaag precies 34 jaar geleden verongelukte op 6 oktober 1974 opnieuw tijdens de Grote Prijs van de Verenigde Staten en op hetzelfde circuit van Watkins Glen de op 3 november 1948 in Wenen geboren Oostenrijkse Formule 1-coureur Helmut Koinigg op 26-jarige leeftijd. Het was pas zijn tweede Grote Prijs. Veertien dagen eerder had hij op 22 september 1974 zijn Formule 1-debuut gemaakt in de Grote Prijs van Canada op het circuit van Mosport Park en was als tiende geëindigd.

HelmutKoinigg2

HelmutKoinigg3
Na het ongeval…

Toen hij in de tiende ronde van de Amerikaanse Grote Prijs de remzone naderde van een bocht, genaamd The Toe, begaf de ophanging van zijn Surtees-Ford het waardoor deze recht op de vangrail inreed. De snelheid waarmee Koinigg crashte was niet zo hoog, en normaal gezien zou hij zonder al te veel kleerscheuren uit het ongeluk moeten gekomen zijn. Maar de vangrail was te hoog geplaatst waardoor de bolide er onderdoor reed. Door de manier waarop de bolide onder de vangrail door schoof werd hij onthoofd… Koinigg overleefde de klap niet.

Commentaren

Helmut Koinigg is niet verongelukt omdat de vangrails te hoog waren geplaatst. Het was een driedubbele vangrail waarbij de onderste rail verschillende bevestigingsbouten ontbraken of zelfs los aan de verankering waren geplaatst. Het is triest dat een onschuldig lijkend ongeval zulke grote gevolgen had....

Een dergelijke oorzaak was ook de boosdoener bij Gerry Birell die in Rouen verongelukte.

Gepost door: Paul | 05-11-09

De commentaren zijn gesloten.